No 526

Jacob Collins (ΗΠΑ)

.

Δεκέμβριος ’91. πουστο-αφιέρωμα ΚΛΙΚ. Το περιοδικό της αστραφτερής επιφάνειας και του άψογου τίποτε, αποφασίζει, ελλείψει άλλων «καυτών» μοντέρνων θεμάτων, ν’ ασχοληθεί με τους ομοφυλόφιλους. Ώδινεν λοιπόν όρος και έτεκεν τι; Μαλακίες! Αυτός είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός για το περιεχόμενο του «αφιερώματος» ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ, ΑΔΕΛΦΕΣ Ή GAY, που επιχείρησε το περιοδικό που υποτίθεται ότι κατ’ εξοχήν διαβάζει (ξεφυλλίζει μάλλον) η ελληνική νεολαία(για πόσον καιρό ακόμα;)
Μαλακίες, λοιπόν, ή μάλλον μαλακιούλες από ένα περιοδικό, στο οποίο – αλίμονο!- συνεργάζονται και ομοφυλόφιλοι, ένας τους μάλιστα είχε υπάρξει παλιότερα συντάκτης του ΑΜΦΙ και μέλος του ΑΚΟΕ! (τέτοια αναλγησία πια, Ουράνιε Λιβάδιε;)
Μα, θα απορήσετε όσοι δεν έχετε την τύχη να το διαβάσετε, τι διάολο έγραφαν μέσα; Υπήρχε κάποιο αντιομοφυλόφιλο άρθρο ή σχόλιο; Όχι, καθόλου! Όχι φανερά. Αντίθετα, οι τύποι που έγραφαν την έβγαιναν απελευθερωμένα, με αέρα. Στο cool τους αλλά με χάι διάθεση, πολύ fine! Όμως:
Ο αβασάνιστος, επιδερμικός, ανούσιος και κουτσομπολίστικος τρόπος με τον οποίο βλέπει τα πράγματα το εν λόγω έντυπο, δεν θα μπορούσε παρά να μας δώσει ένα ακόμη εύπεπτο και εξωραϊσμένο προϊόν, απέχον παρασάγκας από την καθημερινή πραγματικότητα του μέσου ομοφυλόφιλου κι απευθυνόμενο στα 200-300 fashion victims που παροικούν μονίμως τα μεγάλα gay bar και τα λοιπά «in» club της μοδός. Αλλά και στο παρελθόν, όποτε το περιοδικό αυτό αναφερόταν στους ομοφυλόφιλους ή την ομοφυλοφιλία, αυτούς εννοούσε λες και αντιπροσωπεύουν όλους τους υπόλοιπους! Και επειδή τελευταία κάποιος νέος κόσμος έχει αρχίσει να νομίζει ότι έτσι είναι όλοι οι ομοφυλόφιλοι, καιρός είναι να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους (…)
.

Πάολα και συνεργάτες. Το κράξιμο 1981 – 1993 (Γοργώ)

No 525

Erica Chappuis

.

Για την Πάολα
Κυρίες και Κύριοι, η Πάολα, ετοιμάζεται για την αποψινή της παράσταση. Το πραγματικό της όνομα, αυτό που γράφει η ταυτότητά της, είναι – Παύλος Ρεβενιώτης. Εδώ και κάμποσα χρόνια κυκλοφορεί σ’ αυτή τη χώρα με το όνομα – Πάολα. Όχι, μην νομίσετε πως είναι η πριγκίπισα του Βελγίου, αυτή για την οποία ο τραγουδιστής Σαλβατόρε Άνταμο έγραφε το ’60 το Ντόλτσε Πάολα – Γλυκιά Πάολα – γιατί αυτή εδώ είναι η σκληρή και λυπημένη Πάολα, ακούγοντάς την μέσα στο ημίφως να διαβάζει αυτούς τους στίχους που έγραψε μέσα στη νύχτα μπορεί να φοβηθείτε, να διακινδυνέψετε ό,τι πολυτιμότερο έχετε, την υγεία και την περιουσία σας. Το Πάολα – είναι μια θεότης που σταθμεύει τις βραδυνές ώρες στην Ομόνοια. Την Ομόνοια που κατεβαίνετε τα άγρια μεσάνυχτα να πάρετε τις εφημερίδες σας – βγήκε ο Σαρτζετάκης; Πέθανε ο Βασιλείου. Εδώ συνδιαλέγεται και περιβάλλεται από τον παιδικό πληθυσμό, τα άγρια και σκληρά παιδιά των συνοικιών που ζουν σε σπίτια και οικογένειες που ούτε στον ύπνο σας δεν είδατε. Όχι, δεν είναι από χώρες του Τρίτου Κόσμου ή της Νοτίου Αμερικής – εσείς από εδώ μόνο τον Μπόρχες ξέρετε – είναι τα Λιόσια και η Πετρούπολη, το Περιστέρι και το Αιγάλεω… Πόλεις ελληνικές όπως και οι Μυκήνες, η Αλεξάνδρεια, η Κωσταντινούπολη, η Σπάρτη.

.
Γιώργος Χρονάς: Φωτογραφίες πορσελάνης (Οδός Πανός)

No 524

Claudio Bravo (Χιλή)

.

Για τις γυναίκες, λοιπόν, η ποίηση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ζωτική ανάγκη της ύπαρξης μας. Σχηματίζει την ποιότητα του φωτός στην οποία εδραιώνουμε τις ελπίδες μας και τα όνειρά μας για επιβίωση και για αλλαγή, πρώτα κάνοντάς τα γλώσσα,μετά ιδέα, μετά πιο απτή πράξη. Η ποίηση είναι ο τρόπος με τον οποίο βοηθάμε να δοθεί όνομα σ’ αυτό που-δεν-έχει-ακόμα-όνομα, έτσι ώστε να μπορεί να γίνει νοητό. Οι πιο απόμακροι ορίζοντες των ελπίδων και των φόβων μας λιθοστρώνονται με τα ποιήματά μας χαραγμένα από τις βραχώδεις εμπειρίες της καθημερινής μας ζωής.
Καθώς γίνονται γνωστά και αποδεκτά από μας, τα αισθήματά μας και η έντιμη εξερεύνησή τους γίνονται ιερά άσυλα και εδάφη ωοτοκίας για τις πιο ριζοσπαστικές και τις πιο τολμηρές ιδέες. Γίνονται καταφύγιο συμπαράστασης για εκείνη τη διαφορά την τόσο απαραίτητη στην αλλαγή και στην εννοιοποίηση κάθε σημαίνουσας πράξης.

Audre Lorde: Η Ποίηση Δεν Είναι Πολυτέλεια
στο Χριστίνα Λαμπρινίδη (επιμ.): Η δι-Εκδίκηση της Barbie. Δοκίμια για τη γυναικεία γραφή (Κοχλίας)

No 523

Liu Xiaodong (Κίνα)

Άνοιξε τις νυχτός τις πόρτες
κρεμασμένη την καρδιά μου θα να’βρεις
μέσα στο μυρωμένο του έρωτα ερμάρι
ανάμεσα στης αυγής τα ρόδινα
φουστάνια κρεμασμένη
απ΄ το σκόρδο φαγωμένη απ’ τη λέρα των ετών.
Δίχως ρούχα κρεμασμένη
από την ελπίδα ξέφλουδη
σε πλουσιοπάροχα όνειρα
η καρδιά μου ζει ακόμα.

Τζόυς Μανσούρ: Ερωτικά (Κείμενα)
Μετάφραση: Έκτωρ Κακναβάτος

No 522

Bas Meerman (Ολλανδία)

ΕΞΑΨΗ

Αγγιχτήκαμε τυχαία
κάτω απ’ το τραπεζάκι του καφενείου,
γόνατο με γόνατο
κι αναριγώ ακόμα από το φίλημα αυτό,
το φευγαλέο, των ρούχων.

Τα χέρια μου δειλά..
Δεν την αγγίζουνε.
Δεν το τολμούν...
Αν και ιδρώνουνε στη σκέψη αυτή,
πορφυρά ροδοπέταλα επιθυμίας
γεμίζοντας τις χούφτες μου.

Αχ! Το άρωμα απ’ το δέρμα της
να τρύπωνε στις παλάμες μου για λίγο.
Για λίγο μόνο...
Όσο η γουλιά του καφέ κάνει να κατρακυλήσει
στον άφωνο από αμηχανία λάρυγγά μου.
Όσο το βιαστικό από ντροπαλότητα βλέμμα μου
τολμά στο λευκό της κόρφο,
στον αχνιστό της μπούστο επάνω,
λίγο να σκαρφαλώσει.

Τα χείλη μου τραγάνισε η έξαψη...
Ανάβω τσιγάρο
για να καλύψω το κόκκινο απ’ το δάγκωμα.
Νοιώθει το ίδιο;

Σταυρούλα Πετρέλλη : Μήδειες και Κλυταιμνήστρες (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 521

Gustavo Loebig

Θα επιστρέψω φωτεινός

Έφτιαξα μια ζωή από πηλό
Που ράγισε στα χέρια μου
Λερώθηκε στα χέρια αλλωνών
Μέχρι που κομματιάστηκε.
Ζωγράφισα τη μοναξιά με βλέμμα τρομαγμένο ταξίδεψα
Σε έρημα νησιά χωρίς φωνή.
Αγάπησα φαντάσματα που σύρθηκαν
Μαζί μου σε κρεβάτια ηδονικά
Κι έπειτα πέταξαν από κοντά μου κρώζοντας.
Αρρώστησα σε κάτασπρα δωμάτια
Κρατώντας το κορμί να μη σκορπίσει
Έκλαψα από πόνο κι από στέρηση.
Πύργους ονειρεμένους έχτισα
Μα η αρχιτεκτονική λειψή και χάλασαν
Στο δεύτερο σεισμό δεν άντεξαν
Κρίθηκαν κατεδαφιστέοι.
Με βλέμμα άτονο την παγωνιά προσμένω
Νοέμβριος και στο μυαλό μου βρέχει καλοκαίρια.

Με είμαι σίγουρος πως κάποτε
Μέσα από του χωραφιού την πρωινή δροσιά
Μέσα από τη λίμνη την ακύμαντη θα βγω
Και θα επιστρέψω φωτεινός.

Αλέξανδρος Ίσαρης: Θα επιστρέψω φωτεινός. Ποιήματα 1993-1999 (Άγρα)

No 520

Bhupen Khakhar (Ινδία)

Ο επερχόμενος χειμώνας

Όπου να ‘ναι πρέπει ν’ ανοίξω το σεντούκι,
τα μάλλινα, οι φανέλες, οι αναμνήσεις,
να πέσει με κρότο η ναφθαλίνη στο πάτωμα,
ώρα να κλείσω τις κουρτίνες,
ακούγεται πια καθαρά το βήξιμο του χειμώνα.
Χτες μόλις ήταν εύκολο να βρεις κορμί,
το καλοκαίρι μεγαλόκαρδο προνοεί,
εξασφαλίζει ψευδαισθήσεις στη μεγαλοθυμία του,
παίζει γελώντας με την έξαψη,
κάνει τα σώματα υποχωρητικά, πιο επιεική,
μειώνει τις αντιστάσεις,
φέρνει ψιμύθια για τα γερατειά, κουτί με χρώματα,
μας βάφει ωραία με γαλάζιο και μοβ.
Αλλά ο χειμώνας με στολή αστυνομικού αρνιέται
να παίξει το παιχνίδι μας,
σκληρό καρύδι, ούτε καν ένας μεθυσμένος,
κλειστά τα μπαρ,
το χέρι της ερημιάς σού σφίγγει το λαρύγγι,
ακούς που κάποιος κλειδώνει την πόρτα σου
κλικ! σαν ποντίκι σε παγίδεψε,
έχεις χάσει το κλειδί, είσαι χαμένος,
και το βλέμμα σου έντρομο καρφώνεται στο τηλέφωνο
ν’ ακούσεις πια, δεν περιμένεις τίποτ’ άλλο,
το θάνατο στυγνά, υπηρεσιακά, να σε ειδοποιεί:
ετοιμαστείτε.

Ανδρέας Αγγελάκης: Τα ποιήματα του δολοφόνου μου (Νεφέλη)

No 519

Kyril Fadeev (Ουκρανία)

Ερείπια της Παλμύρας
.
Όσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι. Εδώ που όλα
σκουπίζονται, τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύ ύπνο διαρρέουν

Όσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα
στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας
με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω
στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
ξένος και κουρελιάρης τώρα
……………………….Μα όταν
μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά – απόκριση
για όσα περιμένω και δεν πήρα
.
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Ο θάνατος του Μύρωνα

No 518

Bas Meerman (Ολλανδία)

Σταθμός Λιτοχώρου

Παράξενα φέγγει στη μνήμη μου η αρχή. Είναι το φέγγρισμα
πίσω απ’ το βράδυ, όταν το φως υποχωρεί απ’ τις γωνιές
όπως τα δίχτυα που απλώνουν στα τηλέφωνα κι ακούς
ένα ασυνάρτητο κενό μέσα στις ανοιχτές γραμμές
μιαν έκσταση από άταχτες φωνές μεσ’ απ’ τα σύρματα
το βράδυ στο σταθμό που συντροφεύει η θάλασσα
δυο τρία βράχια κι ο κόρφος ανοιχτός δίχως ορίζοντα
κι ο ήλιος σα λυπημένη Κυριακή κοντά στα Κάστρα

Δε θα ξεχάσω αυτό το φέγγος στο σταθμό
το πάθος που ξεπερνά την ευφροσύνη του κορμιού
και από σάρκα γίνεται πνευματική αγωνία
η αγωνία που φέρνουν οι σβησμένες φωνές στο κατώφλι της νύχτας
η αγωνία που φέρνει η μοναξιά δίπλα στον άλλο, η μοναξιά
μέσα στον άλλο, η μοναξιά μέσα στο πάθος του άλλου

Όλα τελειώνουν στο τελευταίο σύνορο
χαμηλώνουν τα φώτα στο θάλαμο και σβήνουν
οι σιγανές πατημασιές. Προσευχηθείτε
για τις σκοπιές που αγρυπνούν

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Δύσκολος θάνατος (Νεφέλη)

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

.

- ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ;

- ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Στην Ελλάδα οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες και οι διαφυλικοί γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα 'συμβόλαιο συμβίωσης' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό 'συμβόλαιο' μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.
Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί.
Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

No 517

Bas Meerman (Ολλανδία)

Aδερφρίκη (η) Tο σοκ που θα πάθει η ελληνική κοινωνία έτσι και μάθει πόσοι διάσημοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, πολιτικοί, λογοτέχνες, επιστήμονες κ.ά. είναι ομοφυλόφιλοι/ες. «Kαλέ, έπαθα μια αδερφρίκη! Tα έμαθες για τον Λ.Λ.;»

Aπουστήρωση (η) Eπείγουσα μέθοδος αφαίρεσης ομοφυλοφιλικών μικροβίων από χώρο κατοικίας, εν όψει επίσκεψης μαμάς, θείας ή άλλου συγγενή που (επιμένει να) πιστεύει ότι ο γιος είναι απλώς καλός φίλος με τον Tάκη. «Δεν προλαβαίνω να 'ρθω σινεμά, πρέπει να κάνω απουστήρωση. Aύριο έρχεται η μαμά απ' το χωριό».

Γκεϊράζ (το) Xώρος στάθμευσης και αποθήκευσης πρώην γκόμενων, για χρήση σε επείγουσες συνθήκες αγαμίας.

Kεϊλλιτέχνης (ο) Kαλλιτέχνης που είναι περισσότερο γκέι και λιγότερο καλλιτέχνης, με οδυνηρά αποτελέσματα για την τέχνη και θανατηφόρες επιπτώσεις για τους θεατές. (Στη Θεσσαλονίκη: Γκεϊλλιτέχνης)

Λεσβαλαντώνω (ρ. αμετάβ.) Kάνω σαν μουρλή που με παράτησε η γκόμενα, συνήθως με μουσική υπόκρουση βαριά λαϊκά ή Γαλάνη. Nα τονιστεί ότι λεσβαλαντώνουν και οι γκέι, αλλά εκείνοι προτιμούν Mαρινέλλα.

Λεσβιτρίνα (η) Γκέι φίλος μιας λεσβίας, που ποζάρει για σχέση της για λόγους αλληλοκάλυψης. «A, κοίτα, η Mάρθα με τη λεσβιτρίνα της!»Λεσβολιδοσκοπώ (ρ. μετβ.) Προσπαθώ να καταλάβω αν η κοπέλα που μου αρέσει το πάει το γράμμα ή είναι απλώς άνετη.

Mπουχτιβιστές (οι) Συνδικαλισμένοι γκέι που από τη στιγμή που αρχίζουν να διεκδικούν τα δικαιώματά μας, για κάποιο ανεξήγητο λόγο χάνουν το χιούμορ τους και γίνονται ανυπόφορα σοβαροφανείς. «Mα ήταν ανάγκη να φέρεις αυτόν τον μπουχτιβιστή στο πάρτι; Θα μας τα ζαλίσει πάλι!»

Nτιγκέι (ο) Nτιτζέι, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, που παίζει υπερβολικά πολλές φορές το "I Will Survive". Mία φορά είναι ήδη υπερβολικά πολλές. "Last night a deegay mou gamise ti vradia". Laiko asma.

Παππούστης (ο) O ομοφυλόφιλος που ερωτεύεται (πολύ) μεγαλύτερους σε ηλικία άντρες.

Tοιούτος (ο) O δυσλεξικός αδερφός του Tουίτι.

Λύο Καλοβυρνάς: Πλαθολογίο λέξεων (IntroBooks)

No 516

Davidd Batalon (ΗΠΑ)

«Κοιτάξτε τα χάλια σας!» φώναζε ο γυμναστής μας, καθώς τα παπούτσια του έτριζαν πάνω στο γήπεδο του μπάσκετ. «Είστε γυναικούλες, αδελφούλες».
Τα άλλα αγόρια ανασήκωναν τους ώμους ή χαμογελούσαν κοιτώντας τα παπούτσια τους. Αντιδρούσαν σαν κάποιος να τους είχε αποκαλέσει βουδιστές ή βαμπίρ. Φυσικά, ήταν προσβλητικό, αλλά κανείς δεν θα πίστευε πως ήταν στ’ αλήθεια κάτι τέτοιο. Αν είχαν ποτέ τραγουδήσει βουδιστικούς ύμνους στο ναό που βρισκόταν στην πίσω αυλή τους ή αν είχαν ποτέ κοιμηθεί σε φέρετρο θα ένιωθαν το ίδιο τσίμπημα αναγνώρισης και θα μοιράζονταν το φόβο μου να με ανακαλύψουν.
Δεν είχα ποτέ κάνει κάτι με κάποιον άλλο άντρα και πραγματικά προσευχόμουν ότι δεν θα έκανα ποτέ. Όσο κι αν είχα φαντασιώσεις όπου έκανα κάτι, καταλάβαινα ότι δεν υπήρχε τίποτα χειρότερο από το να επισημοποιήσω την κατάσταση. Τους έβλεπα καμιά φορά στην τηλεόραση, τους ομοφυλόφιλους, ίσως σε κάποια από τα απογευματινά τοκ σόου. Κανείς δεν τους αποκαλούσε ποτέ κατάμουτρα αδελφές, αλλά μπορούσες να το καταλάβεις από τη φωνή τους καθώς κολάκευαν τον παρουσιαστή και δήλωναν ότι σέβονται απόλυτα τους υπόλοιπους καλεσμένους. Αυτοί ήταν οι διάσημοι τους οποίους δεν ρωτούσε κανείς λεπτομέρειες για την προσωπική τους ζωή, οι ηθοποιοί που φορούσαν φουλάρια και περουκίνια ή πόζαραν με τα χέρια στους να καδράρουν το πρησμένο τους πρόσωπο σε μια προσπάθεια να εξαφανίσουν τους κύκλους κάτω από τα μάτια τους. «Το λίφτινγκ του φτωχού» το αποκαλούσε η μητέρα μου. Παρά την κομψή τους εμφάνιση , αυτοί οι άντρες έμοιαζαν πάντα ιδρωμένοι και απελπισμένοι, πρόθυμοι να κάνουν τον κλόουν προκειμένου να κερδίσουν το χειροκρότημα που φαίνεται ότι ερμήνευαν ως αγάπη και αποδοχή. Έβλεπα κάτι από τον εαυτό μου στην ειρωνεία τους, στον τρόπο που σταύρωναν τα πόδια τους και γελούσαν με τα αστεία τους. Φανταζόμουν τα σπίτια τους: τα σχολαστικά τοποθετημένα ριχτάρια και οι μοντέρνοι καναπέδες, τα περιοδικά προσεκτικά ακουμπισμένα στο τραπεζάκι χωρίς συζύγους και παιδιά να τα πειράζουν. Φανταζόμουν τα πορνογραφικά περιοδικά που έκρυβαν στις ντουλάπες τους και τους έβλεπα αδύναμους, να κλαίνε καθώς η αστυνομία τούς έπαιρνε με τις χειροπέδες, προσπερνώντας το έφηβο αγόρι που στεκόταν λουσμένο στο φως της τηλεοπτικής κάμερας φωνάζοντας: «Αυτός είναι! Αυτός είναιπου άγγιξε τα μαλλιά μου!»
Η ελπίδα μου ήταν να κερδίσω κάποιο διαγωνισμό, να πουλήσω τα δώρα και να χρησιμοποιήσω τα χρήματα για να πάω σε κάποιον ψυχίατρο που θα με θεράπευε από τις ομοφυλόφιλες σκέψεις μου. Ηλεκτροσόκ, εγχείρηση εγκεφάλου, υπνωτισμός – ήμουν πρόθυμος να δοκιμάσω οτιδήποτε. Με τη βοήθεια ενός γιατρού θα ριχνόμουν με τα μούτρα στην προσπάθεια και θα άλλαζα πραγματικά, ορκιζόμουν ότι θα το έκανα.
Οι γονείς μου γνώριζαν ένα ζευγάρι των οποίων ο γιος είχε σκοτώσει έναν πρεσβυτεριανό ιερέα ενώ οδηγούσε μεθυσμένος. Η μεγαλύτερη κόρη κάποιων άλλων φίλων τους είχε ρίξει εντομοκτόνο σε ένα κέικ’ επίσης γνώριζαν ένα παιδί που, μαστουρωμένο με μπογιά σε σπρέι, είχε βάλει φωτιά στο σκυλί της οικογένειας. Ωστόσο δεν ανέφεραν ποτέ κανέναν ομοφυλόφιλο γιο. Μου φαινόταν κάπως παράξενο αυτό, αλλά το μήνυμα ήταν το ίδιο: αυτό ήταν το χειρότερο πράγμα που μπορούσε να συμβεί σε κάποιον.

.
David Sedaris: Γυμνός (Μελάνι)

No 515

Andrew Hagen

Συνήθως η σημαντικότερη υποστήριξη για τους ομοφυλόφιλους προέρχεται από την κοινότητα των ομοφυλόφιλων. Μπορούν να παίξουν το ρόλο μεσολαβητή στην πάλη με την οικογένεια και το ιατρικό κατεστημένο και μπορεί να είναι πηγή συλλογικής υποστήριξης. (…)
Η ρουτίνα του νοσοκομείου δημιουργεί στρες. Δυστυχώς για κείνους που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο προσβολής από το AIDS το νοσοκομείο μπορεί να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερο στρες. Δεν είναι σπάνιο για τους επαγγελματίες της υγείας να μην αισθάνονται συμπάθεια για άλλους ανθρώπους, που δεν μοιράζονται τον τρόπο της ζωής και τις αξίες τους.
Οι σύντροφοι στις ομοφυλόφιλες σχέσεις, πρέπει να έχουν τα ίδια προνόμια επισκέψεων με τους ετεροφυλόφιλους. Αυτά πρέπει να περιλαμβάνουν και τη διανυχτέρευση στο νοσοκομείο – αν επιτρέπεται για τους άλλους αρρώστους. Πρέπει επίσης να τους επιτρέπουμε να βρίσκονται κοντά στα αγαπημένα τους πρόσωπα στο τμήμα επειγόντων, τη μονάδα εντατικής παρακολούθησης και το θάλαμο ανάρρωσης μετά από κάποια εγχείρηση. Πρέπει να δίνονται πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση του αρρώστου στους ομοφυλόφιλους εραστές, όπως και στους ετεροφυλόφιλους. Τα οικογενειακά συμβούλια με γιατρούς και κοινωνικούς λειτουργούς πρέπει να περιλαμβάνουν και τους εραστές.
Οι ομοφυλόφιλοι άντρες πρέπει να έχουν γιατρούς που να είναι ομοφυλόφιλοι ή νιώθουν συμπάθεια για τους ομοφυλόφιλους. Οι κληρικοί κι οι σύμβουλοι πρέπει να έχουν παρόμοιο προσανατολισμό. Αν το νοσοκομείο δεν διαθέτει τέτοια άτομα, πρέπει να τους επιτρέπεται να έρχονται απέξω.

Ken Mayer, M.D. - Hank Pizer: AIDS Σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (Φλώρος)

No 514

Keith Haring (ΗΠΑ)

.
Είναι γεγονός ότι είναι αρκετά δύσκολο να καταγράψει κανείς τις ομοιότητες και τις διαφορές που παρατηρούνται στη σεξουαλική συμπεριφορά των ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων. Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται ένα αρκετά μεγάλο δείγμα του γενικού πληθυσμού που θα επιτρέψει τον εντοπισμό ενός αντιπροσωπευτικού δείγματος ατόμων με τέτοιες εμπειρίες ώστε να προχωρήσουμε σε συγκρίσεις. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί κανείς να μελετήσει την ομοφυλοφιλία/αμφιφυλοφιλία χωρίς να λάβει υπόψη ότι η ύπαρξη και η έκφρασή τους εξαρτώνται άμεσα από το κοινωνικό-πολιτιστικό πλαίσιο της κάθε χώρας. Υπάρχουν για παράδειγμα χώρες, όπως η Ολλανδία και οι Σκανδιναυικές χώρες, όπου η ομοφυλοφιλία αναγνωρίζεται επίσημα και με νόμους του κράτους (π.χ. στο σώμα της Ολλανδικής αστυνομίας και στο στρατό αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ομοφυλοφιλία) και άλλες, όπως για παράδειγμα η Ιρλανδία και η Ιταλία, όπου είναι ακόμα ισχυρή η επιρροή της Κθολικής Εκκλησίας που προωθεί την ετεροφυλοφιλική σχέση και δε δέχεται εύκολα άλλες μορφές σεξουαλικών σχέσεων. Μερικοί άλλοι παράγοντες που διαφοροποιούν τις χώρες ως προς την έκφραση και αποδοχή της ομοφυλοφιλίας είναι ο βαθμός αστικοποίησης κάθε χώρας, όσο δηλαδή πιο αστικοποιημένη είναι μια χώρα τόσο πιο εύκολα εκφράζεται η ομοφυλοφιλία, πόσο δεκτική είναι σε επιρροές από άλλες χώρες και πόσο απομονωμένη ή ανεξάρτητη είναι πολιτιστικά. Σε πολλές χώρες υπάρχουν οργανωμένες κοινότητες ομοφυλόφιλων/ αμφιφυλόφιλων, οι οποίες επιτρέπουν την ευκολότερη δικτύωση αυτών των ατόμων και την ευκαιρία να συναντηθούν και να αναπτύξουν ένα κοινό πλαίσιο αναφοράς.
Στις έρευνες που γίνονται για τη σεξουαλική συμπεριφορά εντοπίζεται πάντοτε ένας πολύ μικρός αριθμός ατόμων που δηλώνουν ομοφυλόφιλοι/αμφιφυλόφιλοι και έτσι δεν μπορεί να διερευνηθεί η σεξουαλική συμπεριφορά τους ή να καταγραφούν συγκεκριμένα δημογραφικά χαρακτηριστικά τους.

Έλλη Ν. Ιωαννίδου-Καπόλου, Δημοσθένης Αγραφιώτης: Σεξουαλικότητα(ες) στα χρόνια της αβεβαιότητας και του AIDS. Η νέα ερωτική σχέση Ελλήνων και Ευρωπαίων. Συγκριτική προσέγγιση (Πολύτροπον)

No 513

Keith Money

Ο καλλιτεχνικός χώρος υπήρξε πάντοτε, σε όλες τις εποχές, η πιο εμφανής εστία, διακηρυγμένης ομοφυλοφιλίας. Αυτό συνέβη κυρίως κατά τον 20ο αιώνα, γιατί πλέον η ομοφυλοφιλία δεν βιωνόταν απλώς από κάποιους, λιγότερο ή περισσότερο φανερά, αλλά πλέον ομολογείται, αποκαλύπτεται, επιβάλλει τους κώδικές της στη λογοτεχνική, εικαστική, φωτογραφική και χορογραφική δημιουργία.
Αυτή η ομάδα θα είναι εκείνη που θα πληρώσει το ακριβότερο τίμημα στη μάστιγα του τέλους του 20ου αιώνα, η οποία θα αποδεκατίσει ανελέητα τις σκηνές και τους καλλιτεχνικούς κύκλους. Ο κατάλογος των θυμάτων του έιτζ αρχίζει το 1983 με τον Κλάους Νόμι, τον οποίο ακολουθεί μια εντυπωσιακή λιτανεία ηθοποιών (Ποκ Χάτσον το 1985, Άντονι Πέρκινς το 1992), τραγουδιστών (Φρέντι Μέρκιουρι το 1991), καλλιτεχνών του μιούζικαλ (Τιερί Λε Λυρόν το 1986), συγγραφέων ή διανοουμένων (Μισέλ Φουκώ το 1984, Ζαν Πωλ Αρόν το 1988, Ερβέ Γκιμπέρ το 1991, Σιρίλ Κολάρ το 1993), ζωγράφων (Κηθ Χέιρινγκ το1990) και, τέλος, χορευτών.
Είναι προφανές ότι ο χορός δεν εξαιρέθηκε από τον κατάλογο των θυμάτων του έιτζ: Χόρχε Ντον, Ζακ Γκαρνιέ, Φιλίπ Τρασερά, Ντομινίκ Μπαγκουέ, Ρόμπερτ Τζόφρι, Άρνι Τζέιν, Μπάρτον Τέιλορ, Πωλ Ράσελ. Όμως, επειδή η χάρη και η άγρια ομορφιά του χορού δείχνουν να μπορούν να υπερβούν τις συνέπειες του έιτζ, ο Νουρέγιεφ θα γίνει, παρά τη θέλησή του, ο ήρωας, το σύμβολο του οροθετικού αγωνιστή. Λες και με τον γοητευτικό πρίγκιπα του χορού το έιτζ θα άλλαζε φερσίματα!
Σύμφωνα με το γιατρό Μισέλ Κανεζί, σε συνέντευξη που πήρε ο Πενέ Σερβάν για την εφημερίδα Le Figaro στις 15 Ιανουαρίου 1993, ο Νουρέγιεφ χωρίς αμφιβολία έγινε οροθετικός στις αρχές της δεκαετίας του ’80. το 1981, διαβάζει κάποια άρθρα στον Τύπο για τον «gay cancer», αλλά αποφασίζει να μην αλλάξει τίποτε στη γεμάτη αχαλίνωτες ηδονές ζωή του.

Bertrand Meyer- Stabley: Rudolf Nureyef. Ένα φύλλο συμήδας (Ηλέκτρα)

No 512

Ήρθα στην Αθήνα κι απ’ την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη κι απ’ τη Θεσσαλονίκη στη Δράμα. Στη Δράμα κάναμε τη βασική εκπαίδευση. Υπήρχε εδώ ένας δραστήριος ανθυπολοχαγός, στο Β5, που του άρεσε να δημιουργεί θιάσους για την ψυχαγωγία των στρατιωτών.
Ο προηγούμενος στρατιώτης που διοργάνωσε θίασο ήταν ο Τάκης Μηλιάδης. Τώρα ήρθε η σειρά μου. Μάζεψα πρώτα την παλιοπαρέα απ’ τη Θεσσαλονίκη, Αντρέα Βαβυλόπουλο, Τρύφωνα, Παλαμίδα κι ύστερα ό,τι άλλο διέθετε το στρατόπεδο, μπουζουκοπαίχτες, ψάλτες κι έναν πιανίστα (ερασιτέχνη βέβαια), τον Δημήτρη Αθανασιάδη. Στάθηκε ο μοιραίος άνθρωπος, μ’ αυτόν θ’ άνοιγαν οι πόρτες του κινηματογράφου. Τότε δεν το ήξερα. Τότε έγραφα τα νούμερα των επιθεωρήσεων που ανεβάζαμε και με συνόδευε στο πιάνο, όταν τραγουδούσα τη «Μαριώ». Μια μουσική παρλάτα που έλεγε ο Ίκαρος στο «Βερντέν», όταν δουλεύαμε μαζί με την Κούλα Νικολαϊδου. Πολύ σουξέ η «Μαριώ». Άρεσε. Κι εγώ φίρμα στο στρατόπεδο.

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό
έτσι αρχινά η ιστορία
μια μικρούλα στρουμπουλή
γλυκιά και παχουλή
που όλοι τη φωνάζανε Μαρία.
Της άρεσαν όμως τα ξινά
και ποτέ ευκαιρία δεν αφήνει
με φαντάρους τριγυρνά
κι αμέσως αρχινά
στον έρωτα τις μάχες της να δίνει.
Μαριώ, Μαριώ κράτα φρένο και στον έρωτα μην τρέχεις
Μαριώ, Μαριώ
Και τα όπλα του στρατού να τα προσέχεις.
Εν πάση περιπτώσει η Μαριώ δεν πρόσεχε. Έμπλεκε με όλα τα όπλα
Πεζικό, ναυτικό, αεροπορία. Τσολιάδες και πυροβολητές ώσπου…
από μια κανονιά
μετά μήνες εννιά
κάποια μαμή τής έβγαλε το βλήμα.

Γιάννης Δαλιανίδης: Ο κινηματογράφος, τα πρόσωπα κι εγώ (Καστανιώτης)

No 511

- Ήσουν, επίσης, πολύ μόνος.
- Μόνος, εντελώς μόνος! Θυμάμαι πως, όταν ήμουν δέκα χρονών, είχα μιλήσει στους συμμαθητές μου για την ταινία Πηγή των Παρθένων του Μπέργκμαν, που με είχε εντυπωσιάσει πολύ. Με κοιτούσαν με ένα ύφος σχεδόν τρομοκρατημένο και συγχρόνως έκθαμβο, επειδή ήταν κάτι ξένο γι’ αυτούς. Στο γυμνάσιο, δεν είχα αμοιβαίες σχέσεις επικοινωνίας με τους συμμαθητές μου’ δεν είχαμε κοινά ενδιαφέροντα. Ήλθα σε επαφή με όλα τα πράγματα που αγαπούσα μέσα σε απόλυτη μοναξιά. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι υπήρχαν άνθρωποι που τους ενδιέφεραν τα ίδια πράγματα με μένα μόνο όταν πήγα στη Μαδρίτη.
- Μήπως υποχρεώθηκες να παλέψεις πολύ για να επιβάλλεις τον δικό σου χαρακτήρα;
- Τα παιδιά αναπτύσσουν μεγάλη δύναμη μέσα στη μοναξιά. Μπορούν, επίσης, να αναπτύξουν και μια μεγάλη νεύρωση, αλλά ευτυχώς δεν μου συνέβη κάτι τέτοιο. Στα σίγουρα επειδή ήμουν καλός θεατής της ζωής των άλλων, ένας ευχαριστημένος μάρτυρας, ικανοποιημένος από όλα όσα έβλεπα. Ωστόσο, μόνο μάρτυρας’ ποτέ συμμέτοχος.

Φρεντερίκ Στρως: Συζητώντας με τον Πέδρο Αλμοδόβαρ (Ηλέκτρα)

No 510

Η ομοφυλοφιλία, πραγματική ή φανταστική, αποτελούσε το πιο ενδιαφέρον θέμα για συζήτηση (στο Χόλιγουντ). Ελάχιστοι ήταν εκείνοι στο στούντιο Φοξ που δεν γνώριζαν ότι ο σκηνοθέτης της Φ. Β. Μουρνάου προτιμούσε τους ομοφυλόφιλους όταν διάλεγε τους ηθοποιούς για μια ταινία. Ο θάνατος του Μουρνάου το 1931 συνοδεύτηκε από ένα χείμαρρο κουτσομπολιών.\
Ο Μουρνάου είχε προσλάβει για καμαριέρη ένα όμορφο δεκατετράχρονο αγόρι από τις Φιλιππίνες που λεγόταν Γκαρθία Στίβενσον. Όταν συνέβη το μοιραίο ατύχημα, το παιδί βρισκόταν στο τιμόνι της Πάκαρντ. Οι κακές γλώσσες του Χόλιγουντ είπαν ότι ο Μουρνάου έκανε έρωτα στον Γκαρθία όταν το αυτοκίνητο πετάχτηκε έξω από το δρόμο. Μόνο έντεκα γενναίες ψυχές (η Γκάρμπο ήταν μια από αυτές) πήγαν στη κηδεία. Ο Φάρελ και η Γκέινορ, που είχαν σκηνοθέτη τον Μουρνάου σε τρεις περίφημες ταινίες, δεν παρουσιάστηκαν να τον τιμήσουν. Η Γκάρμπο παράγγειλε να της φτιάξουν μια προτομή του Μουρνάου και η μοναχική Σουηδέζα κράτησε αυτό το αναμνηστικό του Γερμανού μεγαλοφυούς σκηνοθέτη πάνω στο γραφείο της, όλα τα χρόνια που έμεινε στο Χόλιγουντ.
Η αυθεντική επιφυλακτικότητα της Γκάρμπο κράτησε τα περισσότερα κουτσομπολιά σε απόσταση. Πότε πότε, όμως, κυκλοφορούσαν φήμες για το πόσο στενή ήταν η φιλία της με τη συγγραφέα Σάλκα Βίρτελ.
Η Μάρλεν Ντίτριχ, από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκε στο Χόλιγουντ, έδωσε τροφή για άφθονο κουτσομπολιό. Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, η Μάρλεν έκανε έρωτα ευχαρίστως και με τα δυο φύλα, πράγμα που έκανε τις καρακάξες να κακαρίζουν καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30. Στις φίλες της κόλλησαν το παρατσούκλι «Ο Κύκλος της Ραπτικής της Μάρλεν».

Κένεθ Άνγκερ: Η Βαβυλώνα του Χόλιγουντ (Αιγόκερως)

No 509

Rollin Kocsics

.

Τύλιγα τα στήθη του με δυο κρεμ επιδέσμους κάθε πρωί, νωρίς. Τα τύλιγα γύρω γύρω σφιχτά. Δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο παρά να το κάω καλά. Το καλά σήμαινε σφιχτά. Όσο πιο σφιχτά τύλιγα, τόσο πιο επίπεδα τα στήθη του. Αυτό ήταν το μόνο που τον απασχολούσε. Δεν τον ένοιαζε αν ήταν άβολο. Μάλλον θα ήταν λίγο. Δεν θυμάμαι να λέγαμε τίποτα όσο το έκανα. Δεν θυμάμαι να σκεφτόμουν ιδιαίτερα. Έπρεπε να τον βοηθήσω να ντυθεί ώστε να ευχαριστηθεί τη μέρα του και να αισθάνεται άνετα.
Το έκανα χωρίς να το σκέφτομαι. Έβαζε μια άσπρη φανέλα από πάνω. Πάνω από αυτή, άλλη μια φανέλα. Πάνω από αυτή, ένα πουκάμισο που το κούμπωνε. Έβαζε το μποξεράκι του κι εγώ γυρνούσα από την άλλη μεριά καθώς έχωνε μέσα ένα ζευγάρι κάλτσες. Έβαζε το παντελόνι του, τακτοποιώντας διαρκώς τα πουκάμισά του και τις παραχωμένες κάλτσες. Πάντα αισθανόμουν πιο άνετα από τη στιγμή που θα ήταν ντυμένος. Πιο ασφαλής, με κάποιον τρόπο. Ο όμορφος ψηλός άντρας μου. Μου χαμογελούσε ντροπαλά. Μου έλεγε «Πώς είμαι;» Κι εγώ απαντούσα «Τέλειος. Είσαι τέλειος».

Τζάκι Κέι: Τρομπέτα (Μελάνι)

Νο 508

Aaron Dean Fletcher (ΗΠΑ)

.

Πολύ προσεκτικά, έβγαλα τις φωτογραφίες από το φάκελο και βάλθηκα να κοιτάω τον εξάχρονο εαυτό μου. (…)
Στην Τρίτη φωτογραφία, στέκομαι στο δρομάκι στην αυλή μας μέσα στο δυνατό τροπικό ήλιο φορώντας μια παλιά ρόμπα πάνω απ’ το χακί μου σορτς κι ένα ριγωτό μπλουζάκι με στάμπα Μπάστερ Μπράουν. Τα μαλλιά μου είναι κομμένα κοντά με γουστόζικο τρόπο. Τα χαρακτηριστικά μου είναι λεπτά και ντελικάτα και κρατάω σφιχτά στο στήθος μου ένα ωραίο λούτρινο σκύλο σαν να ήταν μωρό. Σ’ αυτήν εδώ, η έκφραση του προσώπου μου είναι τόσος γλυκιά, τόσο ευαίσθητη και τόσος φυσική, που η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να αρπάξω το παιδί της φωτογραφίας στην αγκαλιά μου και να το σκάσω μαζί του.
Μαζί του, όχι της. Δεν είμαι γυναίκα, ούτε υπήρξα ποτέ. Κι όμως κοιτάω το γλυκό προσωπάκι στη φωτογραφία και θυμάμαι. Και μου ‘ρχεται να κλάψω.
Πριν ακόμα ακούσω την έκφραση «δυσφορία με το φύλο» ή τη λέξη τρανσεξουαλικός, ήξερα ότι στη ζωή μου έχω υπάρξει δυο άτομα, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό.

Μαίκλ Ρόου: Η ζωή μου σαν κορίτσι
στο Γκρεγκ Ουάρτον (επιμ): Η Αγάπη που δεν τολμάει να πει τα’ όνομά της. Δοκίμια για την queer επιθυμία και σεξουαλικότητα (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 507

Peter Samuelson

Λέω στο Μαρτού ότι σκέφτομαι να χωρίσω με τη σύζυγό μου. Δεν το δέχεται με τίποτα. Λέει, «Αν πρόκειται να χωρίσεις για μένα, ξέγραψέ με από τώρα, δεν υπάρχω, δε θα μπορέσω να αντέξω ένα τέτοιο αίσθημα ενοχής».
«Μα ούτε κι εγώ μπορώ να ζω με το αίσθημα της ενοχής, πρέπει να βρω μια λύση.»
«Είμαι πολύ νέος για σένα, εσύ κοντεύεις να κλείσεις τη μέση ηλικία, θα ‘ρθει μια μέρα που θα τελειώσει ό,τι υπάρχει μεταξύ μας. Τι θα γίνεις τότε; Θα μείνεις ολομόναχος. Μπορεί τα παιδιά κι η γυναίκα σου να τα ‘χουν μάθει όλα και να μη γυρίσουν κοντά σου. Αν θελήσεις να χωρίσεις απ’ αυτούς θα χάσεις κι εμένα, αυτό χώνεψέ το. Εγώ δεν έχω κανένα παράπονο, είμαι ευχαριστημένος έτσι όως έχουν τα πράγματα, ας πάει μέχρι εκεί που πάει.»
.

Ντουιγκού Ασένα: Σμπαράλια (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 506

Nebojsa Zdravkovic

«Δεν είμαι καλλιτέχνης ούτε δημιουργός. Δεν με απασχολούν αυτά. Συμβαίνει όμως να είμαι πατέρας τριών γιων. Έκανα την απρονοησία να σπείρω τρεις ζωές προτού βεβαιωθώ για τη δική μου. Πολλές φορές μού ερχόταν…» Κομπιάζει, δεν μπορεί να συνεχίσει.
«Να τους παρατήσετε σύξυλους και να φύγετε. Αυτό δεν θέλετε να πείτε; Πείτε μου, το επιχειρήσατε ποτές»
«Έφτασα στο πάρα πέντε. Μια φορά έκανα τις βαλίτσες μου για να πάω στο Άγιον Όρος να γίνω μοναχός.»
«Δεν σας ταίριαζε πολύ.»
«Κι άλλη μια φορά σκέφτηκα να πάω σ’ ένα ξενοδοχείο, να μείνω εκεί με ψεύτικο όνομα, να μη με ξέρει κανείς. Σκέφτηκα ακόμα…»
«Να αυτοχειριαστείτε.»
«Ναι, αυτό, αλλά δεν είχα το θάρρος. Ξέρετε. Αυτό που μου φαινόταν αδιανόητο, και που μου φαίνεται ακόμα, είναι το γεγονός ότι μπορεί να κοιμόμουν με άτομα συνομήλικα με τους γιους μου, και πιο πολύ με το μικρότερο μου γιο, τον Ιάφεθ.»
«Και του ιδίου φύλου.»
«Εννοείται.»
.

Μένης Κουμανταρέας: Νώε (Κέδρος)

No 505

Andrew Potter

Πιστεύω,
στην υγρασία της Νύχτας
στ’ αγάλματα που ταξιδεύουν μέρα-νύχτα, μες σε δαπανηρές συσκευασίες
και στα κλειστά παράθυρα, εργοστασίων που απεργούν.
Πιστεύω,
στην λιτανεία των αυτοκινήτων
στα νευρικά σφυρίγματα ενός εγκαταλελειμμένου αστυφύλακα
και στην οσμή από σελίδες των σχολικών βιβλίων.
Πιστεύω,
στις ποιητικές ανθολογίες
στις διαφημίσεις ταυρομαχιών του ‘35
και στα σημάδια του κορμιού σου, που φανερώνουν έρωτα. Τέλος.
Πιστεύω,
στον θάνατο της μνήμης
και στην ανάσταση των επιθυμιών, εν μέσω ρόδων, γιασεμιών και υακίνθων
Και τούτο εγένετο,
Αμήν.

Μάνος Χατζιδάκις: Τα σχόλια του Τρίτου (εξάντας)

No 504

Michael Tsakountakis

Παθιασμένος με τα γράμματα δεν υπήρξα ποτέ. Ούτε με την τέχνη γενικά. Η τέχνη και τα γράμματα ήταν για μένα ο περίγυρός μου, ο απαραίτητος περίγυρός μου για να κινούμαι. Κι όπως αγαπώ ένα ακριβό αντικείμενο, ή ένα ακριβό γραφείο, ή έναν ακριβό πίνακα να με τριγυρίζει, έτσι αγαπούσα να ζω με την ακριβή τέχνη. Στο να μπορέσω να οδηγηθώ στην πραγματική τέχνη με βοήθησαν οι φίλοι μου και η τάση μου γι’ αυτήν. Είχα από ένστικτο μια τάση μα ξεχωρίζω το ακριβό από το εφήμερο και το φτηνό. Λοιπόν, η ανάγκη ενός χώρου μεσ’ τον οποίο θα κινιόμουν με οδήγησε και όχι το πάθος μου για την ποίηση ή την τέχνη. Άλλωστε όσους γνώριζα παθιασμένους για την τέχνη ήσαν πολύ λίγο ενδιαφέροντες άνθρωποι που δεν μου ενέπνεαν εμπιστοσύνη. Το πάθος, γενικά, μου δημιουργεί ερωτήματα. Αγαπώ τον έρωτα, δεν είμαι παθιασμένος για τον έρωτα. Αλλά πολύ περισσότερο όταν η τέχνη γίνεται πάθος οδηγεί σε παραμορφώσεις του ατόμου και όχι σε διαμόρφωση ενός ατόμου. Λοιπόν, έχω μεγάλη μανία να ζω σωστά και ακριβά μέσα στο χώρο μου. Αυτό με οδήγησε σε όλες μου τις σχέσεις, και φυσικά, και στη μουσική μου.
.

Μάνος Χατζιδάκις: Ο καθρέφτης και το μαχαίρι (Ίκαρος)

No 503

……………(η πρώτη συνάντηση)

Τον είδα
Μου μίλησε, του μίλησα
Και είναι βέβαιον
Πως ό,τι συνέβη μεταξύ μας
Υπήρξεν κέραιον, ακραίον
Και ωραίον

ΤΕΛΟΣ!
.
Μάνος Χατζιδάκις: Μυθολογία και Μυθολογία Δεύτερη (Άγρα)

No 502

David Ligare (ΗΠΑ)

ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΟ ΧΘΕΣ
Όταν ρόδιζαν τ’ αγριοκέρασα και τα βατόμουρα,
στα πράσινα φυλλώματα του κάμπου.
Όταν οι πεταλούδες άρχιζαν
το τρελό χαριτωμένο τους πέταγμα,
σαν πιτσιλιές χρωμάτων μοιάζοντας
στο γαλάζιο καμβά τ’ ουρανού.
Όταν άνθιζαν τα πρώτα κρίνα,
κι οι πρώτοι ντροπαλοί νάρκισσοι,
στην άκρη της λίμνης.
Όταν τ’ αγιόκλημα νωχελικά,
απλώνονταν χαδιάρικα στον φράχτη,
κι αγκάλιαζε τρυφερά την αυλόπορτα.
Όταν ανοίγανε τα νούφαρα στη λίμνη,
κι οι κύκνοι ερωτοτροπούσαν,
με απλωμένες φτερούγες,
στην απεραντοσύνη του σύμπαντος.
Όταν κελαηδούσαν τα πουλιά,
γλυκά, παθιασμένα, μεθυστικά,
στα κλαδιά της αγράμπελης,
ύψωνα τα χέρια ψηλά προς τον Ήλιο,
σαν αρχαίος αιγύπτιος,
να υμνήσω την ύπαρξή του,
να υμνήσω το σφρίγος, του οργασμού,
της ζωής γύρω μου.
Τώρα κλείνω τα μάτια να μη βλέπω.
Δεν έχω ορίζοντες,
θάλασσες μακρινές και κάμπους,
ν' αγναντέψω.
Τοίχους και πάλι τοίχους,
μάντρες συρματοπλέγματα και κάγκελα,
την όραση μου εγκλωβίζουν.Κλείνω τ’ αυτιά για δεν ακούω,
Θροΐσματα των φύλλων,
Κελαηδίσματα πουλιών,
μόνο κραυγές βοηθείας,
και πόνου ουρλιαχτά ακούγονται.
Κλείνω τα μάτια για να 'ρθει το χθες.
Κλείνω τ’ αυτιά ν’ αφουγκραστώ ήμερους ήχους.
ότι εικόνες ζωής μειναν του χθες,
να θυμηθώ ξανά πριν στάχτη γίνουν,
απ’ τη φωτιά τον κουρνιαχτό του σήμερα,
και τέφρα γίνουν,
να με σκεπάσουν σαν ταφόπλακα,
σαν την αρχαία πόλη,
των ηδονών και του έρωτα η λάβα του Βεζούβιου.
.
Χρήστος Ρούσσος: Ποιητικές αποδράσεις (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 501

John Blaker

H EΠΙΣΚΕΨΗ
Χτύπησε το κουδούνι της πόρτας.
Με καρδιά προβαρισμένη για τον ήχο,
βάδισα μέσα από πέπλα μνήμης
και άνοιξα την πόρτα σ’ έναν τέταρτο αιώνα
απουσίας, είκοσι-πέντε χρόνια ανακωχής
με πλάτη και μήκη.
Δακρυσμένοι πέσαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου.
Φιληθήκαμε, λες και φιλούσαμε εικόνα.
Σταθήκαμε μετά λίγο πίσω να δούμε πόσο νωχελικά
μεγάλωσαν τα χρόνια προς το τώρα.
Αυτό ήταν πράξη πρώτη. Πράξη δεύτερη θα μπορούσε να ’ταν
μια πρόβα τζενεράλε γδυσίματος, εάν το ρόλο που κάποτε παίζαμε
δεν τον σερβίραμε ως κρασί στα ποτήρια μας.
.
Γιάννης Γκούμας: Τα πορτρέτα της ωριμότητας (Heteron)

No 500

Irene Hardwicke Olivieri

Η Πρωτοχρονιά παραπαίει προς το τελείωμα. Το πάρτι αδειάζει, τα άτομα γύρω μου με παρακινούν να φύγουμε. Κλάμπ, ρέιβ, ολόκληρος ο κόσμος περιμένει. Το πάρτι είναι γεμάτο φαντάσματα, όλα αναγνωρίσιμα, πρόσωπα από τα σύνορα του δικού μου κόσμου. (…)
Καθόμαστε και παρακολουθούμε τον κόσμο, εκείνη καπνίζει. Η γκόμενα της χορεύει με κάποια άγνωστη. Παρακολουθώ το βλέμμα της Χάνα. Είναι γεμάτο θυμό και ζήλια, παρακολουθεί τις γυναίκες να στροβιλίζονται. Αφήνει το χέρι μου.
- Τσαντίστηκες με την Τίνα;
- Όχι, βέβαια. Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, δεν είμαστε παντρεμένες.
Μακάρι να μπορούσα να πω αυτό που πίστευα ότι έπρεπε να ειπωθεί. Που είναι κάτι σε στυλ, όχι δεν είστε παντρεμένες και ούτε θέλετε κάτι τέτοιο. Αλλά την αγαπάς και είναι εδώ, σε ένα πάρτι, με κάποια άλλη που την πηδάει, κι αυτό σε καίει πολύ.
Όταν η Χάνα έφυγε απ’ το σπίτι της, είπε στον πατέρα της ότι ήταν λεσβία κι εκείνος την έκανε μαύρη στο ξύλο, στις κλοτσιές. Την επισκέφθηκα στο νοσοκομείο και το πρόσωπό της ήταν τυλιγμένο με επιδέσμους. Η Τίνα ήταν δίπλα της, της κρατούσε το χέρι.

Χρήστος Τσιόλκας: Ο άνθρωπος του Ιησού (οξύ)

No 499

Shela Nye

Το γκέι πιόνι αντιμετώπιζε τη Λευκή Βασίλισσα. Η υπόθεση «Βασίλισσα εναντίον Τιούρινγκ και Μάρεϊ» εκδικάσθηκε στις 31 Μαρτίου 1952 στην πόλη Νατσφορντ του Τσεσάιρ. Δικαστής ήταν ο κύριος Τζ. Φρέιζερ Χάρισον. Συνήγορος του Άλαν ήταν ο κύριος Τζ. Λιντ-Σμιθ, και του Άρνολντ ο κύριος Έμλιν Χούζον. Ως πολιτική αγωγή εναντίον και των δυο παρίστατο ο κύριος Ρόμπιν Ντέιβιντ. Οι κατηγορίες τώρα είχαν ανέλθει σε δώδεκα τον αριθμό. Το κατηγορητήριο άρχιζε ως εξής:
Ο Άλαν Μάθισον Τιούρινγκ
1. Την 17ην ημέραν του Δεκεμβρίου 1951, εν Ουίλμσλοου, άρρην ων, διέπραξε ασέλγειαν μετά του Άρνολντ ΜάρεΪ, άρρενος όντος.
2. Την 17ην ημέραν του Δεκεμβρίου 1951, εν Ουίλμσλοου, άρρην ων, ,ετέσχε εις διάπραξιν ασέλγειας μετά του Άρνολντ ΜάρεΪ, άρρενος όντος.
και ούτω καθεξής, για καθεμία από τις άλλες δύο νύχτες. Στη συνέχεια, εφόσον επρόκειτο για συμμετρικά εγκλήματα – κατοπτρική συμμετρία! – απαγγέλθηκε κατά του Άρνολντ το ίδιο ακριβώς κατηγορητήριο, που κατέληγε ως εξής:
12. Την 2αν ημέραν του Φεβρουαρίου, 1952, εν Ουίλμσλοου, άρρην ων, μετέσχεν εις διάπραξιν ασέλγειας μετά του Άλαν Μάθισον Τιούρινγκ, αρρενος όντος.
Και οι δυο δήλωσαν «ένοχοι» για όλες τις κατηγορίες, αν και ο Άλαν ήταν ένοχος για κάτι για το οποίο δεν έδειχνε καμία ενοχή. Ο δημόσιος κατήγορος στην αγόρευσή του επισήμανε τις παρατηρήσεις του Άλαν, που μαρτυρούσαν παντελή έλλειψη μεταμέλειας.

Andrew Hodges: Άλαν Τιούρινγκ. Το αίνιγμα (Τραυλός)

No 498

Ο Ρομπέρ Ντρέυφους αναγνωρίζει ότι ο (σχετικός) εξοστρακισμός του Μαρσέλ από την τάξη οφειλόταν κατά μεγάλο μέρος στην ομοφυλοφιλία του, η οποία έκανε τους συμμαθητές του να αισθάνονται άβολα. Σπρωξιές, σαρκασμοί και καραντίνα είναι το αντιστάθμισμα του πραγματικού θαυμασμού γι’ αυτό το τόσο διαφορετικό αγόρι, του οποίου ωστόσο αναγνωρίζουν τις ιδιαίτερες ικανότητες.
«Εκεί που στεκόμαστε στο προαύλιο του σχολείου», θα γράψει αργότερα ο Ντανιέλ Αλεβύ στο Pays parisiens, «τρία τέσσερα εύρωστα αγόρια, ο Ζακ Μπιζέ, ο Φερνάν Γκρεγκ, ο Ρομπέρ ντα Φλερ, μαντεύουμε ξαφνικά μια παρουσία, αισθανόμαστε κοντά μας μια ανάσα, ένα ελαφρό άγγιγμα στον ώμο. Ήταν ο Μαρσέλ Προυστ, που είχε πλησιάσει αθόρυβα, σαν φάντασμα’ αυτός με τα μάτια της Ανατολίτισσας, το μεγάλο λευκό κολάρο και τη φαρδιά γραβάτα. Υπήρχε κάτι πάνω του που δεν μας άρσες και του απαντούσαμε απότομα ή κάναμε πως θα τον απωθήσουμε. Δεν το κάναμε όμως ποτέ: ήταν αδύνατο να σπρώξεις τον Προυστ, αλλά τελοσπάντων καμωνόμασταν κι αυτό έφτανε για να τον πληγώσει. Οπωσδήποτε, ήταν ελάχιστα αγόρι για εμάς, και τις καλοσύνες, τις τρυφερές φροντίδες και τα χάδια του […] τα χαρακτηρίζαμε συχνά νάζια και πόζες, και κάποιες φορές του το λέγαμε κατάμουτρα: τότε τα μάτια του γίνονταν πιο θλιμμένα. Τίποτε, ωστόσο, δεν τον αποθάρρυνε από τα είναι ευγενικός».

Εβελύν Μπλοχ-Ντανό: Η κυρία Προυστ (Εστία)