No 827

Λος Μποστέρος’ οι χωρικοί έτσι ονόμαζαν τους ανθρώπους της Λα Μπόκα. Η Λους, που ξεκίνησε την καριέρα της ως τραβεστί κάνοντας πίπες στους νταλικέρηδες του Χουνίν, δεν ένιωσε καθόλου αποξενωμένη ξεμπαρκάροντας στη γειτονιά. Η Λους, πρώην Ορλάντο, είχε ξεφύγει απ’ τη μοίρα του βενζινάδικου στη Ρούτα 7 και απ’ τον μοναδικό γνωστό της, έναν ξάδελφο που την πέταξε έξω ανακαλύπτοντας τα γυναικεία ρούχα μες στη βαλίτσα της. Ο νεαρός τραβεστί τότε άρχισε να τριγυρνάει σε μπαρ και μπουάτ αναζητώντας έναν άντρα που θα την ήθελε έστι όπως ήταν, πριν πέσει στην Πάουλα.

Αν οι περισσότεροι απ’ τους τραβεστί βλέπουν τους ομοίους τους στην καλύτερη περίπτωση ως εραστές, και στη χειρότερη ως αντίζηλους, Πάουλα είχε καρδιά και για τα δύο. Η καλή Σαμαρείτισσα βρισκόταν στην κατάλληλη θέση για να προβλέψει πώς θα κατέληγε η ιστορία. Πλημμυρισμένη απ’ την ανάγκη  να ντύνεται γυναίκα, η Λους είχε χάσει τα πάντα –οικογενειακούς δεσμούς, δουλειά φίλους. Μαρά τις πρώτες πίπες γύρω από πλατείες και σταυροδρόμια, που ήταν περισσότερο θέμα φαντασίωσης παρά βιοπορισμού, η πορνεία κατέληξε γρήγορα να γίνει η σανίδα σωτηρίας της. Θα πέθαινε από φθορά, θα κατέληγε με γυμνά ούλα: θα πέθαινε ή θα τον έβρισκαν σε κάποιο χαντάκι. Χαμένη στο Μπουένος Άιρες, η Πάουλα της πρότεινε να συνεργαστούν στα ντόκια της Λα Μπόκα: θα αλληλοπροστεύονταν, περιμένοντας καλύτερες μέρες, και η Πάουλα θα της μάθαινε το επάγγελμα…

Caryl Ferey: Μαπούτσε (Άγρα)

No 826

John Singer Sargent (ΗΠΑ)

Όταν κατάφερε να την ανάψει, το δωμάτιο, παρ’ όλους τους ίσκιους και τη γύμνια του, φάνηκε ξαφνικά μεγαλύτερο και πιο ζεστό, ενώ το πάπλωμα έδειξε ακόμα πιο όμορφο. Ο Χολμς σοβάρεψε, σαν να προσπαθούσε να λύσει ένα δύσκολο πρόβλημα. Πήρε απ’ την τσάντα του ένα σαπούνι και μια πετσέτα και πήγε στο λαβομάνο. Γέμισε τη λεκάνη με νερό απ’ την κανάτα κι ύστερα έβγαλε γρήγορα τα ρούχα του κι έμεινε ολόγυμνος. Ο Χένρι ένιωσε κατάπληκτος απ’ το πόσο γεροδεμένος ήταν ο Χολμς, που μες στο χαμηλό και τρεμάμενο φως έδειχνε σχεδόν παχύσαρκος. Για ένα δευτερόλεπτο, καθώς ο φίλος του έστεκε ακίνητος, έμοιαζε με άγαλμα νεαρού άντρα, ψηλού και μυώδη. Καθώς τον κοιτούσε ο Χένρι, ξέχασε το μουστάκι του και το αδυνατισμένο του πρόσωπο. Δεν φανταζόταν ποτέ ότι θ’ αντίκριζε έτσι τον Χολμς. Προφανώς, για κάποιον που ήταν τόσον καιρό στο στρατό, δεν είχε καμιά σημασία να γδύνεται μ’ αυτό τον τρόπο. Ωστόσο δεν θα ‘πρεπε να διαισθάνεται ο Χολμς ότι ήταν πολύ διαφορετικό να γδύνεται εντελώς μπροστά στο φίλο του μέσα σ’ αυτό το παράξενο κι άδειο δωμάτιο, στη σιγαλιά της νύχτας; Ο Χένρι παρατηρούσε τα δυνατά πόδια και τους γλουτούς του, τη σπονδυλική του στήλη, το λεπτό και μαυρισμένο του λαιμό. Αναρωτιόταν αν ο Χολμς θα ξαναφορούσε τα εσώρουχά του πριν ξαπλώσει. Άρχισε κι εκείνος να γδύνεται, και ήταν πια σχεδόν γυμνός όταν ο Χολμς άνοιξε το παράθυρο κι έχυσε έξω τα βρώμικα σαπουνόνερα. Ο Χολμς ξανάβαλε τη λεκάνη στη θέση της και προχώρησε γυμνός προς το κρεβάτι, παίρνοντας και τη λάμπα μαζί του.

Κολμ Τόιμπιν: Χένρι Τζέιμς, ο Δάσκαλος (Ωκεανίδα)

No 825

Πέπλος σιωπής εκάλυπτε τα σχετικά με την παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα μέχρι τις αρχές του αιώνα μας. Ξεκινώντας από τη σύγχρονη ηθική, τη βασιζόμενη κατά μεγάλο μέρος στην ηθική του Ευαγγελίου, κατά την οποία όλες αυτές οι μη τείνουσες στην παιδοποιία σχέσεις είναι απαράδεκτες, δεν ήθελαν οι τότε επιστήμονες να επιβαρύβουν με μια τέτοιου είδους κλίση τους Έλληνες που τους είχαν αναγάγει σε πρότυπα συμπεριφοράς και τους είχαν σχεδόν μυθοποιήσει.

Πρώτος διέρρηξε, τρόπον τινά, τον πέπλο αυτό ο Γερμανός Bethe με το γνωστό πια άρθρο του «Die dorische Knabenliebe» που δημοσιεύτηκε στις αρχές του αιώνα μας (ακριβέστερα το 1907) στο περιοδικό Rheinisches Museum.

Βέβαι και αυτός σαν ιδεαλιστής και ελληνολάτρης Γερμανός (όπως ήταν ακόμα τότε οι περισσότεροι Γερμανοί επιστήμονες) και μη θέλοντας να “αμαυρώσει” την εικόνα των κλασικών Ελλήνων (γιατί γι’ αυτόν θα αποτελούσε κάτι τέτοιο αμαύρωση) υποστήριξε ότι αρχικά οι Έλληνες (οι Αχαιοί ακριβέστερα) δεν εγνώριζαν την παιδεραστία. Μόνον αργότερα όταν εισέβαλε η σκληρή, σιδηροφόρα φυλή των Δωριέων, που ως πολεμική φυλή εγνώριζαν τον ιδιόμορφο αυτόν έρωτα, μόνον από τότε –έγραφε- διαδόθηκε η παιδεραστία στον ελληνικό χώρο.

Παν. Δ. Δημάκης: Πρόσωπα και θεσμοί της αρχαίας Ελλάδας (Παπαδήμα)

Νο 824

Το Παρίσι, το Άμστερνταμ και το Λονδίνο προικίστηκαν ύστερα από το 1700 με ένα διαφορετικό σεξουαλικό πρότυπο, το οποίο έμελλε να διατηρηθεί μέχρι τη δεκαετία του 1960, ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη, στον Νότο ιδίως, παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα διαποτισμένη από την αγροτική παράδοση των τριών ομάδων. Το νέο αυτό πρότυπο βασιζόταν σε μια εντελώς καινούργια αναπαράσταση για τον ανδρισμό η οποία οδηγούσε στην προώθηση της γαμήλιας ένωσης των συζύγων στο πλαίσιο της αστικής εστίας, καθώς και στον μετασχηματισμό των σχέσεων εξουσίας και των ανταλλαγών μεταξύ ανθρώπων.

Οι πιο δυναμικές ευρωπαϊκές κοινωνίες απαγόρευσαν την κλασική ομοφυλόφιλη επιθυμία στον αιώνα των Φώτων. Μέχρι τότε την αντιμετώπιζαν με μια σχετική κατανόηση, διότι κανένας δεν αμφισβητούσε την αρρενωπότητα όποιου θα επιδείκνυε συμπάθεια για κάποιον νεαρό ή για έναν παθητικό άνδρα. Στο Λονδίνο όμως αυτό έπαψε πια να ισχύει όταν θριάμβευσε η απόλυτη απαγόρευση κάθε αισθησιακής επαφής με μια μειονότητα εκθηλυμένων ενηλίκων, οι οποίοι χαρακτηρίζονταν περιφρονητικά mollies, «μαλακοί», συναθροίζονταν σε συγκεκριμένα μέρη και αυτοπαρουσιάζονταν ως αληθινά τρίτο «κοινωνικό φύλο» σοδομιτών. Την εποχή αυτή, ο ορισμός και οι αντιλήψεις για το ισχυρό φύλο διαταράχθηκαν έντονα από το αυξανόμενο άγχος για το ζήτημα, πράγμα που συντέλεσε στην τροποποίησης των σχέσεων ανάμεσα στα μέλη, ιδίως στο θέμα της φιλίας. Ο ιδεώδης ανδρισμός, ο οποίος σημαδεύτηκε επίσης από την απόρριψη του μοναχικού βίτσιου, απέκλειε κάθε αμφίσημη πρακτική και επαναπροσανατολίστηκε προς τις συχνές χωρίς συμπλέγματα επισκέψεις στα πορνεία και στις ιερόδουλες.

Τα θεαματικότερα αποτελέσματα αυτών των μεταλλαγών, εκτός από την πρώιμη εμφάνιση μιας ιδιαίτερα ορατής μειονότητας ομοφυλοφίλων –την οποία ο Φουκώ και αρκετοί ιστορικοί χρονολογούσαν μόνον στον επόμενο αιώνα-, σχετίζονταν με την αλματώδη αύξηση των αφροδισίων νοσημάτων, καθώς επίσης και με την αύξηση της νοθογένειας και των εξωσυζυγικών πρακτικών. Το Παρίσι κατά την ίδια χρονική στιγμή γνώρισε πανομοιότυπη εξέλιξη, όπως μαρτυρούν οι αστυνομικές περίπολοι κατά της παιδεραστίας και η θεαματική αύξηση της πορνείας.

Robert Muchembled: Ο Οργασμός και η Δύση (Μεταίχμιο)

No 823

Ο Παύλος καταδίκαζε την πορνεία ρητώς και κατηγορηματικώς, και πιστεύω ότι, όσο κι αν προσπαθήσουμε να «λειάνουμε» τις απόψεις του για τις σεξουαλικές σχέσεις ατόμων του ιδίου φύλου, πρέπει να παραδεχθούμε ότι ήταν κάθετα αντίθετος και στην ομοφυλοφιλία […] Μολαταύτα, οι απόψεις του για την ομοφυλοφιλία βρίσκονται στο επίκεντρο «ερίδων» και «παρατάξεων» αναλόγων με εκείνες που είχαν αναπτυχθεί στην Εκκλησία της Κορίνθου και οι οποίες υπήρξαν πρόξενοι αγωνίας για τον Παύλο.

Στο συνολικό σώμα της επιστολογραφίας του συναντάμε δύο αναφορές στο συγκεκριμένο ζήτημα. Στην Α’ Προς Κορινθίους Επιστολή, αναφέρεται σχεδόν παρεμπιπτόντως, στο πλαίσιο ενός καταλόγου αποκλινουσών συμπεριφορών, οι οποίες και δεόντως καταδικάζονται. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο με τη δεύτερη περικοπή, όπου έχουμε ευθεία αναφορά στην ομοφυλοφιλία, που απαντά στην Προς Ρωμαίους Επιστολή:

Δια τούτο παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις πάθη ατιμίας. Οι γυναίκες αντικατέστησαν τις φυσικές σχέσεις με την παρά φύσιν’ το ίδιο και οι άντρες’ άφησαν τη φυσική σχέση με τη γυναίκα και φλογίστηκαν με σφοδρό πάθος ο ένας για τον άλλο, άρσενες εν άρσεσι την ασχημοσύνην κατεργαζόμενοι και πληρώνοντας έτσι με το ίδιο τους το σώμα το τίμημα που ταίριαζε στην πλάνη τους. Κι αφού το θεώρησαν περιττό να γνωρίσουν το Θεό ενσυνείδητα, τους παρέδωσε ο Θεός στη μωρία τους, κι έτσι κάνουν ανάρμοστα πράγματα. (Προς Ρωμαίους 1:26-28)

Έντουαρντ Στόρτον :Στα βήματα του Απόστολου Παύλου (Ωκεανίδα)

No 822

Rinaldo Hopf (Γερμανία)

Μπορούμε να πούμε με σιγουριά, είτε με τις επιστολές είτε χωρίς αυτές, πως ο Αμορίμ ερωτεύτηκε τον Φεδερίκο και πως υπήρξε ανταπόκριση. Εκείνο που δεν ξέρουμε είναι με τι ένταση. Στην ιστορία του Φεδερίκο αφθονούν οι περιπτώσεις φίλων γοητευμένων από τον Φεδερίκο, τους οποίους αυτός λησμονούσε μετά από μερικές μέρες.

Βέβαια, θα μπορούσε να έχει συμβεί και το αντίστροφο: στη διάρκεια της παραμονής του στο Μπουένος Άιρες, ο Φεδερίκο εξομολογήθηκε σε κάποιον φίλο του πως είχε γνωρίσει έναν μεγάλο έρωτα σ’ εκείνη την πόλη, έναν έρωτα στο επίπεδο των μεγαλύτερων της ζωής του, τον οποίο οι βιογράφοι του αναζητούν μέχρι τώρα χωρίς επιτυχία.

Αν λάβουμε σοβαρά υπόψη μας τον Αμορίμ, θα μπορούσε αυτός να είναι ο άνθρωπος που λείπει, ο εραστής του Μπουένος Άιρες, ο χαμένος κρίκος στους μεγάλους έρωτες του ποιητή.

Ακόμη όμως και σ’ αυτή την περίπτωση, το ερώτημα παραμένει: μπορούμε πραγματικά να εμπιστευτούμε τον Αμορίμ;

Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Ο Ουρουγουανός εραστής (Καστανιώτης)

No 821

Αλέξανδος Αλεξανδράκης

«Θα ‘πρεπε να ξυρίζεσαι δύο φορές την ημέρα…»

«Μα το πρωί… θέλω να πω… κάθε πρωί…»

Ήθελε να πει, αλλά ο ταγματάρχης δεν ήθελε να τον βλέπει αξύριστο στις εφτά το βράδυ.

«Για την τάξη. Όχι για μένα… Για την τάξη!» επέμενε.

Δεν είχε προσχεδιαστεί εκείνη η χειρονομία. Δηλαδή τα δάχτυλά του αριστερού χεριού του ταγματάρχη να διαγράψουν μια αργή τροχιά, για να αγγίξουν το πρόσωπο του στρατιώτη. Και πάνω που τα δάχτυλα περίμεναν να αγκυλωθούν στα σκουρόχρωμα γένια, ο άλλος τραβήχτηκε. Ένα κενό λίγων εκατοστών. Τραβήχτηκε σαν να είχε οργανώσει την άμυνά του, πανέτοιμος να αποφύγει ένα τέτοιο άγγιγμα. Μόνο που στη βιασύνη του, κάνοντας μισό βήμα πίσω, ένα γυάλινο σταχτοδοχείο γεμάτο αποτσίγαρα κομματιάστηκε στο πάτωμα. Κατά περίεργο τρόπο, ο σκληρός ήχος του γυαλιού που θρυμματίζεται ακούστηκε λιγότερο παράταιρος από το συγκινητικό φινάλε του Τελευταίου ρόδου του καλοκαιριού στο στέρεο.

«Δεν είναι τίποτα…»

«Συγγνώμη, κύριε. Θα τα μαζέψω αμέσως…»

Γιάννης Ξανθούλης: Ο γιος του δασκάλου (διόπτρα)