No 173

Rene Capone (ΗΠΑ)

.

Μερικές φορές το σεξ είναι υπέροχο. Θυμάμαι την τέταρτη φορά που βγήκα με τον Μάρτιν, την πρώτη φορά που πηδηχτήκαμε. Θυμάμαι την τέταρτη φορά επειδή τότε είναι που τον ερωτεύτηκα. Κάτι μας κρατούσε τις τρεις πρώτες φορές’ το μυαλό μας ήταν αλλού, τα χέρια μας θα μπορούσαν να ήταν δεμένα. Η τέταρτη φορά όμως… Να ‘μαστε : το σπίτι του Μάρτιν, ο παλιός καναπές του. Να ‘μαστε : ο Μάρτιν και ο Τζων. Οι δυο μας, τρεις το πρωί, άδεια μπουκάλια στο τραπεζάκι. Είχαμε κάνει εξαντλητικές συζητήσεις, το ποτό μάς είχε είχε εξαντλήσει, κοιτούσαμε την τηλεόραση. Ήταν σβηστή. Πώς το έκανε; Γιατί το τι έκανε το ξέρω : έβαλε το χέρι του στο πόδι μου. Δε με κοίταξε , απλώς σήκωσε το δεξί χέρι από το δεξί πόδι του και το έβαλε πάνω στο αριστερό μου, ακριβώς πάνω στο γόνατο. Ακριβώς πάνω στο γόνατο, κι έπειτα το γλίστρησε πάνω στο μηρό μου, αργά, χωρίς όμως να χάσει χρόνο. Αυτό έκανε. Αλλά πώς κατάφερε να συσταλεί το διάφραγμα μου έτσι που να μην μπορώ να πάρω ανάσα για ένα ολόκληρο λεπτό, όσο χρειάστηκε δηλαδή για να φτάσει το χέρι του στη ζώνη μου; Το στομάχι μου ήταν τόσο σφιγμένο που αν έπεφτε πάνω του ένα κέρμα, θα αναπηδούσε. Τα δάχτυλα του βρήκαν την αγκράφα της ζώνης, την άνοιξαν, ένας μικρός ήχος μετάλλου πάνω σε μέταλλο, μια ξαφνική αποδέσμευση, ένας ορμητικός αέρας – ο αέρας από τα πνευμόνια μου – και το παντελόνι μου άνοιξε κι εγώ βόγκηξα για αέρα..

.
Ντέιλ Πεκ : Μάρτιν και Τζων (Οδυσσέας)

No 172

Douglas Simonson
.
Μου έκλεισε το μάτι και γέμισε ξανά το ποτήρι της.
«Πες μου, Τζόουνς. Υπάρχει τίποτα που δεν θα ‘κανες;»
«Δεν τον παίρνω. Μόνο δίνω. Αλλά δεν τον παίρνω».
«Α, ναι;»
«Τι είναι αυτό, θέμα ηθικών αρχών;»
«Όχι ακριβώς. Αιμορροΐδες.»
«Με περιπτώσεις σαδομαζοχισμού πώς τα πας.;»
«Ακραίου;»
«Αν προτιμάς να το λες έτσι, ναι. Μαστίγια. Αλυσίδες. Τσιγάρα. Τέτοια πράγματα».
«Φοβάμαι πως όχι».
«Α, ναι; Κι αυτό είναι θέμα ηθικών αρχών;»
«Δεν πιστεύω στην σκληρότητα. Ακόμα κι αν προσφέρει σε κάποιον άλλο ευχαρίστηση».
«Δηλαδή δεν έχεις φερθεί ποτέ σκληρά;»
«Δεν είπα τέτοιο πράγμα».
«Σήκω μια στιγμή», είπε. «Βγάλε το σακάκι σου. Κάνε μια στροφή. Ξανά. Πιο σιγά. Κρίμα που δεν είσαι κάπως ψηλότερος. Έχεις ωραίο κορμί όμως. Το στομάχι σου είναι πλάκα. Από μέγεθος πώς πας;»
«Δεν είχα ποτέ παράπονα».
« Μπορεί οι πελάτες μας να είναι πιο απαιτητικοί. Αυτή, βλέπεις, είναι η ερώτηση που κάνουν πάντα : πόσο μεγάλο είναι το πράμα του;»
«Θέλετε να του ρίξετε μια ματιά;» είπα παίζοντας με το φερμουάρ του καινούργιου μου παντελονιού.

Τρούμαν Καπότε : Όταν οι προσευχές εισακούονται (Καστανιώτης)

No 171

I.I. Bukov (Bουλγαρία)

.

Ανακάλυψα πως δεν μπορούσες να καταλάβεις πάντα ένα μπαλαμό από την ηλικία και την εμφάνιση : κυκλοφορούν οι νεαροί κι ωραίοι – κι αναρωτιέμαι γιατί προτιμούν να πληρώνουν κάποιον (που δεν πρόκειται ποτέ να δείξει ότι τους θέλει πραγματικά) όταν υπάρχουν τόσοι – πολύ περισσότεροι από μας που πουλάμε το κορμί μας – αρσενικοί που ποθούν τους ομόφυλούς τους και που δεν ζητούν πληρωμή – οι εύκολοι…Μα συχνά τα μπαλαμά είναι ώριμοι ή ηλικιωμένοι άντρες. Και δεν είναι γυναικωτοί. Κι έτσι μαθαίνεις να τους ξεχωρίζεις από τον πρόπο που σε προσεγγίζουν (η μέθοδος τελέιοποιείται όσο περισσότερο δουλεύεις στην πιάτσα). Σε πλησιάζουν με τον καθιερωμένο τρόπο : προσφέρουν ένα τσιγάρο, έναν καφέ, ένα ποτό, οτιδήποτε τους δίνει χρόνο ν’ αποφασίσουν αν μπορούν να σ’ εμπιστευτούν γι’ αυτό το μικρό «διάλειμμα» που πάντα περιβάλλεται από μια ατμόσφαιρα αόριστης βιαιότητας ( αν και μερικοί, όπως θα διαπιστώσω αργόταρα, θέλγονται απ’ αυτήν ακριβώς τη βιαιότητα)' το χρόνο ν’ ανακαλύψουν αν είσαι ο κατάλληλος για τη σεξουαλική τους φαντασίωση.
Έμαθα πως υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία ρόλων που μπορούν να παίξουν οι νεαροί της πιάτσας : άνεργο-τεκνό-μα-που-ψάχνει-για-δουλειά’ ανέμελο-περιπλανώμενο-τεκνό' εύκολο-τεκνάκι-χωρίς-πολλές-απαιτήσεις' τεκνό-χαμένο-στη-μεγάλη-πόλη-παρακαλώ-βοηθήστε-με-καλέ-μου-κύριε. Γρήγορα έμαθα την πόζα που παίρνει ο νεαρός που πουλιέται, αντιγράφοντας τους άλλους στην πιάτσα : το στήσιμο, τη διάλεκτο – ένα περίεργο ανακάτεμα των αργκό της τζαζ και των ναρκομανών, το σχεδόν αδιάφορο αλλά ταυτόχρονα προκλητικό βλέμμα’ το απλό, όχι εξεζητημένο ντύσιμο.
Κι ακόμα έμαθα, πως, για να πετύχεις σ’ αυτή τη δουλειά, πρέπει να το παίζεις σχεδόν αγράμματος.

Τζον Ρέτσι : Η πόλη της νύχτας (Εξάντας)

No 170

Yuiliang Wu (Κίνα)

.

Αίμα και σπέρμα’ αυτόν τον καιρό τα υγρά πάνε μαζί. Στρίβω στο δρομάκι, μπαίνοντας αργά στο σκοτεινό τοπίο ενός ονείρου.
Κατουράει, ένας ορμητικός χείμαρρος πάνω στις σανίδες του τοίχου. Πηγαίνω δίπλα του, κατεβάζω το φερμουάρ, βγάζω έξω τον πούτσο μου, έχοντας συναίσθηση ότι είναι μικρός και ζαρωμένος εξαιτίας του σπηντ. Δεν προσποιούμαι ότι κατουράω, στέκομαι δίπλα του και μαλακίζομαι μέχρι να καυλώσω. Τελειώνει το κατούρημα, παίζει το χοντρό του πούτσο, ενώ με παρακολουθεί με την άκρη του ματιού του. Κοιτάζω κάτω προς τον πούτσο του κι απλώνω το χέρι μου να τον πιάσω. Αναστενάζει και μουρμουρίζει.

Χρήστος Τσιόλκας : Κατά μέτωπο (Οξύ)

No 169

Christopher Lucas Furminger (Μ.Βρετανία)

.

Είμαι, όπως κάθε βράδυ, στο gay chat. Αριστερά στην οθόνη, το κυρίως δωμάτιο κάνει συνέχεια scroll, τίγκα στους losers που συζητάνε για τις γνωστές μαλακίες - τι φάγανε το μεσημέρι, τις απόψεις τους για το αν υπάρχει πραγματικός άντρας, ανοησίες ανάμικτες με διάφορες κακίες και εκκλήσεις για κανένα γαμήσι. Δεν συμμετέχω, εκτός και αν πληκτρολογήσω κανένα ερωτηματικό. Κάποτε έστηνα ολόκληρες συζητήσεις, τσακωνόμουνα, παθιαζόμουνα, τώρα πια μου φαίνεται εντελώς αδιανόητο ακόμα και να παρακολουθήσω τι λένε.

Από την λίστα των who's online, ανοίγω το ένα προφίλ πίσω από το άλλο. Υπνωτίζομαι καθώς διαβάζω τα stats και τις περιγραφές. Οι κατηγορίες είναι δυο, εξίσου προβλέψιμες. Οι μισοί ψάχνουν για σεξ, ειδικά αν είναι αρκετά ωραίοι και νέοι ή αρκετά γέροι και απελπισμένοι. Οι άλλοι μισοί ψάχνουν για κάτι παραπάνω, ειδικά αν είναι άνθρωποι που δεν θα ήθελες καν καφέ να πιεις μαζί τους. Το δικό μου profile ανήκει σε εκείνη την εκνευριστική κατηγορία που έχει πρόβλημα να δεσμευτεί με οποιαδήποτε από τις δυο αυτές κατευθύνσεις- ψάχνω και σεξ και (ίσως) κάτι παραπάνω, φέρνοντας έτσι σε αμηχανία τον οποιονδήποτε μπορεί να με γούσταρε από την φωτό μου.

Στέλνω μηνύματα με το τηλέφωνο μου σε όποιον φαίνεται αρκετά καυλιάρης από την φωτογραφία ή αρκετά ακίνδυνος από την περιγραφή. Σπάνια απαντάνε, αλλά όποτε συμβαίνει αναθαρρώ για λίγο, σαν να καθησυχάζεται η αγωνία μου για το αν θα ξανακάνω σεξ ποτέ στην ζωή μου. Με μερικούς, κλείνω ραντεβού, με όσους γουστάρουν ρίχνω κάνα πήδο. Αν το γαμήσι δεν είναι τελείως χάλια, κρατάω επαφή. Μόλις αρχίζει η πραγματικότητα και επιβεβαιώνει την ύπαρξη της, το διαλύουμε.Έχω σταματήσει να στεναχωριέμαι για αυτήν την κατάσταση. Θεωρώ πια ότι είναι ένα καθεστώς στο οποίο πρέπει να προσαρμοστώ αν δεν θέλω οριστικά να μείνω στο απόλυτο περιθώριο. Πως να στεναχωρηθώ άλλωστε χωρίς να αισθανθώ ότι είμαι ένας ηλίθιος που μηρυκάζει το προφανές; Τι να αναλύω δηλαδή, το ότι είναι πολύ δύσκολο για έναν ομοφυλόφιλο να κάνει σχέση επειδή η συντριπτική πλειοψηφία προτιμάει την έλλειψη συναισθηματικής υπευθυνότητας που προσφέρουνε τα one nite stands; Είναι σαν να λες ότι είναι πολύ βαρετό να δουλεύεις επειδή πρέπει να πληρώσεις το νοίκι. Αληθινό, αλλά άνευ σημασίας.

Δίπλα μου, το κινητό κάνει ηχάκια κάθε λίγο και λιγάκι, όποτε κάποιος μπαίνει ή βγαίνει από το δωμάτιο του τηλεφωνικού chat. Εκεί, τα πράγματα είναι ακόμα πιο φαντασματικά, μιας και δεν παίζουνε ούτε φωτογραφίες, ούτε εκτενείς περιγραφές. Είναι απίστευτο το πως οι άνθρωποι καταφέρνουν και συμπτύσσουνε την ύπαρξη τους μέσα σε δυο-τρεις λέξεις ενός sms. Από την άλλη είναι και σωτήριο, μιας και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτε περισσότερο από σωματικές αναλογίες και προτιμήσεις στο κρεβάτι.

Που και που τσεκάρω κανένα nickname, αν ακούγεται αρκετά καβλωτικό στέλνω prive τον αριθμό μου. Συνήθως είναι κάτι σαλταρισμένα εικοσάχρονα από την επαρχία που ψάχνονται για phone sex ή κάτι κομπλεξικοί παντρεμένοι που μιλάνε με ψιθυριστές φωνές κλεισμένοι στην τουαλέτα, κρυφά απ' την βρομερή, διανοητικά καθυστερημένη γυναίκα τους. Καμιά φορά, αν είναι η τυχερή μου μέρα, πετυχαίνω κανένα ξέμπαρκο και κλείνω ραντεβού. Δεν έχω κανένα κριτήριο επιλογής, αρκούμαι στο να με θέλουνε, προσπαθώ να δω πως μπορώ να εκμεταλλευτώ την απρόσμενη αυτή προτίμηση τους. Συνήθως το καταφέρνω απλά κλείνοντας τα μάτια και ευχαριστώντας τον Θεό που έχω την πολυτέλεια να μην μου αρέσει κάποιος.

Το πιο ωραίο είναι όταν μιλάω στο τηλέφωνο και συγχρόνως πληκτρολογώ στο δίκτυο. Οι πολλαπλές στρώσεις από απρόσωπη λαγνεία εξ' αποστάσεως με κάνουν να αισθάνομαι ότι κάτι συμβαίνει. Τώρα περιμένω να με πάρει ένας τύπος από το τηλεφωνικό chat ενώ ταυτόχρονα έχει μπει στο δίκτυο ο τυπάκος από το χωριό που δήθεν είναι ξετρελαμένος μαζί μου. Του ανοίγω pvt. Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί και να κατέβει Αθήνα κάποια στιγμή, να κάτσει κανένα γαμήσι, καλό είναι να καλλιεργείς καβάντζες.

Παναγιώτης Χατζηστεφάνου : Η επώνυμη (nanogod)

No 168

Alison Ludlow (Μ.Βρετανία)

.

«Κοιμάσαι», είπε βάζοντας ταυτόχρονα ερωτηματικό και θαυμαστικό, το πρώτο θέλοντας να βεβαιωθεί για την επιθυμητή στάση και τη χαλαρότητα, το δεύτερο για να τον κάνει συμμέτοχο σε μια πρωινή συνωμοσία αισθησιασμού. Θα σε πάρω αργότερα», είπε αμέσως μετά το βαθιά ικανοποιημένο μουρμούρισμα του Δημήτρη. Τέτοιος ήταν ο Τάσος. Άναβε μια φωτιά κι αμέσως, σαν να το συνειδητοποιούσε ξαφνικά, υποκλινόταν ευγενικά κι αποχωρούσε, αφήνοντας τους άλλους να τον καλέσουν, σίγουρος πως μια τέτοια προσφορά λατρείας ποτέ δεν μένει αναπάντητη.
«Όχι», είπε ο Δημήτρης κι ήταν φανερά όλο αυτό μέρος ενός παιχνιδιού που τους έκανε ν’ αγαλλιάζουν, «όχι, θα με βάλεις πρώτα να κοιμηθώ ξανά κι έπειτα… Δεν μπορείς να με ξυπνάς και να μ’ αφήνεις ύστερα έτσι…»(…)
«Πώς είσαι τώρα μες στις κουβέρτες; Τι φοράς; Τη φόρμα; Τη μαύρη ; Τη φόρμα!»

Παναγιώτης Ευαγγελίδης : Το χέρι κάτω απ’ το ρούχο (Καστανιώτης)

No 167

Oren Elbaz (Ισραήλ)

.

Μικρέ μου,
Εννοείται πως η κοινή ηθική με διατάζει να καταδικάσω με τη μεγαλύτερη σθεναρότητα τις ανάρμοστες συνήθειες που μου αναφέρατε. Αναλογιστείτε : ένας νεαρός από καλή οικογένεια να υποκύπτει στην κατάπτυστη διαστροφή των Ελλήνων. Αυτό θα αρκούσε για να σας αποκλείσει απ’ την αιωνιότητα.(…) Επιθυμώ να σας αφήσω μόνο με την συνείδηση σας, ελεύθερο, εντελώς ελεύθερο, θαυματουργά και επικίνδυνα ελεύθερο στην επιλογή σας ή, τουλάχιστον στην κλίση σας.(…) Σ’ αυτήν την ίδια ορμή, θαυμάζω και ταυτόχρονα ζηλεύω την εκπληκτική ελευθερία σας, την ικανότητα σας να εναντιώνεστε στις απαγορεύσεις, με φυσικότητα, δίχως να αναρωτιέστε απ’ ό,τι φαίνεται, για το καλό και το κακό, την ελευθερία σας στην εμπειρία της σάρκας, την ικανότητά σας να εκτίθεστε στο μεγαλύτερο κίνδυνο και στην πιο εκστατική ευτυχία. Χαιρετίζω το θάρρος σας, ακόμη κι αν δεν έχετε την εντύπωση ότι πρόκειται για πράξη θάρρους.
Και επιθυμώ να σας πω ότι σήμερα, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι χθες, είμαι φίλος σας, στο πλευρό σας είμαι αυτός που θα είναι εδώ στις στιγμές της ευτυχίας σας και στις ώρες της μελαγχολίας σας. Παραμένω αυτός που γράφει για σας ένα βιβλίο.
Ο Μαρσέλ σας.

Φιλίπ Μπεσόν : Όταν έφυγαν οι άντρες (Καστανιώτης)

No 166

Cornelius McCarthy (Μ.Βρετανία)

.

«Πώς ήταν η πρώτη φορά που το έκανες;»
Ο Γκονσάλο χαμογέλασε. «Ντρέπομαι να σου πω», είπε. «Πες μου εσύ , καλύτερα, πρώτα».
Ο Χοακίν πέρασε το χέρι του τα μαλλιά του. Το βλέμμα του ήταν στυλωμένο στο ταβάνι.
«Την πρώτη φορά που το έκανα ήταν με ένα φίλο από το κολέγιο», είπε. «Ήταν άσχημο. Με έκανε μαντάρα».
«Γιατί;»
«Γιατί, ενώ εγώ ήμουν καψουρεμένος μαζί του, αυτός δε με ήθελε. Ούτε καν του άρεσα. Μέχρι τώρα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το κάναμε»
«Δηλαδή αυτός είναι γκέι ή όχι;»
«Καθόλου. Του αρέσουν τα κορίτσια. Μου την έβαλε από σκέτη κουτοπονηριά, από σκέτη λιγούρα. Τίποτε άλλο».
«Είστε ακόμη φίλοι;»
«Όχι. Όταν τον βλέπω, ούτε καν τον χαιρετάω. Και είναι κρίμα. Γιατί μερικές φορές νομίζω πως είμαι ακόμα τσιμπημένος μαζί του».
«Πώς τον λένε;»
«Χόρχε».
«Τι ηλικία είχες όταν συνέβη αυτό;»
«Ήμουν στην πρώτη γυμνασίου. Πιτσιρικάς. Ούτε καν ήξερα ότι τον Χόρχε τον γούσταρα επειδή ήμουν ομοφυλόφιλος. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι μου άρεσε να είμαι μαζί του, ότι μου άρεσε να γελάω μαζί του»

Χάιμε Μπάιλι : Μην το πεις σε κανέναν (Ψυχογιός)

No 165

Mike Bliss (Μ.Βρετανία)

.

Είχαν φιληθεί μόνο μια φορά, αργά μια αυγουστιάτικη νύχτα, στον καναπέ του διαμερίσματος του Μπεν, το φως από τις λάμπες του δρόμου έμπαινε στο δωμάτιο από τα ψηλά παράθυρα. Νωρίτερα, καθώς περνούσαν αργά αργά τη γέφυρα γυρίζοντας από το Μπάτερσι, ο Όουεν του είχε διηγηθεί την ιστορία εκείνου και της αδερφής του, τότε που τους είχαν στείλει να ψάξουν για τη μητέρα τους : περπατούσαν στο λιβάδι που οδηγούσε στο δάσος, όπου η μητέρα τους συνήθιζε να πηγαίνει τα πρωινά. Έπιασε βροχή και τα δυο παιδιά έγιναν μούσκεμα πριν φτάσουν στις βαλανιδιές, όπου κοίταξαν προς τα πάνω και είδαν το ψηλόλιγνο κορμί της μητέρας τους με το μπεζ πανωφόρι, το πρόσωπο της άψυχο, να στροβιλίζεται στον αέρα. Είπε στον Μπεν πως η αδερφή του – δώδεκα χρονών τότε – τον πήρε αμέσως στην αγκαλιά της, του έκλεισε τα μάτια να μη βλέπει το φριχτό θέαμα και του ψιθύρισε στο αυτί, «Θα τα καταφέρουμε, θα τα καταφέρουμε». Μια ιστορία που δεν την είχε πει ποτέ σε κανένα. Κι όταν εκείνος κι ο Μπεν τελείωσαν ένα ακόμη μπουκάλι κρασί, έγειραν στον καναπέ, αγκαλιάστηκαν και φιλήθηκαν, χαϊδεύοντας ο ένας τα μαλλιά του άλλου.
«Δεν μπορώ να το κάνω», είπε ψιθυριστά ο Μπεν καθώς ο Όουεν ακουμπούσε το κεφάλι του πάνω στο στήθος του.

Άνταμ Χάσλετ : Δεν είστε ξένος εδώ (Ωκεανίδα)

No 164

Steve Walker (Καναδάς)

.

Ο Τζίμ Γουίλαρντ ζούσε την ερωτική του ζωή αποκλειστικά στα όνειρα του. Μέχρι εκείνη τη μέρα στο ποτάμι με τον Μπομπ, ονειρευόταν γυναίκες το ίδιο συχνά με τους άντρες, χωρίς κανένα ξεκάθαρο όριο ανάμεσα στα δυο. Από κείνη την καλοκαιρινή μέρα όμως, ο Μπόμπ έγινε ο Μόνιμος Εραστής των ονείρων του, και τα κορίτσια έπαψαν να ενοχλούν με την παρουσία τους το τέλειο αυτό αρσενικό είδωλο.(…) Πάντως οι γυναίκες περίμεναν πως θα τους έκανε έρωτα, κι όταν δεν τους έκανε (δεν κατάφερε ποτέ να εξηγήσει στον εαυτό του γιατί δε μπορούσε), πίστευαν πως το φταίξιμο ήταν δικό τους, όχι δικό του. Κανείς δεν υποπτεύτηκε πως κάθε νύχτα ονειρευόταν ένα ψηλό αγόρι δίπλα στο ποτάμι. Όσο, όμως, ο Τζιμ χωνόταν όλο και πιο βαθιά στον κόσμο του Λήπερ, τόσο έπιανε τον εαυτό του να γοητεύεται απ’ τις ιστορίες που λέγαν για τις μεταξύ τους ερωτοτροπίες.

Γκορ Βιντάλ : Το αγόρι δίπλα στο ποτάμι (γράμματα)

No 163

Ήταν απλώς ένας εορτασμός της φιλίας; Αυτό γίνεται δεκτό αλλά το καθιστά προβληματικό το γεγονός ότι η λέξη «φίλος» - πανταχού παρούσα στην Καινή Διαθήκη – δεν εμφανίζεται στην τελετή ή σε κάποια αναφορά της. Και γιατί η ακολουθία αφορά πάντα δυο άτομα και ποτέ τρία ή τέσσερα; Ακόμα και ο Ιησούς, ο οποίος θεωρούσε την αγάπη μεταξύ φίλων την ανώτερη όλων, αναφερόταν σε μεγάλο αριθμό ατόμων.(…)
Θα μπορούσε να είναι αδελφική «υιοθεσία»; Θα μπορούσε, πρέπει όμως να θυμηθούμε ότι τα περισσότερα στοιχεία που έχουμε για την «υιοθεσία αδελφού» στον αρχαίο κόσμο περιέχουν σαφή στοιχεία ομοφυλοφιλικής σχέσης, έτσι αυτό μάλλον δεν βοηθάει στο να διευκρινιστεί η αντιφατική φύση της σχέσης, αν μη τι άλλο, την μπερδεύει περισσότερο. Επιπλέον υπάρχουν ουσιώδη και τεχνικά προβλήματα. Το πιο μεγάλο ουσιαστικό πρόβλημα είναι η εμφανής διαφορά ανάμεσα στην υιοθεσία, στην οποία το ένα μέλος αναλαμβάνει τον έλεγχο του άλλου και σε αυτήν την τελετή, όπου δυο άνθρωποι ενώνονται όπως και σε ένα ετεροφυλοφιλικό ζευγάρι. Στο Παράρτημα Μεταφράσεων υπάρχουν δυο τυπικές μεσαιωνικές τελετές υιοθεσίας για σύγκριση.

Τζων Μπόσγουελ : Γάμοι μεταξύ ανδρών. Οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις στην αρχαία Ελλάδα, Ρώμη και μεσαιωνική Ευρώπη (Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος)

No 162

.

Παρότι όμως υπήρχαν αυτές οι αντίξοες συνθήκες στην Ανατολή, σκοτεινό παραμένει το θέμα των αδελφοποιήσεων. Σε ένα ολόκληρο βιβλίο ο J. Boswell παραθέτει επιχειρήματα – κάποιες φορές πολύ στέρεα – για να αποδείξει την ύπαρξη μιας μορφής ομοφυλόφιλων γάμων στο Μεσαίωνα. Τα σημαντικότερα ερείσματα τα αντλεί από τη βυζαντινή – ορθόδοξη τελετή της αδελφοποιίας. Ξεκινώντας από την απότατη αρχαιότητα, ο Boswell* διαπερνά το Μεσαίωνα για να βρει τον Φίλιππο και τον Βαρθολομαίο, τον Σέργιο και τον Βάκχο που αποτελούσαν τα πρότυπα της αδελφοποίησης, για να φτάσει στον αυτοκράτορα Βασίλειο Α΄και τη σκοτεινή αδελφοποίηση του με το γιο της Δανιηλίδας Ιωάννη. Μέσα από όλα αυτά καταλήγει στο συγκλονιστικό συμπέρασμα ότι ο γάμος στο Μεσαίωνα επικυρωνόταν με δέκα συμβολικές ενέργειες. Οι τέσσερις από αυτές περιλαμβάνονταν στις αδελφοποιήσεις. Αυτές ήταν: η ένωση των χεριών, η τοποθέτηση βέλου στους συζύγους, η επισφράγιση με ένα φιλί και το γαμήλιο συμπόσιο. Βέβαια όπως και ο ίδιος ο συγγραφέας αποδέχεται, παρότι η τελετή αυτή πραγματοποιούσε την ουσία του γάμου που είναι η μόνιμη συναισθηματική δέσμευση μεταξύ δυο ανθρώπων με μάρτυρες και αναγνώριση από την κοινότητα, όσοι επέλεγαν την τελετή της αδελφοποίησης (πολύ πιο επίσημη στην Ορθόδοξη Εκκλησία – εξαιτίας του κεντρικού ρόλου του ιερέα – παρά στην Καθολική) δεν θεωρούνταν παντρεμένοι για το νόμο και για τον κοινωνικό τους περίγυρο. (…)
Πέρα από τις φιλίες που είδαμε πιο πάνω υπάρχουν και οι απαγορευμένες φιλίες. Οι μόνες σχέσεις μεταξύ ανδρών που μπορούσαν να έχουν κάποιο ουσιαστικό συναισθηματικό υπόβαθρο ήταν οι ομοφυλοφιλικές. Το ερωτικό στοιχείο νοθεύει τη φιλία, αλλά κάνει τη σχέση πιο βαθιά. Ο Κωνσταντίνος Θ΄ Μονομάχος δεν θα αθώωνε το Βοϊλα, αν ήταν γι’ αυτόν απλά ένας καλός φίλος. Οι φίλοι δεν έχουν τόσο ισχυρή συναισθηματική σύνδεση, ώστε η σχέση τους να θέτει σε δευτερεύουσα θέση ακόμη και την απειλή για απώλεια της εξουσίας. Οι εραστές όμως; Το πάθος για τον χαριτωμένο αυλικό τυφλώνει τον Μονομάχο. Ο Ψελλός από την άλλη φαντασιώνεται ωραία ανδρικά σώματα και ερωτεύεται πλατωνικά – αυτή είναι ίσως η κατάρα των ανθρώπων του πνεύματος – πρόσωπα που του ελκύουν το ενδιαφέρον.

Ανθούλης Δημοσθένους : Φίλία και Ομοφυλοφιλία τον 11ο και 12ο αιώνα στο Βυζάντιο (Αντ. Σταμούλης)

*(βλ επίσης και Νο 54)

No 161

Είπεν ο άββας Παφνούτιος…είδον τινας ομιλούντας (αισχρώς) αλλήλοις και εστάθην δεόμενος περί των αμαρτιών μου. Και ιδού, άγγελος ήλθεν έχων ρομφαίαν και λέγει μοι' Παφνούτιε, πάντες οι κρίνοντες τους αδελφούς αυτών εν αυτή τη ρομφαία, απολούνται. Συ δε, ότι έκρινας, αλλ, εταπεινώσας εαυτόν ενώπιον του Θεού, ως συ την αμαρτίαν ποιήσας, δια τούτο το όνομα σου εγγράπτεται εν βίβλω ζώντων.
Και εξελθών ο γέρων είδε (τον) αδελφόν αμαρτάνοντα μετά του παιδίου, και ουκ ήλεγξεν αυτόν, λέγων’ Ει ο Θεός αυτούς βλέπων ου καίει αυτούς, εγώ τις ειμί ελέγξω αυτούς;
Τα κείμενα αυτά – και άλλα ανάλογα – από το Γεροντικόν δεν απηχούν βέβαια την τυπική στάση απέναντι στην ομοφυλοφιλία και τους ομοφυλόφιλους που επικράτησε στο Βυζάντιο. Αποτελούν ένα ακόμη δείγμα της αποστάσεως ανάμεσα σ’ αυτή την μοναδική χριστιανική έκφραση που είναι η σκέψη των Πατέρων της Ερήμου και στην τρέχουσα κοινωνική αντίληψη, όπως αυτή εκφράζεται στην πολιτειακή νομοθεσία, στις εκδηλώσεις του καθημερινού βίου και στην επίσημη στάση της Εκκλησίας και του δικαίου της, - με την προϊούσα μάλιστα, όπως έχει επισημανθή, τάση «εκνομικεύσεως» του κανονικού δικαίου, και μάλιστα σε θέματα που αναφέρονται στην γενετήσια εν γένει ζωή.
Άλλωστε οι ομοφυλόφιλες σχέσεις εισέρχονται στον κόσμο του Βυζαντίου και της Εκκλησίας εξ αρχής βεβαρημένες με δεδομένη την θεία καταδίκη, όπως εκφράζεται αυθεντικά σε πολυάριθμα χωρία της Αγίας Γραφής (…) Το παλαιότερο νομοθέτημα που αντιμετωπίζει ποινικά την ομοφυλοφιλία στην χριστιανική πλέον αυτοκρατορία είναι μια διάταξη των αυτοκρατόρων Κωνσταντίου και Κώνσταντος του έτους 342, που προβλέπει τον θάνατο ως ποινή της ομοφυλοφιλίας.(…) Μια δεύτερη διάταξη, που επαναλαμβάνει στην ουσία την ποινική πρόβλεψη της προηγουμένης, εκδίδεται μετά από μισόν αιώνα, το 390, επί αυτοκρατόρων Βαλεντινιανού, Θεοδοσίου και Αρκαδίου (…) Αλλά κατά τη βασιλεία ακριβώς του Ιουστινιανού συντελείται η μεγάλη τομή στην αντιμετώπιση της ομοφυλοφιλίας στο Βυζάντιο, την ιδεολογική και τη νομοθετική. Ήδη κατά τους πρώτους χρόνους της βασιλείας του (528ή 529) μαθαίνουμε από τους ιστορικούς ότι ο Ιουστινιανός εξαπολύει ένα άνευ προηγουμένου διωγμό κατά των ομοφυλοφίλων. Υποτίθεται ότι την αφορμή παρέχουν ωρισμένες κατηγορίες κατά αρχιερέων από διάφορες περιοχές, ως κακώς βιούντων περί τα σωματικά και αρσενοκοιτούντων (…) Αλλά το γεγονός δίνει αφορμή να εξαπολυθή ένα πραγματικό κύμα τρομοκρατίας κατά των ομοφυλοφίλων. Η επιβαλλομένη ποινή είναι γενικά η καυλοτομία (…) Ο Προκόπιος σαφώς μας πληροφορεί ότι πίσω από τον διωγμό αυτόν κρύβονται άλλα ελατήρια : πρόκειται, υπό το πρόσχημα της ηθικής, για διωγμό κατά πολιτικών αντιπάλων του Ιουστινιανού, κυρίως από τη μερίδα των πρασίνων, ή προσώπων που είχαν αποκτήσει υπερβολικό πλούτο ή επικίνδυνη δύναμη (…) Δεν έχουμε πληροφορίες για επανάληψη του «διωγμού» του Ιουστινιανού στους μετέπειτα αιώνες. Δεν γνωρίζω καν αν υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα εφαρμογήςτης ποινικής προβλέψεως. Άλλωστε, όπως είδαμε, οι μαρτυρίες για ομοφυλόφιλη δραστηριότητα, χωρίς να εκλείπουν εντελώς, είναι πλέον αρκετά παραγνωρισμένες. Ίσως γιατί το θέμα έχει καταστή, ιδίως μετά την αστυνομική και ιδεολογική εκστρατεία του Ιουστινιανού, πραγματικά «ου φωνητόν», ίσως, αντίθετα, γιατί αυξάνουν κάποτε τα όρια ανεκτικότητος της κοινωνίας – της καθ’ εαυτήν αρκετά ανεκτικής εν γένει, για τα δικά μας μέτρα, βυζαντινής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο’ ίσως γιατί περιορίζεται πράγματι η συνήθεια, όπως είδαμε ότι έχουν υποθέσει ωρισμένοι συγγραφείς.

Κωνσταντίνος Πιτσάκης : Η θέση των ομοφυλοφίλων στη βυζαντινή κοινωνία.
από τα πρακτικά ημερίδας : Οι περιθωριακοί στο Βυζάντιο (Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν)

No 160

Οι ασελγείς, ο τε ποιών και ο υπομένων, ξίφει τιμωρείσθωσαν
(Εκλογή 17.38)

Στην αντίληψη Του Αποστόλου Παύλου η διάπραξη ομοφυλοφιλίας, όπως και τα άλλα σαρκικά παραπτώματα, δεν άφηνε καμία ελπίδα εισόδου στον Παράδεισο : μη πλανάσθε’ ούτε πόρνοι ούτε ειδωλολάτραι ούτε μοιχοί, ούτε μαλακοί, ούτε αρσενικοίται…βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι.
Εξάλλου στην Παλαιά Διαθήκη φέρεται ο Θεός να μη θέλει να πιστέψει ότι είναι δυνατόν να τελούνται ομοφυλοφιλικές περιπτύξεις και αποφασίζει γι’ αυτό το λόγο να κατέβει ο ίδιος στη γη για να διαπιστώσει αν πραγματικά συμβαίνουν αυτά στην πόλη των Σοδόμων : Καταβάς ουν όψομαι, ει κατά την κραυγήν αυτών την ερχομένην προς με συντελούνται, ειδέ μη ίνα γνω.
Η βαρύτητα του ερωτικού εγκλήματος της ομοφυλοφιλίας καταδεικνύεται και σ’ ένα άλλο χωρίο της Παλαιάς Διαθήκης, όπου διατάσσεται η ποινή θανάτου : Ος αν κοιμηθή μετά άρσενος κοίτην γυναικός, βδέλυγμα εποίησεν΄αμφότεροι θανατούσθωσαν.
Η εικόνα για τη βαρύτητα της ομοφυλοφιλίας συμπληρώνεται μέσα από τους πύρινους λόγους του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος έλεγε ότι εκείνοι οι νέοι που ως παθητικοί συμμετέχουν σ’ αυτό το έγκλημα προτιμότερο είναι να πεθαίνουν παρά να ατιμάζονται κατ’ αυτό τον τρόπο. Αλλά και όσοι αγνοούν τη βαρύτητα της αμαρτίας αυτής, είτε επειδή είναι ανήλικοι είτε επειδή έχουν άγνοια, αν διαισθάνονταν τη σοβαρότητα της θα προτιμούσαν χίλιες φορές το θάνατο ώστε να μην πάθουν τέτοιο πράγμα (…)
Κατά τον Beck, η λεπτομεριακή ρύθμιση της καθημερινής ζωής των μοναχών και κοσμικών από το Μέγα Βασίλειο είναι απόδειξη της διακηρυγμένης εχθρότητας του απέναντι στο ανθρώπινο σώμα.

Γιώργος Καούρας : Βυζάντιο. Τα ερωτικά εγκλήματα και οι τιμωρίες τους. (Περίπλους)

No 159

Bartolomeo Cesi (Ιταλία)

.

Δια τούτο παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις πάθη ατιμίας. Αι τε γαρ θήλειαι αυτών μετήλλαξαν την φυσικήν χρήσιν εις την πάρα φύσιν, ομοίως τε και οι άρσενες αφέντες την φυσικήν χρήσιν της θηλείας εξεκαύθησαν εν τη ορέξει αυτών εις αλλήλους, άρσενες εν αρσέσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι, και την αντιμισθίαν ην έδει της πλάνης αυτών εν εαυτοίς απολαμβάνοντες.

Προς Ρωμαίους, 1. 26-27

Ή ουκ οίδατε ότι άδικοι βασιλείαν Θεού ου κληρονομήσουσι; Μη πλανάσθε’ ούτε πόρνοι, ούτε ειδωλολάτραι, ούτε μοιχοί, ούτε μαλακοί, ούτε αρσενοκοίται, ούτε πλεονέκται, ούτε κλέπται, ούτε μέθυσοι, ου λοίδοροι, ουχ άρπαγες βασιλείαν Θεού κληρονομήσουσι.

Προς Κορινθίους Α΄, 6. 9-10

Ειδώς τούτο, ότι δικαίω νόμος ου κείται, ανομοις δε και ανυποτάκτοις, ασεβάσι και αμαρτωλοίς, ανοσίοις και βέβηλοις,, πατρολώαις και μητρωλαίς, ανδροφόνοις, πόρνοις, αρσενοκοίτας, ανδραποδισταίς, ψεύσταις, επιόρκοις και ει τι έτερον τη υγιαινούση διδασκαλία αντίκειται, κατά το ευαγγέλιον της δόξης του μακαρίου Θεού, ό επιστεύθην εγώ.

Προς Τιμόθεον Α΄, 1. 9-11

No 158

Μιχαήλ Άγγελος (Ιταλία)

.

Ανακεφαλαιώνοντας, η ανάλυση των κειμένων των Γραφών που εξετάσθηκαν μέχρι εδώ δείχνει ότι η Βίβλος φαίνεται να καταδικάζει όχι την ομοφυλοφιλία καθ’ εαυτήν, αλλά τη σεξουαλική βία( είτε είναι ετεροφυλική είτε ομοφυλική)’ την ιερή πορνεία των νέων berbache Εβραίων (οι Gadeshim) γιατί ενέχει τον κίνδυνο ν’ αναμειχθούν με τους νόμιμους ιδιοκτήτες της γης Χαναάν που αυτοί κατέκτησαν’ τις σεξουαλικές σχέσεις με άτομα άλλων λαών, γιατί αλλιώς το Ισραήλ θα έχανε τη φυλετική του ταυτότητα’ την έλξη που οι αρσενικοί ετεροφυλόφιλοι νιώθουν προς το ίδιο τους το φύλο.
Παραμένει το γεγονός ότι το επεισόδιο των Σοδόμων και Γομόρρων, που επίτηδες παραποιήθηκε και αλλοιώθηκε, έγινε η βάση όλων των βιβλικών ερμηνειών που σχετίζονται με τη θεϊκή καταδίκη της «σοδομίας», μολονότι στις 27 φορές μετά από τη Γένεση 19, 1-11 στις οποίες αναφέρεται, δεν γίνεται ποτέ καθαρή αναφορά στην ομοφυλοφιλία. Φαίνεται ότι «η ερμηνευτική στροφή», με κριτήρια ομοφοβίας, είναι του ΧΙΙ αι., όταν ο όρος «σοδομίτης» έγινε συνώνυμο αυτού που σήμερα εννοούμε με τον όρο «ομοφυλόφιλος». Όμως οι βάσεις αυτής της στροφής τέθηκαν από τον φιλόσοφο Φίλωνα, Εβραίο της Αλεξάνδρειας, που γύρω στο 50 μ.κ.ε δημοσιεύει τις «Quaest et salut, in Genesis» όπου το διαβόητο «γνωρίζειν» αφομοιώνεται για πρώτη φορά σαν «δουλική παιδεραστία αισχρή και χωρίς νόμους» και ο όρος «Σόδομα» γίνεται σύμβολο «τύφλωσης και στείρωσης».

Μάσιμο Κονσόλι : Ιδού ο Άνθρωπος. Η Ομοφυλοφιλία στη Βίβλο (Προσκήνιο)

No 157

Μιχαήλ Άγγελος (Ιταλία)

.

Το μόνο παράδειγμα σταθερού ομοφυλοφιλικού έρωτα που έχουμε στην Παλαιά Διαθήκη είναι η ιστορία της αιώνιας φιλίας και αγάπης μεταξύ του Δαυίδ και του Ιωνάθαν. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι επρόκειτο για μια απλή φιλία και τίποτε περισσότερο. Ας δούμε όμως καλύτερα το κείμενο.
Διαβάζουμε ότι μόλις έφεραν το Δαυίδ μπροστά στον Σαούλ για να τον γνωρίσει, «η ψυχή του Ιωνάθαν συνεδέθη μετά της ψυχής του Δαυίδ, και ηγάπησεν αυτόν ο Ιωνάθαν ως την ιδίαν αυτού ψυχήν…». Και λίγο παρακάτω διαβάζουμε : « Και εκδυθείς ο Ιωνάθαν το επένδυμα το εφ’ εαυτόν, εξέδωκεν αυτό εις τον Δαυίδ, και την στολήν αυτού, έως και αυτό το ξίφος αυτού, και το τόξον αυτού, και την ζώνην αυτού».
Ο Σαούλ γνώριζε την αδυναμία του γιού του για τον Δαυίδ όπως φαίνεται από τα παρακάτω λόγια του : «Υιέ διεφθαρμένης και αποστάτιδος, δεν εξεύρω ότι συ εκλέξας τον υιόν του Ιεσέ (Δαυίδ) δι’ αισχύνην σου, και δι’ αισχύνην της γυμνώσεως της μητρός σους» Αν συγκρίνουμε τα λόγια αυτά με την αναφορά για «την γύμνωσιν του πατρός» στο Θ:20-25 της Γένεσης – έμμεση αναφορά στη διαφθορά των Χαναναίων – τότε καταλαβαίνουμε ότι πρόκειται καθαρά για σεξουαλική σχέση.
Όταν αργότερα ο Σαούλ ανακοινώνει ότι πρόκειται να θανατώσει τον Δαυίδ, οι δυο φίλοι έχουν μια μυστική συνάντηση όπου αποχαιρετιούνται με δάκρυα. Διαβάζουμε : «Εσηκώθη Δαυίδ εκ του μεσημβρινού μέρους, και έπεσε κατά πρόσωπον αυτού εις την γην, και προσεκύνησε τρις’ και ησπάσθησαν αλλήλους, και έκλαυσαν αμφότεροι’ ο δε Δαυίδ έκαμε κλαυθμόν μέγα». Κατόπιν χώρισαν και δεν ξανασυναντήθηκαν ποτέ.
Η τελευταία μαρτυρία που δείχνει τα αισθήματα του Δαυίδ για τον Ιωνάθαν περιλαμβάνεται στην ελεγεία που ο Δαυίδ τραγούδησε για το θάνατο και του Σαούλ και του Ιωνάθαν. Οι σχετικοί στίχοι είναι ως εξής :
Περίλυπος είμαι δια σε, αδελφέ μου Ιωνάθαν
προσφιλέστατος εστάθης εις εμέ
η προς εμέ αγάπη σου ήταν εξαίσιος
υπερέβαινε την αγάπην των γυναικών.
Ο Δαυίδ φρόντισε σαν αληθινός πατέρας τον επιζήσαντα γιο του Ιωνάθαν, τον Μεριβάαλ.

Tom Horner : Η ερωτική και σεξουαλική ζωή στη Βίβλο (Μπαρμπουνάκης)

(Βλ. επίσης και Νο 47 )

No 156

Gustave Courbet (Γαλλία)

.

Σ' έναν πολιτισμό όπου η αναπαραγωγή δεν αποτελεί πρωταρχική παρόρμηση για την ανθρώπινη σεξουαλικότητα θα έπρεπε, προκειμένου να αναπτυχθούν ελεύθερα οι ανθρώπινες δυνατότητες, η ομοφυλοφιλία να είναι το ίδιο φυσιολογική με την ετεροφυλοφιλία και τον αυτοερωτισμό. Και αν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι για πολιτικούς λόγους. Γιατί : Μόνο μια ετεροφυλοφιλία που έχει αναχθεί σε δόγμα μπορεί να εξασφαλίζει το ανδρικό μονοπώλιο του σεξ - με την πρόφαση της "μικρής διαφοράς" : περιφρουρεί και διασφαλίζει τη βαθιά εξάρτηση και την ασύστολη εκμετάλλευση των γυναικών από τους άντρες τόσο στην ιδιωτική όσο και στη δημόσια ζωή. (...)

Στο όνομα της αγάπης οι γυναίκες υποδουλώνονται. Και μ' αυτήν την έννοια η σεξουαλικότητα δεν είναι ιδιωτική υπόθεση αλλά πολιτική. Γιατί η αποκλειστική ετεροφυλοφιλία είναι ένα αποφασιστικό μέσο εξουσίας των αντρών στον αγώνα των δυο φύλων.

.

Άλις Σβάρτσερ : η μικρή διαφορά και οι μεγάλες της συνέπειες (Εκδοτική Ομάδα Γυναικών)

No 155

Rossanna Nagli (ΗΠΑ)

.

Είναι πολλοί οι λόγοι για τους οποίους οι γυναίκες προτιμούν τις γυναίκες : συναισθηματικοί, σεξουαλικοί, ακόμα και πολιτικοί λόγοι. Επειδή συναισθηματικά νιώθεις πολύ κοντά σε μια γυναίκα και το σεξ δεν είναι παρά ένα βήμα πιο πέρα. Ή επειδή με μια γυναίκα έχεις την αίσθηση ότι σ' αγαπάει γιατί είσαι δυνατή κι όχι μόνο γιατί είσαι τόσο ευαίσθητη. Ή επειδή δε χρειάζεται να μειώνεις τον εαυτό σου απέναντι σε μια άλλη γυναίκα. Μερικές φορές είναι ένας κεραυνοβόλος έρωτας σαν της παλιάς εποχής. Άλλοτε είναι μια φιλία, που βαθμιαία αλλάζει. Μερικές φορές στην αρχή υπάρχει μόνο η αίσθηση : αυτή η γυναίκα με γοητεύει, θέλω να τη γνωρίσω καλύτερα. Άλλες γυναίκες, όπως εγώ, έμαθαν ν' αγαπούν τις γυναίκες χάρη στις νέες συνθήκες που δημιούργησε το γυναικείο κίνημα (...)
Για μένα λοιπόν το να είμαι λεσβία σημαίνει κάτι παραπάνω από το σεξ. Το σημαντικό δεν είναι ένα ορισμένο είδος σώματος, το σημαντικό είναι ο σεβασμός για τον εαυτό μου, το να μπορώ ν' αγαπώ τον εαυτό μου, αυτό που μπορούν να δώσουν οι γυναίκες η μια στην άλλη, το πόσο δυνατές μπορούν να είναι μαζί. Πρόκειται για ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, για διαφορετικές ανθρώπινες σχέσεις.
.
Anja Meulenbelt : για μας τις γυναίκες (Λιβάνης)

No 154

Σαν «ερωτική διαστροφή» η γυναικεία ομοφυλοφιλία προκαλεί κωμική εντύπωση. Όταν όμως προβάλλει σαν τρόπος ζωής, ξεσηκώνει την περιφρόνηση και το σκάνδαλο. Αν οι λεσβιάζουσες έχουν κάτι προκλητικό και επιτηδευμένο, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουν τρόπο να ζήσουν την ιδιόρρυθμη κατάσταση τους με φυσικότητα. Φυσική συμπεριφορά σημαίνει να μη στοχάζεσαι πώς θα αντιμετωπίσεις την παρόρμηση σου, να ενεργείς χωρίς να ζυγιάζεις τις πράξεις σου. Αλλά η συμπεριφορά των άλλων επιβάλλει αδιάκοπα στη λεσβιάζουσα να αποκτά συνείδηση του εαυτού της. Μονάχα όταν είναι προχωρημένη στην ηλικία και περιβάλλεται από μεγάλο κοινωνικό κύρος, θα κατορθώσει να συνεχίσει το δρόμο της με γαλήνια αδιαφορία.
.
Σιμόν ντε Μπωβουάρ : Το δεύτερο φύλο (Γλάρος)

No 153

H Μαρίνα αυτοκτόνησε, κατά τους γιατρούς και τους γονείς της. Πριν το κάνει μου ‘γραψε ένα γράμμα….Στο γράμμα η Μαρίνα μού άφηνε για ενθύμιο την αγάπη της και τη θάλασσα που θα την έθαβε. Θα νομίσετε ότι αυτό δεν είναι δυνατό. Τα πτώματα των πνιγμένων επιπλέουν, καμιά φορά τα παρασέρνουν τα ρεύματα πολύ μακριά. Αλλά εγώ το ξέρω, είμαι σίγουρη, ότι το σώμα της Μαρίνας, που ποτέ δεν βρέθηκε, ξεκουράζεται στον βυθό της θάλασσας, σκεπασμένο με άμμο και φύκια στο σημείο εκείνο ακριβώς που τα κύματα έμπαιναν από το φινιστρίνι μας, και μαγεμένα κατασκόπευσαν για πρώτη φορά το τέλειο γυμνό της σώμα. Και είμαι βέβαιη ότι ξεκουράζεται εκεί, γιατί σ’ αυτό το σημείο είδα να ανθίζουν τριαντάφυλλα. Τριαντάφυλλα κόκκινα, σαν από θαύμα, στην καταγάλανη θάλασσα, που ακόμα κανείς δεν τα έχει κόψει. Τα είδα, το ορκίζομαι. Μάρτυρές μου, οι γλάροι.

Carme Riera : Mάρτυρές μου, οι γλάροι (Ήριννα)

No 152

Alma Tadema (Μ.Βρετανία-Ολλανδία)

.

Natalie,
. Ξαναζωντανεύεις όμορφα ό,τι ήταν ζωτικό στο παρελθόν, και κατά κάποιον τρόπο προβάλλεις στο μέλλον την ένταση της όρασης που έκανε το αδύνατο να φαίνεται εύκολο. Όμως πάρα πολλά κύματα από αντίθετα ρεύματα, για πολλά χρόνια, έχουν κάνει τα εξωτερικά γεγονότα να μοιάζουν με αντικατοπτρισμό όπου φαίνεται πως κινούμαστε, ενώ τα οράματα, που δεν μοιραζόμαστε με άλλους, έχουν γίνει το στοιχειωμένο σπίτι όπου κατοικούμε.
..........................................................................Εύα
.
Γράμματα της Εύας Palmer Σικελιανού στη Natalie Clifford Barney (Καστανιώτης)

No 151

Rafael Perez (Ισραήλ)

.

Του λόγου της πρέπει να σκεφτόταν πως για μένα, στο τέλος, ο χρόνος δε θα μετρούσε, πως θα ήμουν πρόθυμη να υπακούσω, να ριχτώ, όπως πάντοτε, με σώμα και ψυχή στην παλιά φυλακή της ποθητής αγκαλιάς της.
- Για τ’ όνομα του Θεού! Αφήστε με, φώναξα, και επειδή την είδα να παραξενεύεται για τη συμπεριφορά μου, πρόσθεσα κλαίγοντας;
- Τι άλλο θέλετε από μένα; Τι μπορώ να σας δώσω, που να μη σας το έδωσα με όλη μου την καρδιά; Μάθετε πως θέλω να φύγω για πάντα από δω.
Χαλάρωσε το αγκάλιασμά της και με κοίταξε ξαφνιασμένη.
– Πού θέλετε να πάτε;
- Σε άλλον οίκο, απάντησα ζωηρά, στον κόσμο. Εκεί θα μπορέσω να ξεχάσω τα αμαρτήματά μου.
Έμεινε ξανά σκεφτική κοιτάζοντας το έδαφος μπροστά στα πόδια μου, σαν να συλλογιζόταν τα λόγια μου. Έπειτα ψιθύρισε περισσότερο για τον εαυτό της παρά για μένα με φωνή μονότονη, σπασμένη:
- Κάποτε τα αμαρτήματά μας είναι το μέσον που ο Κύριος χρησιμοποιεί για ν’ αγιάσει την ψυχή μας, Τι λογής αμάρτημα είναι το δικό μας; Δεν είναι το σώμα μας καθρέφτης, έδρα και βασίλειο του Θεού; Ποιο το κακό στο να τον μιμηθούμε, σημαδεύοντας στο κορμί μας στίγματα από τις δικές του πληγές στο Γολγοθά;

Xεσούς Φερνάντεθ Σάντος : Eκτός των τειχών (Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος)

No 150

Deena Z. Raybuck (ΗΠΑ)

.

«Μην είσαι τρελή» είπε η κυρία Κόπερφιλντ. «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή ούτε λεπτό. Θα καταρρεύσω τελείως».
«Μα έχεις καταρρεύσει ή κάνω τόσο πολύ λάθος;»
«Είναι αλήθεια» είπε η κυρία Κόπερφιλντ, κατεβάζοντας τη γροθιά της στο τραπέζι και δείχνοντας αξιολύπητη. «Έχω καταρρεύσει, πράγμα το οποίο ήθελα από χρόνια. Ξέρω πως είμαι τόσο ένοχη όσο δεν παίρνει άλλο, αλλά έχω την ευτυχία μου, που τη φυλάω σαν λύκος, και έχω και δύναμη και αρκετή τόλμη που, αν θυμάσαι καλά, δεν είχα ποτέ πριν».
.
Τζέιν Μπόουλς : Δυο σοβαρές κυρίες (Απόπειρα)

No 149

Jenny Saville

.

Όταν βρεθήκαμε στο γεμάτο ατμούς αποδυτήριο, εγώ ντύθηκα πιο γρήγορα από τη Γιαν και ύστερα κάθισα και την παρακολουθούσα που ντυνόταν. Το πρόσεξε και μου χαμογέλασε. Ήξερε πως μου άρεσε να την κοιτάζω. Έκανε πιο αργές τις κινήσεις της, άρχισε να τρίβει τους ώμους της με την πετσέτα. Θαύμασα το μακρύ λαιμό και τους φαρδιούς ώμους της. Την κομψότητά της. Ήταν το κορμί που καταβρόχθιζα κάθε βράδυ, τότε, στο Αγρόκτημα της Κόκκινης Αζαλέας. Τα στήθια της – πόσο γεμάτα έδειχναν. Ήθελα να τα ξαναχαιδέψω. Η καρδιά μου χοροπήδησε όταν η ματιά μου έπεσε πάνω της. Η Γιαν έσκυψε να πάρει το σουτιέν της. Τα στήθια της μου άγγιξαν το πρόσωπο. ‘Σ’ αγαπώ’, της ψιθύρισα. Χαμογέλασε. ‘ Το ξέρω’, μου απάντησε. Φόρεσε το σουτιέν τους και το κούμπωσε. Έχωσα την πετσέτα στην τσάντα. Έδωσε τα παπούτσια της. Καθώς βγαίναμε από τα λουτρά, μου είπε πως είχε γίνει πολύ πιο διεφθαρμένη απ’ όσο μπορούσα να φανταστώ.
.
Aντσι Μιν : Κόκκινη Αζαλέα (Ψυχογιός)

No 148

Egon Schiele (Αυστρία)

.

Moυ μπήκε η περιέργεια να ανακαλύψω τι συνέβαινε, να σπάσω με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αντίστασή της. Δεν ήμουν ποτέ ικανή να κερδίζω τον έρωτα ανθρώπων που μου αντιστέκονταν. Ήθελα πάντα να το θέλουν κι εκείνοι, να παραδίνονται μόνοι τους.
Όταν ήμασταν με τον Χανς στην κρεβατοκάμαρά μου τη νύχτα, προσέχαμε να μην κάνουμε θόρυβο για να μη μας ακούσει. Δε μου άρεσε να την πληγώνω, από την άλλη όμως δε χώνευα καθόλου τις καταπιεστικές σκηνές και την καταστρεπτική ζήλεια της.
- Τι θέλεις Λινά; Tι θέλεις;
- Θέλω να μην έχεις εραστές. Το μισώ να σε βλέπω με άντρες.
- Γιατί μισείς τους άντρες τόσο πολύ;
- Έχουν κάτι που εγώ δεν έχω. Θα ήθελα να είχα πέος για να σου κάνω έρωτα.
- Υπάρχει κι άλλος τρόπος για να κάνουν έρωτα δυο γυναίκες.
…
.
Αναΐς Νιν : Τα ερωτικά (Εξάντας)

No 147

Andrew Potter (Μ. Βρετανία)
.
.
Ένα από τα επιχειρήματα της ομοφυλοφιλικής προσέγγισης του Καβάφη είναι ότι τα ερωτικά ποιήματά του (αν και συχνά σε τέτοιες προσεγγίσεις ο διαχωρισμός των ποιημάτων σε κατηγορίες αμφισβητείται) απευθύνονταν σε ένα ομοφυλόφιλο κοινό και γι' αυτό δεν διακρίνονται για την πολεμικότητα ή την προκλητικότητά τους. Ως εκ τούτου είναι προσφορότερο ο Καβάφης να συγκρίνεται με σύγχρονους ομοφυλόφιλους ποιητές παρά με την παράδοση της ευρωπαϊκής παρακμιακής ποίησης από τον Ρεμπό και τον Βερλέν ως τον Όσκαρ Ουάιλντ. Για την ομοφυλοφιλική προσέγγιση του Καβάφη, η ποίησή του συνιστά περισσότερο έναν χώρο ταύτισης και διαπραγμάτευσης της ταυτότητας και ως προς αυτό συγκλίνει με τη διασπορική ή συγκρητική προσέγγισή του, που και αυτή έχει προβληθεί τα τελευταία χρόνια από μελετητές του Καβάφη εκτός Ελλάδος. Και στις δύο προσεγγίσεις ο ρόλος του αναγνώστη δεν είναι απλώς δεκτικός, ή αποκρυπτογραφικός, αλλά βασίζεται στη βιωματική μέθεξη, καθώς η ποίηση του Καβάφη προβάλλει τη διαθεσιμότητά της ως πεδίο ταύτισης και αυτογνωσίας στον αναγνώστη. Και οι δύο προσεγγίσεις αμφισβητούν τις αυστηρές διπολικές αντιθέσεις και αναδεικνύουν τα διάκενα και την πορώδη υφή κάθε ταυτότητας. Σημείο σύγκλισής τους είναι η έννοια της μεταιχμιακότητας και η αίσθηση του συγκρητικού κράματος, ο μετεωρισμός και η αμφιθυμία μεταξύ φύλων, γλωσσών, εθνών και πολιτισμών. Τελικά ο Καβάφης είναι ο ποιητής που προσδιορίζεται περισσότερο από κάθε άλλον από τα επίθετα που του αποδόθηκαν κατά καιρούς. Παλαιότερα ήταν ο ηδονικός, ο πολιτικός, ο διδακτικός, ο ειρωνικός Καβάφης, ενώ σήμερα πρωτοστατεί, κυρίως εκτός Ελλάδος, ο ομοφυλόφιλος (queer), ο διασπορικός και ο συγκρητικός Καβάφης. Πόσο χρήσιμοι είναι αυτοί οι προσδιορισμοί-ετικέτες δεν είναι του παρόντος να συζητήσουμε, αλλά ενώ από την Ελλάδα προβάλλεται με ειδωλοπλαστικό ζήλο και εθνική έπαρση ο οικουμενικός και διαχρονικός Καβάφης ως σταθερή αξία ή ως ο ποιητής που μιλάει εξακολουθητικά στους αναγνώστες και επηρεάζει ομοτέχνους του, από το εξωτερικό μας συστήνεται ένας Καβάφης πιο προσγειωμένος και επίκαιρος, που συνομιλεί με τις πολιτισμικές και ταυτοτικές ανησυχίες της εποχής μας, καθώς η ποίησή του παρουσιάζεται ως ρευστή, ανοιχτή και διαθέσιμη για να αναγνωρίσουν σε αυτήν οι αναγνώστες τους εαυτούς τους

Δ. Τζιόβας : Η ομοφυλοφιλία του Καβάφη (Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ)

No 146

Εκτός από την Ιστορία - και την Ελληνική Ιστορία - ο Κ. Π. Καβάφης μελετούσε και τους Έλληνες συγγραφείς, αυτούς της ιδίας εποχής ιδιαίτερα. Αυτό δεν χρειάζεται και πολλή ανάλυση, μια και είναι συχνά ολοφάνερο από τις αναφορές του ίδιου του ποιητή και τις εμπνεύσεις του. Εκείνο όμως που δεν είναι και τόσο ολοφάνερο, γιατί δεν μας δίδεται σε καμιά μελέτη ως τώρα, είναι η ακριβής έκταση και η ποιότητα - και η βαρύτητα - του επηρεασμού της καβαφικής ποίησης από τον συγχρωτισμό αυτό με τους αρχαίους. Θα μιλήσω, λοιπόν, τώρα για τις απηχήσεις, τις πιο απτές, κατ' εμέ, απηχήσεις, που είχε στο έργο του η εντρύφηση του Καβάφη στην Παλατινή Ανθολογία. Για την ώρα θα περιοριστώ στο δωδέκατο βιβλίο της Ανθολογίας, δηλαδή της «Παιδικής Μούσας» του Στράτωνος, αν και έχω κιόλας επισημάνει αρκετές παλατινές επιδράσεις και από άλλα βιβλία, ή τμήματα, αν θέλετε, της Ανθολογίας. Το δωδέκατο βιβλίο της Παλατινής, μολονότι λέγεται «Μούσα Παιδική» - παιδεραστική ποίηση δηλαδή - του Στράτωνος, γιατί σ' αυτόν ανήκουν τα περισσότερα ποιήματά του, εντούτοις σφραγίζεται από την παρουσία των ποιημάτων του Μελεάγρου, του δεύτερου κατά σειράν ανθολογουμένου. Η ποίηση του Μελεάγρου είναι κατά πολύ ανώτερη, λεπτότερη, πλουσιότερη, πνευματικότερη από αυτήν του Στράτωνος. Δεν είναι δυνατό άνθρωπος λεπταίσθητος και πνευματικά ανεξάρτητος να μελετήσει το δωδέκατο βιβλίο της Παλατινής και να μην ξεχωρίσει τον Μελέαγρο.

Έτσι έγινε και με τον Καβάφη. Στο ποίημα του «Συμεών», που ανήκει στ' Ανέκδοτα, βρίσκουμε να αναφέρεται με θαυμασμό ο ποιητής Μελέαγρος. Λέγει εκεί ο Καβάφης για κάποιον ποιητή Λάμονα :

Απ' τον Λιβάνιο πιο ελληνομαθής είναι βεβαίως.

Όμως καλλίτερος κι απ' τον Μελέαγρο; Δεν πιστεύω.

Αυτό είναι μια σαφής μαρτυρία...

.

Γιώργος Ιωάννου : Πρακτικά τρίτου Συμποσίου Ποίησης (Γνώση)

No 145

Ας συμπληρώσουμε τούτο τον κατάλογο (των γυναικείων μορφών στο καβαφικό έργο πλην Σπαρτιατισσών και βυζαντινών στα "Εν Σπάρτη", "Άγε, ω Βασιλεύ Λακεδαιμονίων", " Άννα Δαλασσηνή") : η Δήμητρα και η Μετάνειρα("Διακοπή"), η Θέτις ("Απιστία"). η γρια υπηρέτρια του άρρωστου νέου ("Η αρρώστια του Κλέιτου"), η μάνα του ναύτη ("Δέησις") καθώς και εκείνη του Αριστόβουλου (" Αριστόβουλος") είναι και πάλι μητρικές προσωποποιήσεις. Ας σημειώσουμε επίσης τρεις-τέσσερις υπαινιγμούς στον πολιτικό ρόλο βυζαντινών γυναικών : Ειρήνη Δούκα, Άννα Κομνηνή, Ειρήνη Ασάν, Άννα της Σαβοϊας (" Βυζαντινός Άρχων, εξόριστος, στιχουργών", "Άννα Κομνηνή", "Από υαλί χρωματιστό", "Ο Ιωάννης Καντακουζηνός υπερισχύει")' μερικά ονόματα εβραίων πριγκιπισσών( "Αριστόβουλος", "Αλέξανδρος Ιανναίος")' μια μνεία της Κλεοπάτρας ως μητέρας του Καισαρίωνος ( " Αλεξανδρινοί Βασιλείς"). Ποτέ δεν υπήρξε πιο ευάριθμος γυναικείος θίασος. Πραμερίζοντας κάθε ερωτική έγνοια, το έργο του Καβάφη μοιάζει ακόμα με εκείνα τα καφενεία της Εγγύς Ανατολής όπου συχνάζουν μόνον άντρες.

Μ. Γιουρσενάρ : Κριτική παρουσίαση του Κωνσταντίνου Καβάφη (Χατζηνικολή)

No 144

Neboisa Zdravkovic (Σερβία)
.
.
ΚΙ ΑΚΟΥΜΠΗΣΑ ΚΑΙ ΠΛΑΓΙΑΣΑ ΣΤΕΣ ΚΛΙΝΕΣ ΤΩΝ
.
Στης ηδονής το σπίτι όταν μπήκα,
δεν έμεινα στην αίθουσα όπου γιορτάζουν
με κάποια τάξιν αναγνωρισμένοι έρωτες.
.
Στες κάμαρες επήγα τες κρυφές
κι ακούμπησα και πλάγιασα στες κλίνες των.
.
Στες κάμαρες επήγα τες κρυφές
που τώχουν για ντροπή και να τες ονομάσουν.
Μα όχι ντροπή για μένα -γιατί τότε
τι ποιητής και τι τεχνίτης θάμουν;
Καλλίτερα ν' ασκήτευα. Θάταν πιο σύμφωνο
πολύ πιο σύμφωνο με την ποίησί μου·
παρά μες στην κοινότοπην αίθουσα να χαρώ.
.
Κ.Π. Καβάφης : Ανέκδοτα Ποιήματα (Ίκαρος)