No 500

Irene Hardwicke Olivieri

Η Πρωτοχρονιά παραπαίει προς το τελείωμα. Το πάρτι αδειάζει, τα άτομα γύρω μου με παρακινούν να φύγουμε. Κλάμπ, ρέιβ, ολόκληρος ο κόσμος περιμένει. Το πάρτι είναι γεμάτο φαντάσματα, όλα αναγνωρίσιμα, πρόσωπα από τα σύνορα του δικού μου κόσμου. (…)
Καθόμαστε και παρακολουθούμε τον κόσμο, εκείνη καπνίζει. Η γκόμενα της χορεύει με κάποια άγνωστη. Παρακολουθώ το βλέμμα της Χάνα. Είναι γεμάτο θυμό και ζήλια, παρακολουθεί τις γυναίκες να στροβιλίζονται. Αφήνει το χέρι μου.
- Τσαντίστηκες με την Τίνα;
- Όχι, βέβαια. Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, δεν είμαστε παντρεμένες.
Μακάρι να μπορούσα να πω αυτό που πίστευα ότι έπρεπε να ειπωθεί. Που είναι κάτι σε στυλ, όχι δεν είστε παντρεμένες και ούτε θέλετε κάτι τέτοιο. Αλλά την αγαπάς και είναι εδώ, σε ένα πάρτι, με κάποια άλλη που την πηδάει, κι αυτό σε καίει πολύ.
Όταν η Χάνα έφυγε απ’ το σπίτι της, είπε στον πατέρα της ότι ήταν λεσβία κι εκείνος την έκανε μαύρη στο ξύλο, στις κλοτσιές. Την επισκέφθηκα στο νοσοκομείο και το πρόσωπό της ήταν τυλιγμένο με επιδέσμους. Η Τίνα ήταν δίπλα της, της κρατούσε το χέρι.

Χρήστος Τσιόλκας: Ο άνθρωπος του Ιησού (οξύ)

No 499

Shela Nye

Το γκέι πιόνι αντιμετώπιζε τη Λευκή Βασίλισσα. Η υπόθεση «Βασίλισσα εναντίον Τιούρινγκ και Μάρεϊ» εκδικάσθηκε στις 31 Μαρτίου 1952 στην πόλη Νατσφορντ του Τσεσάιρ. Δικαστής ήταν ο κύριος Τζ. Φρέιζερ Χάρισον. Συνήγορος του Άλαν ήταν ο κύριος Τζ. Λιντ-Σμιθ, και του Άρνολντ ο κύριος Έμλιν Χούζον. Ως πολιτική αγωγή εναντίον και των δυο παρίστατο ο κύριος Ρόμπιν Ντέιβιντ. Οι κατηγορίες τώρα είχαν ανέλθει σε δώδεκα τον αριθμό. Το κατηγορητήριο άρχιζε ως εξής:
Ο Άλαν Μάθισον Τιούρινγκ
1. Την 17ην ημέραν του Δεκεμβρίου 1951, εν Ουίλμσλοου, άρρην ων, διέπραξε ασέλγειαν μετά του Άρνολντ ΜάρεΪ, άρρενος όντος.
2. Την 17ην ημέραν του Δεκεμβρίου 1951, εν Ουίλμσλοου, άρρην ων, ,ετέσχε εις διάπραξιν ασέλγειας μετά του Άρνολντ ΜάρεΪ, άρρενος όντος.
και ούτω καθεξής, για καθεμία από τις άλλες δύο νύχτες. Στη συνέχεια, εφόσον επρόκειτο για συμμετρικά εγκλήματα – κατοπτρική συμμετρία! – απαγγέλθηκε κατά του Άρνολντ το ίδιο ακριβώς κατηγορητήριο, που κατέληγε ως εξής:
12. Την 2αν ημέραν του Φεβρουαρίου, 1952, εν Ουίλμσλοου, άρρην ων, μετέσχεν εις διάπραξιν ασέλγειας μετά του Άλαν Μάθισον Τιούρινγκ, αρρενος όντος.
Και οι δυο δήλωσαν «ένοχοι» για όλες τις κατηγορίες, αν και ο Άλαν ήταν ένοχος για κάτι για το οποίο δεν έδειχνε καμία ενοχή. Ο δημόσιος κατήγορος στην αγόρευσή του επισήμανε τις παρατηρήσεις του Άλαν, που μαρτυρούσαν παντελή έλλειψη μεταμέλειας.

Andrew Hodges: Άλαν Τιούρινγκ. Το αίνιγμα (Τραυλός)

No 498

Ο Ρομπέρ Ντρέυφους αναγνωρίζει ότι ο (σχετικός) εξοστρακισμός του Μαρσέλ από την τάξη οφειλόταν κατά μεγάλο μέρος στην ομοφυλοφιλία του, η οποία έκανε τους συμμαθητές του να αισθάνονται άβολα. Σπρωξιές, σαρκασμοί και καραντίνα είναι το αντιστάθμισμα του πραγματικού θαυμασμού γι’ αυτό το τόσο διαφορετικό αγόρι, του οποίου ωστόσο αναγνωρίζουν τις ιδιαίτερες ικανότητες.
«Εκεί που στεκόμαστε στο προαύλιο του σχολείου», θα γράψει αργότερα ο Ντανιέλ Αλεβύ στο Pays parisiens, «τρία τέσσερα εύρωστα αγόρια, ο Ζακ Μπιζέ, ο Φερνάν Γκρεγκ, ο Ρομπέρ ντα Φλερ, μαντεύουμε ξαφνικά μια παρουσία, αισθανόμαστε κοντά μας μια ανάσα, ένα ελαφρό άγγιγμα στον ώμο. Ήταν ο Μαρσέλ Προυστ, που είχε πλησιάσει αθόρυβα, σαν φάντασμα’ αυτός με τα μάτια της Ανατολίτισσας, το μεγάλο λευκό κολάρο και τη φαρδιά γραβάτα. Υπήρχε κάτι πάνω του που δεν μας άρσες και του απαντούσαμε απότομα ή κάναμε πως θα τον απωθήσουμε. Δεν το κάναμε όμως ποτέ: ήταν αδύνατο να σπρώξεις τον Προυστ, αλλά τελοσπάντων καμωνόμασταν κι αυτό έφτανε για να τον πληγώσει. Οπωσδήποτε, ήταν ελάχιστα αγόρι για εμάς, και τις καλοσύνες, τις τρυφερές φροντίδες και τα χάδια του […] τα χαρακτηρίζαμε συχνά νάζια και πόζες, και κάποιες φορές του το λέγαμε κατάμουτρα: τότε τα μάτια του γίνονταν πιο θλιμμένα. Τίποτε, ωστόσο, δεν τον αποθάρρυνε από τα είναι ευγενικός».

Εβελύν Μπλοχ-Ντανό: Η κυρία Προυστ (Εστία)

No 497

Φαίνεται ότι ο Αλή εκδήλωσε ερωτικές διαθέσεις προς τον πανέμορφο νεαρό λόρδο, όπως διαπίστωσε και ο Χομπχάους. Το ίδιο συνέβη και με τον γιο του–τον Βελή πασά– όταν τον επισκέφτηκε ο Ποιητής, τον επόμενο χρόνο, στην Τριπολιτσά. Είχαν ίσως πληροφορηθεί τις αμφισεξουαλικές επιδόσεις του Μπάυρον.

Άλλωστε ούτε ο ίδιος τις έκρυβε. Το αντίθετο μάλιστα. Η πρώτη του ομοφυλοφιλική σχέση ανάγεται στην εποχή του Καίμπριτζ, όταν ερωτεύτηκε παράφορα ένα αγόρι της χορωδίας, τον Τζων Έντλεστον, «το μόνο ανθρώπινο πλάσμα που με αγάπησε τόσο αληθινά και ολοκληρωτικά», όπως έγραψε αργότερα –το 1812– στον Φράνσις Χόντζον. Eκεί στο φημισμένο κολλέγιο της αγγλικής αριστοκρατίας είχε ερωτικές σχέσεις και με άλλους βλαστούς ευγενικής καταγωγής, που αργότερα εξελίχτηκαν σε επιφανείς προσωπικότητες της βρετανικής κοινωνίας: τους κατοπινούς 4ο δούκα του Nτόρσετ (4th Duke of Dorset), 5oλόρδο Nτελαγουάρ (5th Earl Delawarr) και 2ο κόμη Kλαιρ (2nd Earl of Clare). Ακολούθησαν ο Ρόμπερτ Ράστον, ένας μικρός χωρικός που τον εγκατέστησε στο Νιούστεντ και τον πήρε μαζί του το 1809 φεύγοντας για την Ελλάδα, αλλά από το Γιβραλτάρ τον έστειλε πίσω, «για να μηνπέσει το όμορφο αγόρι στα χέρια των Τούρκων...» και ο Τζων Κάουαλ(John Cowell), ένα όμορφο αγόρι 14 ετών που έμοιαζε καταπληκτικά με τον Έλντεστον.

Αλλά και στην Ελλάδα, το 1810, συνδέθηκε με τον Ευστράτιο Γεωργίου, «την αγαπημένη ψυχή με τις αμβρόσιες μπούκλες, που έπεφταν στη λατρεμένη του πλάτη», όπως τον περιγράφει σε επιστολή του προς τον Χομπχάους (29. 7.1810). Στην Αθήνα αγάπησετον Νικόλα Ζιρώ (Nicoló Giraud), τον μικρό αδελφό της γυναίκας του αρχικατεδαφιστή του Παρθενώνα, ζωγράφου και αρχιτέκτονα Λουζιέρι (Gio­vanni Batista Lusieri) και τον υπηρέτη του Δημήτριο Zωγράφο, τον οποίο και πήρε μαζί του γυρνώντας στην Aγγλία. Το 1811 δημιούργησε έναν ακόμα δεσμό με τον Γουίλλιαμ Χάρνες (Revd WilliamHarness), παλιό συμμαθητή του στο Χάρροου, ενώ το 1823, στην Κεφαλλονιά, ερωτεύτηκε τον δεκαπεντάχρονο Έλληνα Λουκά Χαλανδριτσάνο (1809-1832).
.
Αναστάσιος Ι. Παπασταύρου: Λόρδος Μπάυρον. Από τα Γιάννενα στην Αθανασία (Οδυσσέας)

No 496

Ψηλός, κομψός, με μονόκλ, μαύρα μαλλιά με χωρίστρα από τη μια πλευρά, ο αγγλόφιλος Άλβαρο ντε Κάμπος, πτυχιούχος στη Γλασκώβη και απράγμων δανδής στη Λισσαβώνα, είναι, μεταξύ των επινοημένων προσώπων του Πεσσόα, εκείνος που είχε την πιο αληθινή ζωή. (…)
Τοέργο του είναι ταυτόχρονα και μια βιογραφία, και για να κατανοήσει κανείς το πρόσωπο είναι αναπόφευκτο να το μελετήσει και από τη βιογραφική του σκοπιά. Ακόμα και η «παρουσία» του όμως έχει την πυκνότητα αληθινής ζωής’ στις ψυχολογικές του αιτιάσεις το πλάσμα Κάμπος μάς εκπλήσσει και μας αποπροσανατολίζει γιατί είναι εκείνος, ανάμεσα σε όλους τους ετερώνυμους, που περισσότερο διασταύρωσε τη φτιαχτή ζωή του με την αληθινή ζωή του δημιουργού του, και μερικές φορές επιβλήθηκε σε αυτήν, υφαίνοντας έναν καμβά γεμάτο παραπομπές, υποκαταστάσεις, εναλλαγές ρόλων. Για παράδειγμα, μάθαμε πρόσφατα από την ιδιωτική αλληλογραφία του Πεσσόα ότι ο Κάμπος παρενέβη δραστικά στη σχέση ανάμεσα στον Πεσσόα και την Οφέλια Κεϊρός’ κι ότι, ακόμα και αν δεν υπήρξε η αιτία, υπήρξε κατά κάποιον τρόπο το όργανο που συνέβαλε στη διάλυση του αρραβώνα: ήταν αυτός που, έπειτα από επαναλαμβανόμενες «οχλήσεις», ανέλαβε την ευθύνη να γράψει στην Οφέλια και να την πείσει, έστω με όχι σοβαρά επιχειρήματα, να πάψει να σκέφτεται πλέον τον Φερνάντο (επιστολή της 25.9.1929).
Αν στη συνέχεια βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα από την (πειστικότατη) υπόθεση που έχει διατυπώσει ο Ζόρζε ντε Σένα, ότι δηλαδή ο Κάμπος επιλέχτηκε από τον Πεσσόα ως οχληρό στοιχείο ακριβώς επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, τότε ο ρόλος του στην ερωτική ιστορία γίνεται ακόμα πιο ασυνήθιστος, αφού έρχεται να συγκροτήσει, έστω και με ασυνήθιστο τρόπο, την Τρίτη πλευρά του κλασσικού τριγώνου.

Antonio Tabucchi: Η νοσταλγία του πιθανού. Γραπτά για τον Φερνάντο Πεσσόα (Άγρα)

No 495

Γιάννης Τσαρούχης

Η αρχαιότης βοά
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ομοφυλόφιλη τέχνη. Υπάρχουν καλά ή κακά ποιήματα. Καλά ή κακά έργα. Αυτό που κομίζουν οι καλλιτέχνες είναι το αντικείμενο τους, το έργο τους, και όχι οι σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Ο Καβάφης πρωτίστως είναι μεγάλος ποιητής. Όταν κάποτε ρώτησαν τον Τσαρούχη αν είναι ομοφυλόφιλος απάντησε: «όχι περισσότερο από τους άλλους Έλληνες». Και μόνο ότι είσαι Έλλην, είσαι ελεύθερος να είσαι ό,τι θέλεις. Τα αντίθετα δεν έχουν νόημα. Η αρχαιότης βοά. Κανενός είδους σεξουαλικότητα δεν σε κάνει καλύτερο. Ίσως κυκλοφορεί ο μύθος ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι περισσότερο ευαίσθητα άτομα. Αυτό ισχύει για όλους. Η Σαπφώ όταν έγραψε τα ποιήματά για τις φίλες της έκανε όπως αισθανόταν. Δεν απολογούνταν. Αλλιώς, θα της είχαν στήσει δικαστήριο οι εξουσίες της εποχής. Ούτε ο Καβάφης απολογείται. Άλλωστε και ο Καβάφης και ο Χριστιανόπουλος και ο Ασλάνογλου, όπως και τα ποιήματά μου, διαβάζονται περισσότερο από γυναίκες, μανάδες.
Τώρα, αν κάποιοι βρίζουν, αυτό δεν είναι παράξενο. Όπως βρίζουν και τους χοντρούς και τους κοντούς και αυτούς που έχουν λάδια στο πουκάμισό τους. Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι κατηγορούν αυτό που στην πραγματικότητα θέλουν να κάνουν οι ίδιοι.

Γιώργος Χρονάς: Τα κοκόρια της οδού Αισχύλου (Οδός Πανός)

No 494

Patrick Angus (ΗΠΑ)

Τα ίδια και χειρότερα συνέβησαν στο «Πίκολο», αν το θυμάστε, το μοναδικό τσοντάδικο της Αθήνας εκτός Ομονοίας. Στις αρχές της Συγγρού βρισκόταν, δίπλα στις εταιρείες ενοικιάσεως αυτοκινήτων. Ένα βαθύ υπόγειο, δυο πατώματα σκάλες κατέβαινες για να το βρεις. Τώρα πια έχει κλείσει’ στα μέσα της δεκαετίας του ’90 από το πρωί έμπαιναν μέσα άντρες από τη γύρω περιοχή και βαρούσαν καμιά μαλακία. Ύστερα πλάκωναν και οι αδελφές κι έγινε ψιλο-στέκι. Ένα βράδυ, λίγο πριν κλείσει το σινεμά, δύο τύποι κλείστηκαν στις τουαλέτες και τα έδωσαν όλα. Και, όταν έσβησαν τα φώτα και άδειασε το σινεμά, αυτοί ούτε που το κατάλαβαν. Ο μοναδικός υπάλληλος, που έριξε μια ματιά στην αίθουσα σφυρίζοντας προειδοποιητικά, δεν πέρασε καν από τα ουρητήρια, που βρίσκονταν μακριά από τη σάλα. Η καθαρίστρια θα πήγαινε την άλλη μέρα το πρωί.

Θεόδωρος Γρηγοριάδης: Χάρτες (Πατάκης)

No 493

Steve Walker (Καναδάς)

Ο Ερμής άκουσε ξαφνικά ένα μέρος του νερού να έρχεται σε αντίθεση με τον γενικό ρυθμό των κυμάτων, άνοιξε τα μάτια εναντίον στον κάθετο ήλιο: κάποιος ξενέριζε. Άντρας. Νέος. Άγνωστος. Βγήκε στον βράχο, είδε τον Ερμή, καλημέρα, είπε. Επιτρέπεται;
- Ελεύθερα.
- Είπα να ‘ρθω κολυμπώντας από τον μώλο, η παρέα μου βαρέθηκε ν’ ακολουθήσει. Κοίταξε γύρω. Μόνοι μας είμαστε, είπε. Πειράζει να – και χωρίς να περιμένει άδεια έβγαλε το μαγιό, ξάπλωσε λίγο πιο πέρα από τον Ερμή ανάσκελα. Το πόδι του ακούμπησε ελάχιστα στο πόδι του Ερμή, είπε συγγνώμη αλλά δεν το τράβηξε.

Παύλος Μάτεσις: Αλδεβαράν (Καστανιώτης)

No 492

Georgie Jessup

.

Δεν μπορώ να διακρίνω πού βρισκόμαστε. Το σπίτι του μοιάζει με μεγάλο τροχόσπιτο φυτεμένο στη μέση του πουθενά. Όταν με σφίγγει μέσα στην αγκαλιά του, όταν παραδέρνουμε πάνω στο τεράστιο νερόστρωμά του, νιώθω την απόλαυση να πλημμυρίζει κάθε γωνιά του σώματός μου. Με χαϊδεύει τρυφερά, η αποπλάνησή του έχει γλύκα. Η διαφορά με τον Τζον και την αποτελεσματική του σκληρότητα είναι αβυσσαλέα. Τα κορμιά μας δονούνται στον ίδιο ρυθμό, παίζουν τις ίδιες νότες.
Το πρωί με ξυπνάει η μυρωδιά του καφέ.
«Μέχρι να κάνεις ένα ντους, θα έχω σερβίρει το πρωινό» μου λέει περνώντς βιαστικά από την πόρτα.
Μετά από λίγο μου φέρνει μια κούπα καυτό καφέ. Με φροντίζει ακριβώς όπως θα έκανε ένας άντρας σε μια γυναίκα. Είναι πολύ τρυφερός. Με εκπλήσσει, εγώ νόμιζα ότι η ιστορία μας θα τελείωνε με την ανατολή της ημέρας, με ένα ταξί που θα έπαιρνα βιαστικά για να γυρίσω πίσω. Στο Ντάλλας, μπροστά από το ξενοδοχείο μου, ανταλλάσσουμε τα στοιχεία μας και φιλιόμαστε αρκετή ώρα.
Δεν έχω ακόμα καλά καλά πατήσει το πόδι μου στη Νέα Υόρκη, όταν το τηλέφωνο χτυπάει. Αυτός είναι. Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπάει δυνατά.
«Θέλω να σε ξαναδώ. Είμαι ερωτευμένος μαζί σου».
Δαγκώνω τα χείλη μου. Παρότι με δυσκολία καταλαβαίνω την τεξανή προφορά του, δε χρειάζεται αυτή τη φορά να πει τη φράση του δυο φορές.
«Κι εγώ».
Τόσο απλή είναι λοιπόν η αγάπη;

Τζιν Σινγκ: Το τανγκό της Σαγκάης (Εμπειρία Εκδοτική)

No 491

Audrey Breed
.
Σκιές

Από απλησίαστες για μένα γειτονιές
σκιές κατεβαίνουν
αγόρια εραστές
μεγαλωμένα με επίθεση και πόθο
Σκιές με όνειρα απραγματοποίητα
με μάτια που με τρομάζουν
γεμάτα ψέμα και αυθορμητισμό
Απ το μυαλό τους ξεπηδάνε μηχανές λαμπερές
γκόμενες ξεσκισμένες
και μοναξιές θανάσιμες
Σκιές που πλαγιάζω μαζί τους
που με ποθούν
μόνο εκείνη τη στιγμή
μεσ από μύθους κάγκελα
κι από σαλταρισμένες εμπειρίες
Μοναχικές σκιές
που πεθαίνουν στα εικοσιπέντε τους
Από απλησίαστες για μένα γειτονιές
σκιές κατεβαίνουν

Πάολα: Σαλτάρισμα (Οδός Πανός)

No 490

(Η αυγή στα όρια)

H αυγή στα όρια των Άρκτων...
Κάτω από τα θολωτά κλαδιά
Σε λίγο θα δρέψουν τα μήλα
Δυο γυναίκες αγαπιούνται,
Γυναίκες λησμονημένες-αγνοημένες
Από το Νόμο. Η μια ξαπλωμένη
Η άλλη φαύνα, ή, μήπως,
Λυρική τρέλα του δάσους.

Pierrette Micheloud / Ελβετία
Σύγχρονοι ποιητές της γαλλόφωνης Ελβετίας (Νεφέλη)

Μετάφραση: Βικτωρία Θεοδώρου

No 489

Jeanne Mammen (Γερμανία)

Δεν ήταν στον τύπο της να κουνιέται, άφηνε να της ξεφεύγουν μερικοί σύντομοι αναστεναγμοί, τόσο απαλοί όσο και όλα πάνω της. Ακούγονταν ειλικρινείς κι εγώ αντλούσα τρομερό ενθουσιασμό. Τι ωραία που καταπιανόμουν να πιπιλάω το μικρό γορμπαλάκι από σάρκα που προεξείχε, πώς αφηνόμουν ν’ αφουγκράζομαι αυτή την έκσταση! Όταν ξαναντυθήκαμε όλοι, μες στην ευθυμία και στην αναστάτωση που επικρατούσε στα αποδυτήρια ενός κλαμπ για σπορ, ο Πολ, που έλεγε τα πράγματα πιο καθαρά απ’ όλους τους άλλους, απευθύνθηκε σ’ εκείνη: Λοιπόν, ήταν καλά έτσι δεν είναι; Άξιζε τον κόπο που ενέδωσε! Απάντησε, χαμηλώνοντας τα μάτια και τονίζοντας την πρώτη συλλαβή, ότι ένα άτομο της είχε κάνει εντύπωση. Σκέφτηκα: «Θεέ μου, κάνε να ‘μαι εγώ!»

Κατρίν Μιγιέ : Η σεξουαλική ζωή της Κατρίν Μ. (Κέδρος)

No 488

Nebojsa Zdravkivic (Σερβία)

Για μένα το μποξ είναι απλώς ένας τρόπος να σκοτώνω το χρόνο μου μέχρι να ξεκινήσω ειδικότητα. Ο κόσμος του μποξ νιώθει προδομένος από την εμφανή έλλειψη πάθους μου, αλλά ο Τύπος με λατρεύει. Είναι τρισευτυχισμένοι επειδή είμαι λευκός, και όταν γράφουν για μένα μπορούν να εκφράσουν τις φυλετικές ανησυχίες τους ενώ προσποιούνται το αντίθετο. Άνθρωποι που κανονικά δεν αντέχουν την ιδέα της βίας είναι ξαφνικά πρόθυμοι να κάνουν μια εξαίρεση. Ακόμη και οι Άιμις βάζουν στοιχήματα και γράφονται σε συνδρομητικά κανάλια.
Ο αγώνας που θα κρίνει τον πρωταθλητή απέχει πέντε μέρες όταν το κοινό ανακαλύπτει ότι έχω φίλο, ο οποίος μπορεί να μην μοιάζει με το Χιού, αλλά σίγουρα μαγειρεύει το ίδιο. Δεν έχω πει ποτέ ψέματα ούτε προσπάθησα να αποφύγω το θέμα, απλώς κανείς δεν είχε ρωτήσει. Δεν το είχα θεωρήσει ποτέ κάτι σημαντικό, αλλά η είδηση μοιάζει να αλλάζει τα πάντα. Όσοι με αγαπούσαν επειδή είμαι λευκός νιώθουν τώρα προδομένοι. Με είχαν επιλέξει να τους εκπροσωπήσω. Υποτίθεται ότι τις έριχνα σε κάποιον μαύρο για λογαριασμό τους, αλλά τώρα δεν είναι πια σίγουροι για το ποιον υποστηρίζουν. Τι είναι πιο σημαντικό, το χρώμα μου ή οι σεξουαλικές μου προτιμήσεις;
Η απάντηση έρχεται όταν αρχίζουν να καταφθάνουν βουνά ολόκληρα από σύκα και γράμματα μίσους στην αίθουσα που προπονούμαι, στο ησυχαστήριό μου (…)

David Sedaris: Εγκώ μιλήσει καλά κάποια μέρα (Μελάνι)

No 487

Etienne Benassi (Κροατία)

ΑΛΕΞΗΣ: Μα δεν είπες ότι είναι εδώ κοντά το ιδιαίτερο;
ΣΤΑΘΗΣ: Ε, κοντά είναι το Μαρούσι. Δεν είναι μακριά.
ΑΛΕΞΗΣ: Στάθη, έχεις κάτι;
ΣΤΑΘΗΣ: Ναι. Όχι.
ΑΛΕΞΗΣ: Έχεις ή δεν έχεις;
ΣΤΑΘΗΣ: Ιδιαίτερο;
ΑΛΕΞΗΣ: Όχι,πρόβλημα.
ΣΤΑΘΗΣ: Όχι … πρόβλημα…Δηλαδή, δεν έχω ιδιαίτερο.
ΑΛΕΞΗΣ: Ιδιαίτερο πρόβλημα ή ιδιαίτερο μάθημα;
ΣΤΑΘΗΣ (ξαφνικά υψώνει τον τόνο της φωνής): Δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα. Και δεν έχω ιδιαίτερο μάθημα στο Μαρούσι. Έχω εδώ κιντά…
ΑΛΕΞΗΣ: Πρόβλημα;
ΣΤΑΘΗΣ: Όχι, μάθημα.
ΑΛΕΞΗΣ: Συγγνώμη, γιατί έχω καταμπερδευτεί.
ΣΤΑΘΗΣ: Καλύτερα να φύγω να πάω στο ιδιαίτερο. Μη με ρωτήσεις, δεν είναι στο Μαρούσι, είναι εδώ κοντά.
ΑΛΕΞΗΣ.:Το μάθημα.
ΣΤΑΘΗΣ: Ναι.
ΑΛΕΞΗΣ: Το πρόβλημα δεν βλέπω πού είναι.
ΣΤΑΘΗΣ: Αλέξη, σου είπα ψέμματα. Δεν έχω ιδιαίτερο μάθημα.
ΑΛΕΞΗΣ: Έχεις όμως ιδιαίτερο πρόβλημα. Μη μου πεις «όχι». Αυτό το βλέπω.
ΣΤΑΘΗΣ: Αλέξη, θέλω να κάνουμε έρωτα.

Θανάση Παπαθανασίου-Μιχάλη Ρέππα: Safe Sex. Το σενάριο της ταινίας (Μοντέρνοι καιροί)

No 486

Gillian Palmer (Ν. Ζηλανδία)

Εκείνη σ’ ένα καναπέ με το κέντημά της, εγώ ξαπλωμένος τεμπέλικα σε μια πολυθρόνα χωρίς να κάνω τίποτα. Ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμαστε τελείως μόνοι.
«Τον αγαπάς πολύ τον Σεμπάστιαν;»
«Μα, βέβαια».
«Τις ξέρω καλά αυτές τις ρομαντικές φιλίες των Εγγλέζων και των Γερμανών. Δεν είναι Λατίνοι. Δεν κάνουν κανένα κακό όταν διαρκούν λίγο».
Ήταν τόσο ατάραχη όταν πρόφερε αυτά τα λόγια που δεν μπορεί να την είχα παρεξηγήσει. Παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερα να βρω μια απάντηση, ούτε κι εκείνη περίμενε να της απαντήσω γιατί συνέχισε να κεντάει σταματώντας μόνο που και που για να ταιριάξει τις μεταξωτές κλωστές και τα χρώματα.
«Είναι ένα είδος αγάπης που κατέχει τα παιδιά πριν γνωρίσουν ακόμα τη σημασία της. Στην Αγγλία συμβαίνει όταν σχεδόν έχετε γίνει άντρες. Το προτιμώ έτσι. Καλύτερα να αισθάνεσαι μια τέτοια αγάπη για ένα αγόρι παρά για ένα κορίτσι».

Έβελιν Βω: Επιστροφή στο Μπράιντσχεντ (Κάκτος)

No 485

Tascha (ΗΠΑ)

.
1706

.

Σήμερα ή αυτό το μεσημέρι

Στάθηκε τόσο κοντά

Σχεδόν την άγγιξα

Απόψε θα τη βρεις

Πέρα απ' τη γειτονιά

Πέρα απ' τους κλώνους και τα καμπαναριά

Τώρα πέρα απ' το μάντεμα

.

Ε. Ντίκινσον: "44 ποιήματα και 4 γράμματα" (Το Ροδακιό)

Mετάφραση: Ερρίκου Σοφρά

No 484

(Ισημερινός)

Ο ήλιος, όση ώρα μιλούσε η Τζούλια,έπαιχε κρυφτό μ’ένα σύννεφο. Μόλις έλαμψε, σκέπασε τα μάτια και πάλι όπως είχε κάνει και πριν, σήκωσε ως και το βιβλίο’ ο ήλιος έγινε εκτυφλωτικός και για μια στιγμή σώπασε, έκλεισε τα μάτια τελείως κι έγειρε το κεφάλι προς τα πίσω.
Είναι υπέροχη! συλλογίστηκε η Έλεν, ξυπνώντας απότομα από την ιστορία με τη γριούλα’ γιατί ο ήλιος φώτιζε την Τζούλια σαν προβολέας θεάτρου, και το μπλε της φόρμας και του μπουφάν τόνιζαν το μαυρισμένο της δέρμα, τις σκούες βλεφαρίδες και τα καθαρά, ολόισια φρύδια’ κι επειδή τα μαλλιά της ήταν μαζεμένα με το τιρμπάν, ξεχώριζαν ακόμα πιο καθαρά οι πανέμορφες γραμμές του προσώπου και του λαιμού. Είχε μισανοίξει τα χείλη. Το στόμα της ήταν σαρκώδες, τα δόντια ελαφρώς καβαλητά, όχι τελείως ίσια. Όμως ακόμα κι αυτό ήταν υπέροχο: ένα από αυτά τα ψεγάδια στην εμφάνιση που μυστηριωδώς κάνουν ένα ωραίο πρόσωπο ακόμα πιο ωραίο απ’ ό,τι αν ήταν αψεγάδιαστο.

.
Σάρα Ουότερς: Ξαγρυπνώντας (Καστανιώτης)

No 483

Nelly Kahloun (Τυνησία)

Τα μάτια της κατηφόρισαν στη βελούδινη ρόμπα της. Μετά από τόσα χρόνια καταναγκαστικής εξιδανίκευσης, ήταν παράξενο που ξαφνικά μπορούσε να κοιτάζει την Έλκε με σάρκα και οστά, σαν κάτοχο ενός σώματος που μερικές φορές λαχταράει να ζεστάνουν και να το χαϊδέψουν.
«Επιτέλους» είπε η Κλέα, απλώνοντας το χέρι για να της λύσει τη ζώνη της ρόμπας.
«Σα στο σπίτι σου» είπε η Έλκε, τυλίγοντας τα χείλη τους στην ένωση.

Λίζα Άλθερ: Βράχος (γράμματα)

No 482

Τα αισθήματά της για μένα ήταν στο πιο πρώιμο, το πιο τρυφερό και ευαίσθητο στάδιο, και το να αναγκαστεί να τα καταπιέσει τόσες ώρες παρακολουθώντας ανήμπορη τον Μωρίς να ασκεί όλα του τα συνηθισμένα δικαιώματα πάνω μου – να μου πιάνει το χέρι, να με φιλάει και τα λοιπά – θα πρέπει να ήταν τρομερό για εκείνη. Όταν, λίγο αργότερα, είπαμε αντίο, κοντά στο Άλμπερτ Μεμόριαλ, κατέβηκε σχεδόν τρέχοντας την Κουίνσγκεϊτ χωρίς να κοιτάξει πίσω της. Θυμάμαι πως ήθελα να τρέξω ξοπίσω της και θυμάμαι το χέρι του Μωρίς στο μπράτσο μου, να με κρατάει. Ίσως τότε πια να είχε συνειδητοποιήσει πως είχε εμπλακεί σε μια μάχη ισχύος, μολονότι σίγουρα δεν τη θεωρούσε και πολύ σοβαρή. Προφανώς, ήταν βέβαιος πως οι πιθανότητες ήταν με το μέρος του. Θα διαισθανόταν πως η νίκη ήταν δική του – ή μάλλον πίστευε πως του ανήκε δικαιωματικά.
Ε λοιπόν, δυστυχώς, ο Μωρίς έκανε λάθος.

Τζόναθαν Κόου: Σαν τη βροχή πριν πέσει (Πόλις)

No 481

Andy Warhall(ΗΠΑ)

* Ο Τρούμαν Καπότε μου είπε μια φορά ότι ορισμένα είδη σεξ είναι στο σύνολό τους τέλειες εκδηλώσεις νοσταλγίας, και νομίζω ότι αυτό αληθεύει. Άλλα είδη σεξ έχουν μέσα τους νοσταλγία σε βαθμό που ποικίλλει, από λίγη ως πολλή, νομίζω όμως ότι θα μπορούσε να πει κανείς με σιγουριά πως το σεξ στο μεγαλύτερο ποσοστό του έχει κάτι να κάνει με κάποια μορφή νοσταλγίας για κάτι.
Το σεξ είναι, μερικές φορές, η νοσταλγία για την εποχή που το θέλατε.
Το σεξ είναι η νοσταλγία του σεξ.

* Οι φαντασιώσεις είναι που δημιουργούν προβλήματα στους ανθρώπους. Αν δεν είχατε φαντασιώσεις δε θα είχατε προβλήματα, γιατί απλά θα παίρνατε ό,τι υπήρχε. Τότε όμως δε θα είχατε και ειδύλλια, γιατί το ειδύλλιο είναι να βρεις τη φαντασίωσή σου σε κάποιον που δεν την έχει. Ένας φίλος μου λέει: «Αγαπούν σ’ εμένα τον άντρα που δεν είμαι».

Η φιλοσοφία του Αντυ Γουώρχολ. Από το Α στο Β και πάλι απ’ την αρχή (σέλας)

No 480

Katsushika Hokusai (Ιαπωνία)

Η Φαίηθ βγήκε από το ντους. Σκούπισε τον αχνό απ’ τον καθρέφτη με την πετσέτα της κι έριξε μια ικανοποιημένη ματιά στον εαυτό της. Το σώμα της ήταν κρουστό, οι μηροί της σφιχτοί κι όλα της ήταν σαν μια φόρμα πλασμένη από σοφά χέρια. Αν ήταν εκεί η Λουσίλ, θα είχε χτενίσει τα υγρά μαλλιά τής Φαίηθ. Θα τα είχε μαζέψει απαλά πίσω από τ’ αφτιά της Φαίηθ για να την κάνει να δείχνει αντράκι κι αν δεν είχαν να πάνε πουθενά, η Φαίηθ θα την είχε αφήσει να τους βάλει ζελέ για να εξαφανιστούν οι μπούκλες. Η Λουσίλ θα κούμπωνε ένα μαύρο γιλέκο πάνω από το γυμνό στήθος της Φαίηθ. Θα γονάτιζε μπροστά στα πόδια της Φαίηθ και θα την έβαζε να φορέσει ένα εφαρμοστό παντελόνι από μαύρο δέρμα,που θ’ ανέβαζε πάνω από τα γυμνά οπίσθια της. Θα έκανε τη Φαίηθ να νιώσει μεταμορφωμένη. Θα πήγαιναν σε κάποιο άλλο δωμάτιο του διαμερίσματος, στην κουζίνα πες, να ετοιμάσουν φαγητό και στην πορεία θα έπεφταν μαζί στον καναπέ κι η Λουσίλ θα την έγδυνε με την ίδια αργή προσοχή.

Μέγκαν Στάφφελ: Το σημειωματάριο των χαμένων πραγμάτων(Αστάρτη)

No 479

Όταν η Άννα ήρθε για πρώτη φορά στο ψυχρό, άδειο σπίτι μου, είπε: «Δεν τολμώ. Το σκέφτηκα πολύ καιρό, το φαντασιώθηκα. Σου αρέσει να πηγαίνεις μόνο με γυναίκες;»
«Μάλλον».
Χαχάνισε. «Τι σόι απάντηση είναι τώρα αυτή;»
«Μου αρέσει να πηγαίνω μόνο με …» Κράτησα την ανάσα μου. Είπα: «…μ’ εσένα».
Γδύσαμε η μια την άλλη. Έτρεμε. Πολύ αργά το σκέφθηκα ότι έπρεπε να είχα ανάψει το τζάκι. Τώρα δεν με έβλεπα με γυμνό τον κώλο να κουβαλάω καυσόξυλα.
«Τι θέλεις να πιεις; Υπάρχει σέρι, πόρτο». Ακούστηκα σαν γυναικοκατακτητής σε κατασκήνωση γυμνιστών.
«Τίποτα», είπε η Άννα. «Θέλω να έχω το μυαλό μου εδώ. Πουθενά αλλού. Πρέπει να μου δείξεις, να μου μάθεις».

Ούγκο Κλάους: Ο πειρασμός (Καστανιώτης)

No 478

David Wojnarowicz (ΗΠΑ)

«(…) Θυμάσαι τότε που γνωριστήκαμε στο Coppelia; Εκείνη τη μέρα, σου φέρθηκα ανέντιμα. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Περπατούσαμε με τον Χερμάν, και μόλις σε είδαμε βάλαμε στοίχημα πως θα σ’ έφερνα στο Άντρο και θα σ’ έριχνα στο κρεβάτι. Το στοίχημα ήταν σε συνάλλαγμα’ το δέχτηκα ώστε να πάρω θάρρος και να σε προσεγγίσω’ βλέπεις, μου ενέπνεες πάντα ένα σεβασμό που με παρέλυε. Το γάλα που έριξα πάνω σου, ήταν μέρος του σχεδίου. Το πουκάμισο δίπλα στο σάλι της Μανίλας, απλωμένα στο μπαλκόνι, ήταν σημάδια του θριάμβου. Φυσικά, ο Χέρμαν το έχει κάνει τούμπανο τριγύρω, πολλώ δε μάλλον τώρα που με μισεί. Σε μερικούς κύκλους, μάλιστα, ειδικά τελευταία που ασχολούμαι μόνο μαζί σου, κάποιοι με φωνάζουν Κομμουναδερφάρα κι είναι και κάτι άλλοι που πιστεύουν ότι η ιδέα μου αυτή δεν είναι παρά στάχτη στα μάτια κι ότι, στην πραγματικότητα, είμαι κατάσκοπος που τον στέλνουν στη Δύση. Μη το παίρνεις πολύ στα σοβαρά… όλη αυτή η αμφιβολία που πλανάται γύρω από έναν άντρα, όχι μόνο δεν τον βλάπτει, αλλά και του προσδίδει έναν αέρα μυστηρίου, άσε που ένα σωρό γυναίκες πέφτουν στην αγκαλιά του γιατί τις ελκύει η ιδέα να τον επαναφέρουν στον σωστό δρόμο. Θα με συγχωρέσεις;» Έμεινα σιωπηλός, γεγονός που εκείνος ερμήνευσε ως ναι: θα τον συγχωρούσα

(…) θέλησα να κλείσω το κεφάλαιο ευχαριστώντας κατά κάποιον τρόπο τον Διέγο για όλα όσα είχε κάνει για μένα, και το ‘κανα προσερχόμενος στο Coppelia και παραγγέλλοντας ένα παγωτό όπως τούτο εδώ’ γιατί, αν και είχε σοκολάτα, εγώ πήρα φράουλα.

.

Senel Paz: Ο λύκος, το δάσος και ο νέος άνθρωπος

στο Βίκτωρ Ιβάνοβιτς (επιμ.): Φράουλα και Σοκολάτα. Εννέα αφηγήματα δέκα ισπανόφωνων αφηγητών (Ύψιλον)

No 477

David Wojnarowicz (ΗΠΑ)

Είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του Νιλ και η κορυφή του κεφαλιού μου χτυπάει στο κεφαλάρι, επειδή ο πούτσος του βρίσκεται ανεξήγητα μέσα στο λαιμό μου. (…) Ο αέρας μπαίνει στα ρουθούνια μου σε διαστήματα ανάλογα των ωθήσεων των γοφών του. Ο Νιλ σπρώχνει’ εισπνέω αέρα. Ο αέρας βγαίνει από το στόμα μου, σπρώχνει γύρω από το καβλί του.
Το τριχωτό τρίγωνο έρχεται κατά πάνω μου, απομακρύνεται, έρχεται, φεύγει, έρχεται φεύγει, έρχεται, φεύγει.
«Γαμιόλη», λέει ο Μπούκμαν, δαγκώνοντας τη ξέλη στον αλερα, σαν να κόβει με τα δόντια του ένα κομμάτι κρέας.
Μυρίζει παράξενα. Σχεδόν μοιάζει με φαγητό, λες και θα μπορούσες να φας αυτή τη μυρωδιά. Μμμ, υποθέτω ότι όντως τρώω τη μυρωδιά. Αλλά δε μοιάζει με κανένα φαγητό που έχω φάει. Είναι κάπως σαν τυρί, ίσως; Αλλά πιο σκούρα, πιο ζεστή, πιο γλυκερή.
Το κεφάλι μου με πεθαίνει στο πόνο. Συνεχίζει να χτρυπάει, να χτυπάει πάνω στο κεφαλάρι. Και το κεφαλάρι χτυπάει στον τοίχο. Κάνουμε πολύ θόρυβο.
Τα μάτια μου έχουν βουρκώσει.
Ποτέ πριν δεν είχα ανοίξει τόσο πολύ το στόμα μου. Είναι εξευτελιστικό. Αναρωτιέμαι πώς φαίνομαι με το στόμα έτσι ορθάνοιχτο και τα μάτια γεμάτα δάκρυα. Νιώθω τα σάλια μου να τρέχουν στο λαιμό μου και θέλω να τα σκουπίσω, αλλά δεν μπορώ να κουνήσω τα χέρια μου, τα μπράτσα μου. (…)
Και τότε το μαύρο τρίγωνο συνθλίβεται στο πρόσωπό μου. Δεν μπορώ καθόλου να αναπνεύσω από τη μύτη. Βλέπω μόνο μαύρο.
Ο λαιμός μου γεμίζει με υγρό.

Augusten Burroughs: Οικογένεια της συμφοράς (IntroBooks)

No 476

Carl Stewart

Όταν με πλησίασε τόσο που ανακατεύτηκαν οι ανάσες μας, σταμάτησε, παθητικός, περιμένοντας. Αισθάνθηκα την έξαψή του, ένιωσα τους παλμούς της καρδιάς του να αυξάνονται. Το αίμα κύλησε πιο γρήγορα στις φλέβες μου, η αναπνοή έγινε κοφτή, τα αρχίδια σφίχτηκαν. Στάθηκα ακίνητος, παίζοντας τον αφέντη, αναγκάζοντάς τον να κάνει την πρώτη κίνηση. Έγειρε το κεφάλι, γυαλιστερά γαλάζια μάτια συνάντησαν τα δικά μου, μετά έχωσε ένα ζεστό, χαλαρό χέρι μέσα στο σακάκι μου, απαλά δάχτυλα διέτρεξαν με ανάλαφρο χάδι το θώρακα μου από πάνω ως κάτω, ξεκουμπώνοντας το λευκό μου πουκάμισο, η γλώσσα του έγλειψε τις μαύρες τρίχες στο στήθος μου, πίνοντας τον αρμυρό ιδρώτα του κορμιού μου, περνώντας σα μαλακά από τον ώμο, έσφιξα τη λαβή μου αργά, ανάγκασα να γείρει πίσω το κεφάλι. Το σώμα του νεαρού σφίχτηκε, πλημμύρισε πανικό από την αλλαγή του τέμπου. Ο φόβος του λειτούργησε πάνω μου σαν δυναμωτικό. Τον ένιωσα να τρέμει στη λαβή μου και το καβλί μου σκλήρυνε.

Louise Welsh: Το τελευταίο καρέ (Αλεξάνδρεια)

No 475

Douglas Jonsonson

Βράδυ ή πρωί

Άρχισε ξανά η βροντή του καλοριφέρ.
Τα στενάχωρα διαμερίσματα των πολυκατοικιών, οι μισοσκότεινοι
δρόμοι, οι στοές,
έγιναν πάλι τόποι μυστικών συναντήσεων, εκμυστηρεύσεων,
......επαφών.
Οι φωτισμένοι ανελκυστήρες δεν πηγαίνουν πια στα τυφλά
σκοντάφτοντας σε κατώφλια μισανθρώπων και ενοίκων.
Μια πνοή από θερμές εκρήξεις εξατμιζομένων λιθανθράκων
γεμίζει τα γραφεία, τ' αμάξια.
Οι τόποι των ραντεβού μας έχουν χρωματιστεί από κάτι
που οι αραχνιασμένες μέρες δεν μέτραγαν -
από αναμονή κι ελπίδα.
Δεν απευχόμαστε πια το άγγιγμα
λυμφατικών σωμάτων κι ασπριδερών λαιμών.
Μπορεί μάλιστα να πει κανείς πως τα σταχτιά μαλλιά
κι οι κρύες πέψεις των αναπνοών
δεν μυρίζουν πια λίπος και σεξ.

Χάρης Μεγαλυνός: Καλοκαίρια και ενιαυτοί (Οδός Πανός)

Νο 474

Η ανάρτηση αποσύρθηκε κατόπιν επιθυμίας του συγγραφέα.

Νο 473

Thomas Plageman

Ροζ γραμμή

Ξημερώματα στη γνωστή γραμμή του τηλεφώνου
τα πρόστυχα λόγια μου δεν ταιριάξανε’
ακούστηκες σπασμένη φωνή με λαχτάρα για χάδι.
Ντράπηκα μετά τους σπασμούς
αμέσως πρότεινα για την επόμενη ταβέρνα στο χωριό.

Η μέρα φαγώθηκε με αγωνία’ η μορφή του ασυναρμολόγητη
να παλεύει στην καρδιά μου να βρει φουρίκι
τα λόγια που ειπώθηκαν να μπλέκονται συνέχεια
μέσα μου σαν καλώδια μελλοθανάτου να παραλύουν κάθε φαντασία,

μια ανατριχίλα-

Βασίλης Δημητράκος: Το χρώμα της φωνής του (το ΟΚΤΑΣΕΛΙΔΟ του Μπιλιέτου, 21)

No 472

Toktam Baghdadi - Tayefeh (Ιράν)

Στην καλύβα άναψα όλα τα κεριά, μετά ξάπλωσες στο πάτωμα και φύσηξες στη σόμπα. Έκοβες λαχανικά και μου διηγιόσουν μια μέρα στη Ταϊλάνδη, που είχες δει χελώνες να εκκολάπτονται στην άμμο. Οι περισσότερες από αυτές δεν τα καταφέρνουν να φτάσουν μέχρι τη θάλασσα, και αν φτάσουν τις περιμένουν οι καρχαρίες. Με παρόμοιο τρόπο χάνονται και καταβροχθίζονται οι μέρες, οι μέρες, όμως, που τα καταφέρνουν, επιπλέουν και επιστρέφουν σε σένα για το υπόλοιπο υης ζωής σου.
Σε ευχαριστώ που με έκανες ευτυχισμένη.
Στεκόμασταν όρθιες στο μισοσκόταδο. Είχα τα χέρια μου πάνω στους γοφούς σου, τα δικά σου ήταν πάνω στους ώμους μου. Όταν φιληθήκαμε, στάθηκα στα δάχτυλα των ποδιών μου. Είσαι πολύ ωφέλιμη για τις γάμπες μου.
Μου έβγαλες το πουκάμισό μου, και άρχισες να αγγίζεις το στήθος μου μέσα από το σουτιέν, που είναι απαλό και σφιχτό στις ρόγες μου. Κάτι είπες για το κρεβάτι και ξαπλώσαμε, εσύ κλοτσώντας τα λυτά σου παπούτσια και το λινό παντελόνι σου, τα πόδια σου μαυρισμένα και γυμνά.
Για αρκετή ώρα σταθήκαμε δίπλα δίπλα, χαϊδεύοντας η μία την άλλη χωρίς να μιλάμε, και μετά πέρασες το δείκτη σου πάνω από τη μύτη μου, και τον έφερες στο στόμα μου. Με έσπρωξες κάτω από σένα, φιλώντας με, βρίσκοντας την είσοδο του κορμιού μου, βρίσκοντας με μουσκεμένη.

Τζάνετ Γουίντερσον: Πες μου μια ιστορία (Μελάνι)

No 471

Nelly Kahloun(Τυνησία)

Καθώς βαδίζαμε στο διάδρομο προς το δωμάτιό της, μου είπε πόσο χαιρόταν που είχε φτάσει η νύχτα. Δεν ρώτησα γιατί. Χαιρόμουνα κι εγώ. Έμοιαζε σαν ένα μυστικό που μοιραζόμασταν οι δυο μας. Έτσι, μπήκα μαζί της στο δωμάτιο για να ξεκουμπώσω εκείνες τις ενοχλητικές κόπιτσες. Άναψε ένα μικρό κερί σ’ ένα εμαγιέ κηροπήγιο. Το ασθενικό φως του έκανε πιο ορατό το σκοτάδι στο δωμάτιο. Γλίστρησε μέσα απ’ το φουστάνι της σαν ένα νυσταγμένο παιδί κι ύστερα γύρισε ξαφνικά προς το μέρος μου και τύλιξε τα χέρια της γύρω απ’ το λαιμό μου.
Όλα τα πουλιά πάνω στην ανάγλυφη μπορντούρα ξέσπασαν σ’ ένα γλυκό κελάηδισμα. Κάθε μπουμπούκι πάνω στην κουρελιασμένη ταπετσαρία άνθησε και μεταμορφώθηκε σε ένα κόκκινο ρόδο. Ναι, ακόμη και τα πράσινα κλήματα που κοσμούσαν τις κουρτίνες του κρεβατιού πλέχτηκαν μεταξύ τους και σχημάτισαν παράξενα στεφάνια και γιρλάντες, τυλίχτηκαν γύρω μας σαν μια πυκνόφυλλη αγκαλιά και μας κρατούσαν ενωμένες μέσα στα χιλιάδες σφιγμένα κλαράκια τους

Κάθριν Μάνσφιλντ: Τρυφεροί έρωτες

Τότε θα κάνεις πως ξυπνάς! Κι εγώ θα μπορέσω να βρω καταφύγιο σ’ εσένα, μ’ ένα ταραγμένο και άδικο παράπονο, εκνευρισμένους αναστεναγμούς, με τις γροθιές σφιγμένες να καταριέμαι το φως της μέρας που ήρθε τόσο γρήγορα, τη νύχτα που τελείωσε τόσο σύντομα, το θόρυβο απ’ το δρόμο… Γιατί γνωρίζω πολύ καλά πως τότε εσύ θα σφίξεις τα δυο σου χέρια γύρω μου, κι αν το λίκνο της αγκαλιάς σου δεν καταφέρει να με ησυχάσει, το φιλί σου θα γίνει πιο λάβρο, τα χέρια σου πιο ερωτικά και ξέρω πως θα μου προσφέρεις τη σαρκική ηδονή, που είναι πεμπτουσία της αγάπης, σαν ένα λυτρωτικό εξορκισμό που θα αποτάξει από το σώμα μου τους δαίμονες του πυρετού, της οργής και της ταραχής… Θα μου προσφέρεις τη σαρκική απόλαυση, γέρνοντας πάνω μου φιλήδονα και μητρικά, εσύ που αναζητείς στη φλογερή σου ερωμένη το παιδί που δεν απόχτησες ποτέ.

Κολέτ: Λευκές νύχτες

στο Δήμητρα Τουλάτου (επιμ): Έρωτες Γυναικών (Εκδ. της Γαίας)