No 471

Nelly Kahloun(Τυνησία)

Καθώς βαδίζαμε στο διάδρομο προς το δωμάτιό της, μου είπε πόσο χαιρόταν που είχε φτάσει η νύχτα. Δεν ρώτησα γιατί. Χαιρόμουνα κι εγώ. Έμοιαζε σαν ένα μυστικό που μοιραζόμασταν οι δυο μας. Έτσι, μπήκα μαζί της στο δωμάτιο για να ξεκουμπώσω εκείνες τις ενοχλητικές κόπιτσες. Άναψε ένα μικρό κερί σ’ ένα εμαγιέ κηροπήγιο. Το ασθενικό φως του έκανε πιο ορατό το σκοτάδι στο δωμάτιο. Γλίστρησε μέσα απ’ το φουστάνι της σαν ένα νυσταγμένο παιδί κι ύστερα γύρισε ξαφνικά προς το μέρος μου και τύλιξε τα χέρια της γύρω απ’ το λαιμό μου.
Όλα τα πουλιά πάνω στην ανάγλυφη μπορντούρα ξέσπασαν σ’ ένα γλυκό κελάηδισμα. Κάθε μπουμπούκι πάνω στην κουρελιασμένη ταπετσαρία άνθησε και μεταμορφώθηκε σε ένα κόκκινο ρόδο. Ναι, ακόμη και τα πράσινα κλήματα που κοσμούσαν τις κουρτίνες του κρεβατιού πλέχτηκαν μεταξύ τους και σχημάτισαν παράξενα στεφάνια και γιρλάντες, τυλίχτηκαν γύρω μας σαν μια πυκνόφυλλη αγκαλιά και μας κρατούσαν ενωμένες μέσα στα χιλιάδες σφιγμένα κλαράκια τους

Κάθριν Μάνσφιλντ: Τρυφεροί έρωτες

Τότε θα κάνεις πως ξυπνάς! Κι εγώ θα μπορέσω να βρω καταφύγιο σ’ εσένα, μ’ ένα ταραγμένο και άδικο παράπονο, εκνευρισμένους αναστεναγμούς, με τις γροθιές σφιγμένες να καταριέμαι το φως της μέρας που ήρθε τόσο γρήγορα, τη νύχτα που τελείωσε τόσο σύντομα, το θόρυβο απ’ το δρόμο… Γιατί γνωρίζω πολύ καλά πως τότε εσύ θα σφίξεις τα δυο σου χέρια γύρω μου, κι αν το λίκνο της αγκαλιάς σου δεν καταφέρει να με ησυχάσει, το φιλί σου θα γίνει πιο λάβρο, τα χέρια σου πιο ερωτικά και ξέρω πως θα μου προσφέρεις τη σαρκική ηδονή, που είναι πεμπτουσία της αγάπης, σαν ένα λυτρωτικό εξορκισμό που θα αποτάξει από το σώμα μου τους δαίμονες του πυρετού, της οργής και της ταραχής… Θα μου προσφέρεις τη σαρκική απόλαυση, γέρνοντας πάνω μου φιλήδονα και μητρικά, εσύ που αναζητείς στη φλογερή σου ερωμένη το παιδί που δεν απόχτησες ποτέ.

Κολέτ: Λευκές νύχτες

στο Δήμητρα Τουλάτου (επιμ): Έρωτες Γυναικών (Εκδ. της Γαίας)

No 470

Brian Mehieu

.

ΕΝΤΙ: Θέλει να ‘ρθει με μένα.
ΚΑΘΥ: Άφησέ τον ν’ αποφασίσει μονάχος του.
ΕΝΤΙ: Έχει προβλήματα. Χρειάζεται αντρικό χέρι στον ώμο του.
ΚΑΘΥ: Φοβάμαι ότι τον επηρεάζεις απρεπώς.
(…)
ΚΑΘΥ: Ενώ εσύ τι θα του χαρίσεις;
ΕΝΤΙ:Τον κόσμο ολόκληρο.
ΚΑΘΥ: (πάει στη βαλίτσα). Ορίστε χάλια. Κύριε Σλόαν, παιδί μου, εσείς ούτε βαλίτσα δεν είστε σε θέση να φτιάξετε. Βλέπεις πόσο μ’ έχει ανάγκη και στα παραμικρότερα; Δεν τα βγάζει πέρα δίχως γυναίκα.
ΕΝΤΙ: Άφησέ τον να δοκιμάσει.
ΚΑΘΥ: Οι γυναίκες είναι απαραίτητες.
ΕΝΤΙ: Το παραδέχομαι.
ΚΑΘΥ: Τότε, πού έχεις αντίρρηση;
ΕΝΤΙ: Αλλά σε πολύ μικρές δόσεις.
ΚΑΘΥ: Είσαι ανόητος, Έντι, ανόητος.
ΕΝΤΙ: Άφησέ τον να διαλέξει. Μίλα ξεκάθαρα, νεαρέ.
ΣΛΟΑΝ: Θα πάω με τον Έντι.

Τζο Όρτον: Τα γούστα του κυρίου Σλόαν (Αστέρι)

No 469

José Luis Nievas

.

-Με τους άντρες; Σου αρέσουν;
Ήταν ειλικρινής και ωμή. Αυτός κούνησε το κεφάλι του σοβαρός.
- Ναι.
- Από πότε;
- Δεν ξέρω. Τι σημασία έχει;
Εκείνη τον αγκάλιασε κι αυτός άρχισε να μιλάει σαν να ήταν μόνος. Η κοπέλα άρχισε τώρα να τρίβει το χασίσι μέσα σε μια πίπα, πολύ λεπτή, πολύ μακριά, από καλάμι, με στρογγυλό κύπελλο όπου το ναρκωτικό καιγόταν και τσιτσίριζε.
Ήταν σαν αρρώστια, έβγαινε τη νύχτα, σαν αλήτης, να αναζητήσει την ταπείνωση και την ηδονή.
- Βαριέμαι, είπε ο Μπέμπης. Εσύ δεν βαριέσαι; Μου αρέσουν οι άντρες, με πιάνει τρέλα πότε πότε, όταν έχω πολύ καιρό να βγω αρχίζω να βαριέμαι. Είμαι παντρεμένος, η γυναίκα μου είναι δασκάλα, ζούμε στο Λινιές, έχω δυο παιδιά.
Το ψέμα τον βοηθούσε να μιλάει και έβλεπε το πρόσωπο της κοπέλας φωτισμένο από το ναρκωτικό και μετά ένιωθε τη χλιαρότητα της πίπας στο χέρι του και τον καπνό που κατέβαινε μέσα από τα πνευμόνια του και ένιωθε αρκετά ευτυχισμένος.
- Αλλά δε με ενδιαφέρει η οικογενειακή ζωή. Η γυναίκα μου είναι μια αγία, τα παιδιά μου είναι αληθινά κουκλάκια. Μόνο με τον αδερφό μου συνεννοούμαι, έχω ένα δίδυμο αδερφό. Σου μίλησα γι’ αυτόν; Τον φωνάζουν Γκάουτσο, γιατί έζησε πολύ καιρό στην ύπαιθρο, Ντολόρες… έχει νευρολογικά προβλήματα, είναι πολύ σιωπηλός και ακούει φωνές που του μιλάνε. Εγώ τον φροντίζω και τον αγαπώ περισσότερο απ’ τη γυναίκα και τα παιδιά μου. Έχει τίποτα κακό αυτό;

Ρικάρντο Πίλια: Καμένα λεφτά (Καστανιώτης)

No 468

Gonzalo Bénard (Ισπανία)

.

Σ’ αυτό το ναό των ομοφυλόφιλων με είχε σύρει η Γερτρούδη. Μια από τις φίλες της την είχε συμβουλέψει να ποντάρει σ’ αυτή τη διφορούμενη κατάσταση για να μεγιστοποιήσει τις ευκαιρίες της. Τα μέρη αυτά στην πραγματικότητα ήταν γεμάτα από κορίτσια που είχαν έρθει για να διασκεδάσουν χωρίς να νοιάζονται ποιον θα διπλαρώσουν. Εκεί αισθάνονταν απόλυτα ήρεμες, δε διακινδύνευαν τίποτα, και υπήρχαν στιγμές που ήταν χρήσιμο να υψώνει κανείς λευκή σημαία.
Ήταν όμορφα τα κορίτσια για τους πούστηδες. Κι επειδή ήταν όμορφα, οι πούστηδες τα λάτρευαν, τελικά όλοι έβρισκαν εκεί αυτό που ζητούσαν
(…)γύρισα να κοιτάξω τον Ζιλιέν. Και τότε δεν κατάλαβα καλά. Είδα το Ζιλιέν να γυρίζει το κεφάλι την ίδια στιγμή προς το μέρος μου. Χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλο και εντελώς αυθόρμητα ενώσαμε τα χείλη μας. Και συνεχίσαμε να τα κρατάμε ενωμένα και ν΄ανταλλάσσουμε βαθιά φιλιά, μέχρι που αισθάνθηκα να πνίγομαι.
(…) Δεν μπορούσα να συνέλθω απ’ αυτή τη συνάντηση που θα ταίριαζε γάντι στα όνειρά μου. Μόνο που το πράγμα στράβωσε, και μάλιστα πολύ γρήγορα.

Pascale Clark: Όλος ο κόσμος ερωτεύεται (Λιβάνης)

No 467

Bob Carlos Clarke (Ιρλανδία)

.
Αγαπώ τα γυναικεία αιδοία. Αγαπώ και τις γυναίκες. δεν τα ξεχωρίζω. Οι γυναίκες με πληρώνουν, για να τις εξουσιάζω, να τις ερεθίζω, να τις κάνω να τελειώνουν. Βέβαια δεν ξεκίνησα την καριέρα μου με αυτό τον τρόπο. Αντίθετα, ξεκίνησα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία ως δικηγόρος, αλλά όταν κόντευα 40, με έπιασε μια εμμονή να κάνω τις γυναίκες ευτυχισμένες. Υπήρχαν πολλές ανικανοποίητες, οι οποίες δεν ήξεραν τον δρόμο προς τη σεξουαλική ευχαρίστηση.
Όλα ξεκίνησαν από μια μάλλον τυχαία αποστολή, με την οποία αργότερα ασχολήθηκα συστηματικά και πάνω στην οποία βελτιώθηκα και στη συνέχεια αρίστευσα. Έγινε η τέχνη μου κι άρχισα να πληρώνομαι γι’ αυτό. Ένιωσα, σα να βρήκα τον προορισμό μου στη ζωή και μετά απ’ αυτό, το φορολογικό δίκαιο με το οποίο ασχολιόμουν, έμοιαζε τελείως βαρετό κι ασήμαντο.
Στη δουλειά μου φοράω εξωφρενικά ρούχα την ώρα που εξουσιάζω τις γυναίκες (δαντέλα, μετάξι και δέρμα) και χρησιμοποιώ διάφορα σύνεργα, όπως μαστίγια, χειροπέδες, σχοινιά, δονητές, όλα αντικείμενα που δεν …περιλαμβάνονται στο φορολογικό δίκαιο. Δεν υπήρχαν σεξουαλικά βοηθήματα, δεν υπήρχε διέγερση κι αντιπαθούσα τα μπλε κουστούμια των ανώτερων στελεχών, αν και τώρα τα φοράω που και που στην καινούργια μου δουλειά, όπου μου χρησιμεύουν αφάνταστα. Τα συνοδευτικά είναι το παν στην υπόθεση. Δεν υπήρχαν σεξουαλικά βοηθήματα και στολές στο φορολογικό δίκαιο. Δεν υπήρχαν υγρά. Δεν υπήρχαν σκοτεινά και μυστηριώδη προκαταρκτικά, ούτε ορθωμένες θηλές. Δεν υπήρχαν λαχταριστά χείλη και κυρίως δεν υπήρχαν βογκητά. Τουλάχιστον, όχι το είδος που προτιμώ. Αυτό ήταν και το κλειδί της υπόθεσης, τώρα το καταλαβαίνω’ τα βογκητά ήταν αυτό που τελικά με σαγήνευσε και μ’ έκανε να θέλω σαν τρελή να δίνω χαρά στις γυναίκες.

.
Ηβ Ένσλερ: Αιδοίων μονόλογοι (Νίκη)

No 466

Tara Hutton (ΗΠΑ)

.
«Η Ντολόρες μ’ εγκατέλειψε», της είπα.
«Άσε με να μαντέψω», μου είπε με ύφος βαθυστόχαστο. ¨Σε πλήγωσε πολύ βαθιά και το μόνο που χρειάζεσαι τώρα, είναι κάποιον να σε πάει σπίτι και να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα».
«Δεν είπα τίποτα τέτοιο».
«Δεν χρειαζόταν να το πεις». Χτυπούσε παλαμάκια με τα χέρια της, παίζοντας με το χιόνι. «Είμαι γλυκιά και χαριτωμένη και αρκετές γυναίκες μού έχουν πει ότι μόνο αυτό έχουν ανάγκη, και τώρα πια ξέρω σίγουρα ότι μόνο αυτό χρειάζονται όλες από μένα». (…) «Θέλεις να σου πω τη γνώμη μου;»
«Μα και βέβαια». Η φωνή μου ακούστηκε σαν ταγγισμένο βούτυρο.
«Ωραία, λοιπόν’ αυτή είναι η φιλοσοφία της Πρισίλα Πρίσλεϊ για τον λεσβιακό έρωτα: πρώτον, οι γκόμενες είναι μια χαρά, αλλά μετά από λίγο καιρό παραγνωριζόμαστε και υπάρχει φόβος να συγκαούμε. Τότε, κάποια από τις δυο μας περισσεύει. Δεύτερον, όταν χωρίζεις με κάποια που έχεις δεσμό, πρέπει να την ξεγράψεις για πάντα. Τρίτον, ο καθένας μας χρειάζεται κάποιο χρονικό διάστημα ερωτικής αποχής ανάμεσα στους ερωτικούς δεσμούς του, για να ξαναβρεί τον εαυτό του. Α;ν θέλεις η ζωή σου μπορεί να είναι εύκολη και ωραία».

Sarah Schulman: Χωρίς την Ντολόρες (Aquarius)

No 465

Ανέκαθεν η εξουσία επέτρεπε την αναπαραγωγική σεξουαλική δραστηριότητα με σκοπό τη διαιώνιση του είδους. Όταν δεν καταστέλλει τις αποκλίνουσες σεξουαλικές συμπεριφορές, τις ανέχεται και τις ρυθμίζει – αλλά δεν τις εγκρίνει ηθικά, δηλαδή κοινωνικά. Η ιστορία των σπουδών δεν γνωρίζει μια αλλά πολλές και αντιφατικές βιογραφίες της Σαπφώς. Αυτό συνέβη επειδή η ίδια η ιστορία γνώρισε πολυάριθμες ταυτότητες της Σαπφώς. Ταυτότητες σεξουαλικές, που κατά καιρούς περιόρισαν την ερμηνεία του έργου μέσα σε έναν κύκλο κλειστό ανάμεσα σε βιογραφία και ποιητική παραγωγή. Στη Σαπφώ αποδόθηκε ταυτότητα ομοφυλοφιλική, κατόπιν ετεροφυλοφιλική ή αμφιφυλοφιλική – αλλά και η συγκρότηση αυτών των ταυτοτήτων πρέπει να ιδωθεί σε διαχρονική βάση. Η εικόνα της ομοφυλόφιλης Σαπφώς εξομαλύνεται με κατεύθυνση ετεροφυλοφιλική μέσα στο περιβάλλον της κωμωδίας – τον 5ο – 40 αιώνα π.Χ. – όταν την παρουσιάζουν σύγχρονη άλλων ποιητών και της αποδίδουν συχνά ερωτικές σχέσεις μαζί τους, και όταν εισάγονται η μορφή του Φάωνα και το μοτίβο της αυτοκτονίας στη Λευκάδα (Δίφιλος, αποσπ. 71Κ.-Α. Μένανδρος, αποσπ. 258 Κ.-Τ.). η ιστορία των βιογραφιών της Σαπφώς είναι ακριβώς η ιστορία μιας ταλάντωσης ανάμεσα στην ομοφυλοφιλική εικόνα – εικόνα πάντοτε και σε κάθε περίπτωση σκανδαλώδη – και την απόπειρα να διορθωθεί στρεφόμενη προς την ετεροφυλοφιλική κατεύθυνση η παράδοση για μια κλασική συγγραφέα που την έχουν διαβάσει και εκτιμήσει. Αλλά οι δυνατότητες βιογραφικών ανασυνθέσεων – που είναι τόσο ποικίλες και βασανιστικές – συνδέονταν, ακριβώς, με την πρόσληψη του ποιητικού έργου, που ποικίλει στις διάφορες εποχές.

Annalisa Paradiso: Σαπφώ, η ποιήτρια στο Nicole Loraux (επιμ.): Αρχαία Ελλάδα γένους θηλυκού (Μεταίχμιο)

No 464

Τι να συμπεράνει, λοιπόν κανείς για μια κουλτούρα, οι νόμοι της οποίας εξέφραζαν μια βαθιά ριζωμένη ανησυχία για την παιδεραστία, ενώ δεν την απαγόρευαν ξεκάθαρα; Μια κουλτούρα στην οποία οι διαθέσεις και οι αξίες γύρω από την παιδεραστία κυμαίνονταν από τους διάφορους βαθμούς επιδοκιμασίας, όπως, για παράδειγμα, στο Συμπόσιον του Πλάτωνα, έως το στυγνό ρεαλισμό του Αριστοφάνη και την άποψη του Αριστοτέλη ότι το να νιώθει ένας άνδρας ηδονή σ’ έναν παθητικό σεξουαλικό ρόλο είναι μια παθολογική, νοσηρή κατάσταση η οποία αποκτάται με τη συνήθεια και συγκρίνεται με το να μασάει κανείς τα νυχια του ή να τρώει χώμα ή στάχτες; Μια κουλτούρα δεν είναι μια ομοιογενής ενότητα’ δεν υπήρχε μια και μοναδική στάση των Αθηναίων απέναντι στην ομοφυλοφιλία. Η μεγάλη ποικιλία των διαθέσεων και τα αλληλοσυγκρουόμενα πρότυπα και πρακτικές που διαπιστώσαμε, αντιπροσωπεύουν τις διαφωνίες, τις αντιφάσεις και τις ανησυχίες οι οποίες συνιστούν το εύτακτο χάος ενός σύνθετου πολιτισμού. Δε θα έπρεπε να τις αποφεύγουμε με ορθολογικές εξηγήσεις. Εάν τις μετατρέπαμε σε ένα τακτοποιημένο, συνεκτικό και με εσωτερική συνέπεια σύστημα, θα μειώναμε απλώς το βαθμό κατανόησης της ποικίλης φύσης της αθηναϊκής ομοφυλοφιλίας.

David Cohen: Νόμος, Σεξουαλικότητα και Κοινωνία. Η επιβολή της ηθικής στην κλασική Αθήνα. (ΙΣΤΟΡΗΤΗΣ/κάτοπτρο)

No 463

Ο Τίμαρχος, ένας πολιτικός που κατηγόρησε ο Αισχίνης το 346 π.Χ. σε ένα λόγο που έμεινε ονομαστός, μπαίνει το ίδιο πρόωρα με τον Αλκιβιάδη το νεότερο στη σκηνή. Περίεργη προσωπικότητα, που έγινε συνώνυμη του εκδιδόμενου της χειρότερης υποστάθμης, καλού τόσο όσο να περάσει τη ζωή του σε έναν οίκο ανοχής. (…)
Η σταδιοδρομία του Τίμαρχου ξεκινά στο σπίτι ενός γιατρού, μέρος που στην Ελλάδα ευνοεί την ανδρική πορνεία, όπως η παλαίστρα ή τα λουτρά. Τα ιατρεία έχουν, δίκαι ή άδικα, αποκτήσει για τα καλά τη φήμη της ακολασίας. Τα πήγαιν’- έλα με διάφορες προφάσεις, για παράδειγμα τις ιατρικές σπουδές, η παρουσία «ασθενών» λίγο πολύ ξεγυμνωμένων, τι πιο ευνοϊκό για συναντήσεις, «εμπορικές» συναλλαγές, διακανονισμούς συνευρέσεων ή πρελούδια σχέσεων μεγαλύτερης διάρκειας; Επιπλέον το σπίτι του Ευθύδικου που βρίσκεται στον Πειραιά αποτελεί ένα επιλεγμένο μέρος για να συναντήσει κανείς τους ξένους εμπόρους που αποβιβάζονται στο λιμάνι και αναζητούν περίεργες περιπέτειες.
Ό,τι καταδικάζουν ο Αισχίνης και οι συμπατριώτες του στη συμπεριφορά του Τίμαρχου, Αθηναίου πολίτη, είναι ότι ανταλλάσσει με χρήμα την ομορφιά του όπως οι πόρνες που τριγυρνούν στους δρόμους του Κεραμεικού ή του Πειραιά, αντί να παραμένει στις σχέσεις ανάμεσα σε εραστές και ερωμένους που είναι πλήρως αποδεκτές απ’ όλους. Όμως ο Τίμαρχος που έχει ήδη καταληφθεί απ’ τη μανία των απολαύσεων θέλει να αποσπάσει από την ομορφιά του κάθε πιθανή ωφέλεια και μετά από κάποιες εφήμερες περιπέτειες αφήνεται στον πειρασμό μιας πιο στέρεης σχέσης με έναν Αθηναίο, το Μισγόλα, περίπου είκοσι χρονών.

Catherine Slles: Η άλλη όψη της Αρχαιότητας. Ο υπόκοσμος. (Παπαδήμας)

No 462

Ο μόνος αληθινός έρωτας ήταν ο έρωτας προς τα αγόρια. Ο έρωτας αυτός ήταν εκείνη η μοναδική σεξουαλική σχέση, για την οποία ήταν απολύτως αναγκαίος ο πνευματικός και ψυχικός δεσμός, ενώ η σεξουαλική επαφή παρέμενε δευτερεύουσα και κατά τις περιστάσεις περιοριζόταν σε πολύ λεπτές εκδηλώσεις αισθησιακής επιθυμίας και ερωτικής προσέγγισης. (…) ο Αθηναίος μπορούσε να είναι ερώμενος, μόνον κατά τη διάρκεια ενός χρονικού διαστήματος των ετών κατά τα οποία ήταν «παις» δηλαδή κατά την εφηβεία του, όταν ακόμη από την παιδική ηλικία βρισκόταν στο κατώφλι προς την ωριμότητα. Σε ηλικία 12 ετών ένα αγόρι είλκυε ήδη το ενδιαφέρον των ενηλίκων ανδρών, που αυξανόταν διαρκώς μέχρις ότου γίνει 18 ετών, οπότε δεν ήταν πλέον παις. (…) Η ουσιαστική έννοια και η αξία της παιδεραστίας βρισκόταν προφανώς στην παιδαγωγική της λειτουργία. Η ερωτική έλξη του άνδρα από το αγόρι ήταν στην περίπτωση αυτή η κύρια κινητήρια δύναμη, ο «παιδαγωγικός έρωτας», ενώ η σεξουαλική επαφή, στη καλύτερη περίπτωση, ήταν συμπληρωματική επίδρασή του. (…) Το ότι η σεξουαλικότητα μέσα στη παιδεραστία έπαιζε αποφασιστικό ρόλο και δεν πηγάζει από την κολασμένη φαντασία μερικών επιστημόνων, αυτό γίνεται σαφές για κάθε απροκάλυπτο παρατηρητή, όταν βλέπει τις εικόνες των αρχαϊκών αγγείων, στις οποίες ένας άνδρας, ο εραστής, πιάνει τα γεννητικά όργανα του νεαρού, του ερωμένου. (…) Το ότι γινόταν γενετήσια επικοινωνία μέσα στην παιδεραστία κάθε εποχής, αυτό προκύπτει με σαφήνεια από τη γραμματεία. (…) Ο προβληματισμός της παιδεραστικής σεξουαλικής ζωής προέρχεται από μια διπλή κοινωνική ηθική, η οποία για τον έναν ερωτικό σύντροφο παρεξηγούσε ό,τι αποδεχόταν για τον άλλον. (…) Το ότι η παιδεραστία ήταν μια ακροβασία μεταξύ νόμιμο και παράνομου έρωτα και όπως θεμελιώθηκε ανάλογα η τάση ήταν να μη καταλήξει σε δυσφήμηση για πορνεία, αυτό το δείχνει η δίκη εναντίον του Τιμάρχου, τον οποίον η μομφή της πορνείας τον καταβαράθρωσε.

Carola Reinsberg: Γάμος, Εταίρες και Παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα (Παπαδήμας)

No 461

(…) ο έρωτας είναι μια φυσική ενέργεια που ρέει από τους ανθρώπους προς κάθε αντικείμενο, είτε αυτό είναι ομόφυλος ερωμένος, παιδί συγγενής ή κτήνος, όπως αποδεικνύεται και από αποδεικνύεται από τους πολλούς ελληνικούς μύθους που αναφέρονται σε αιμομιξία και σε κτηνοβασία. Ποιοτικώς δεν υπάρχουν ξεχωριστές κατηγορίες για «ομοφυλόφιλους» ή « ετεροφυλόφιλους», αφού ο έρωτας εξ ορισμού δεν κάνει διακρίσεις. Έτσι ένας Έλληνας δεν θα χαρακτήριζε «ομοφυλόφιλο» έναν άνδρα που είχε σοδομήσει κάποιον άλλον. Οι οποιοιδήποτε περιορισμοί του έρωτα δεν εγείρονται από την εγγενή φύση της ερωτικής δραστηριότητας η οποία αυτοκαυευθύνεται προς τον ένα ή προς το άλλο αντικείμενο, αλλά από κυριολεκτικά αφύσικους κώδικες, νόμους, συνήθειες και θεσμούς της κοινωνίας οι οποίοι καθορίζουν τα κατάλληλα και ακατάλληλα αντικείμενα και περιπτώσεις σεξουαλικής δραστηριότητας. (…) Η αμφισημία και η πολυπλοκότητα της στάσης των αρχαίων Ελλήνων απέναντι στην ομοφυλοφιλία μπορεί να θεωρηθεί αρχική μέσα από τις διάφορες εικασίες για την προέλευσή της, η οποία ταλαντεύεται μεταξύ των δυο πόλων του πολιτισμού και της φύσης. (…) Στα τέλη του 4ου π.Χ. αιώνα, η διαμάχη πολιτισμού και φύσης που παρέχει το πλαίσιο των εικασιών για την προέλευση της ομοφυλοφιλίας οδήγησε σε μια φιλοσοφία «επιστροφής στη φύση», η οποία συνηγορούσε υπέρ της απόρριψης των τεχνητών κοινωνικών συμβάσεων. (…)

Bruce S. Thornton: Έρως. Ο μύθος της σεξουαλικότητας στην αρχαία Ελλάδα (Οξύ Ιστάρ)

No 460

Jack Vettriano

Μπλέ

Θυμάμαι τις τρελές αγάπες μου
όλες πνιγμένες μέσα στο κόκκινο κρασί.
Θυμάμαι τη βρώμα τους στα πεζοδρόμια,
μέσα σε ομηγύρεις, σε σταθμούς,
θυμάμαι τις τρελές αγάπες μου
που δεν υπήρξαν.
Κάποτε τις έβρισκα σε ακρογιαλιές
κάποτε τις περίμενα σε εγωιστικές σελίδες
κάποτε, που δεν τις γύρευα
και πίστευα πως ήσαν αλλού,
μες στην καταστροφή κάποιου
που πριν χαθεί τις αποδοκίμαζε.
Κι αν έκλαιγα γι’ αυτές
ποιος θα με πίστευε;
Α οι τρελλές αγάπες μου
που πνίγηκαν στην έρημο
μέσα στην άμμο της μηδαμινότητας
πάνω στην έρημο του κόκκινου κρασιού.
Δεν ήμουν εγώ που σκότωσαν αυτές,
μες στη καταστροφή κάποιου άλλου
δεν ήμουν εγώ που ευχήθηκα να υπάρξουν.

Χάρης Μεγαλυνός: Το μήλον της έριδος (Οδός Πανός)

No 459

Γιάννης Τσαρούχης
.
ΔΕΝ Θ’ ΑΝΤΑΜΩΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ

Η ομορφιά σου είναι μέσα μου
Γι’ αυτό όταν σε βλέπω παθαίνω μεταλλάξεις
Όμως σε λίγο αλίμονό σου
Μέσα μου είναι και ο μαθητής
Που αναζητάει τον δάσκαλο
Μα τι να με διδάξεις
Μαθητευόμενε μάγε
Ωραίε σαν άγαλμα ελληνικό

Γι’ αυτό όταν κατεβάζεις το φερμουάρ
Για να γδυθείς την αριστοτεχνική σου σάρκα
Δεν μένει τίποτα
Όταν γδύνεσαι την πέτρα που σμιλεύτηκες
Δεν είσαι τίποτα
Γι’ αυτό δεν θ’ ανταμώσουμε ποτέ
Άγαλμα νέο-ελληνικό μου
Τίποτα

Δημήτρης Ποταμίτης: Ποιήματα 1964-2003 (Καστανιώτης)

No 458

Aiu

- Να το διατυπώσω διαφορετικά. Πιστεύετε πως ο Ρενέ Καλιμάρ είχε συνείδηση ορισμένων… εε… ιδιαίτερων πλευρών της σχέσης που είχατε μαζί του; Ας πούμε… του ότι ήσασταν… Άντρας;
Το πρόσωπο του Σινγκ ζωντάνεψε, να ένα θέμα που το έβρισκε ενδιαφέρον. Λογάριαζε να δώσει όλο του τον εαυτό σ’ αυτήν τη σκηνή.
- Λοιπόν… Δε με είδε ποτέ γυμνό. Ούτε μια φορά.
- Θα πρέπει όμως… οπωσδήποτε …τέλος πάντων, πώς να το πούμε αυτό…
- Να το πείτε όπως θέλετε, κύριε δικηγόρε. Δεν είμαι σεμνότυφος. Όλα αυτά τα χρόνια που περάσαμε μαζί, ο Ρενέ δεν εξερεύνησε ποτέ το σώμα μου. Για να το πω καθαρά, δεν μπήκε ποτέ μέσα μου, έστω κι αν εγώ έκανα όλες τις απαραίτητες κινήσεις ώστε να έχει απόλυτα πεισθεί ότι το είχε κάνει.(…)
- Κύριε Σονγκ, σας παρακαλώ, θέλετε δηλαδή να πιστέψουμε ότι όλα αυτά τα χρόνια, δεν σας…;
- Για τον Ρενέ, κύριε, το σεξ ήταν ένα είδος αφηρημένου ιδεώδους, μια άσαρκη έννοια – ίσως μάλιστα κάτι που προσέγγιζε το θείο έρωτα. Έτσι, εντελώς φυσικά, και χωρίς καν να χρειαστεί να μεταχειριστώ κάποια ιδιαίτερα περίτεχνα στρατηγήματα, δέχτηκε ως αυτονόητους τους κανόνες της «αρχαίας τέχνης της κρεβατοκάμαρας». Διευκρινίζω ότι οι κανόνες αυτοί και το τυπικό τους ήταν καρπός της φαντασίας μου. Τους είχα επινοήσει εγώ, εκατό τοις εκατό – ειδικά για την περίπτωση του. Ο Ρενέ, όπως όλοι οι Γάλλοι, είναι πεπεισμένος πως είναι θαυμάσιος εραστής. (…) Κατά τη γνώμη μου, δεν ήταν πολύ έμπειρος όταν τον συνάντησα. Ανέλαβα τη μόρφωση του …κατά κάποιον τρόπο. Κι αν κάτι του φάνηκε παράδοξο, δεν τόλμησε πάντως ποτέ να μου το πει.(…)
- Δεν απαντήσατε στο ερώτημά: Ο Καλιμάρ ήξερε ότι ήσασταν άντρας;
- Ξέρετε, κύριε πρόεδρε… Δεν τον ρώτησα ποτέ.

.
Serge Gruenberg: Μ. Μπατερφλάι (Το κλειδί)

No 457

Και πραγματικά όταν πια νύχτωσε για τα καλά, ο Σωτήρης άρχισε τη μεταμόρφωση. Αφού πρώτα ξεμπέρδεψε με τα γένια, βάλθηκε να ξυρίσει κι ολόκληρο το κορμί του. Όταν με τη βοήθεια του Ορέστη τελείωσε και με την πλάτη, κοίταξε με υπεροψία στον καθρέφτη δίνοντας την εκκίνηση.
- Λοιπόν, η ιεροτελεστία αρχίζει, έλα να βλέπεις για να μαθαίνεις.
Ο Ορέστης ακούμπησε τον ώμο του στην πόρτα του μπάνιου και κοίταζε με το στόμα ανοιχτό. Μια γερή στρώση μέικαπ ήταν το πρώτο στάδιο. Αφού στέγνωσε, το πασπάλισε με μια σκουρόχρωμη πούδρα και το πρόσωπο έγινε σαν μια μάσκα θεάτρου. Η παλέτα κάτω από τον καθρέφτη του μπάνιου είχε ό,τι χρειαζόταν το έμπειρο χέρι του καλλιτέχνη, που αριστοτεχνικά δούλευε πάνω στα αδρά χαρακτηριστικά του προσώπου. Ψεύτικες βλεφαρίδες, ρουζ, μάσκαρα, σκιές, πολύχρωμα μολύβια και κραγιόν. Σε λίγο ο πίνακας που λεγόταν Μίνα ήταν έτοιμος για να εκτεθεί ακόμα και στα πιο απαιτητικά βλέμματα.
- Τι έπαθες, μωρό μου, τα ‘χασες; Κι ακόμα δεν είδες τίποτα.
Η Μίνα κοιτάχτηκε ξανά στον καθρέφτη κάνοντας έναν τελευταίο έλεγχο.
- Μπορώ να πω ότι τέλειωσα, έκανε με αυτοπεποίθηση. Και τώρα θα γίνει η στέψη.
Πήρε την ξανθιά περούκα κι αφού έγειρε ολόκληρο το σώμα της προς τα μπρος, τη φόρεσε. Όταν ξανασηκώθηκε, ήταν πλέον ένας άλλος άνθρωπος.

Χριστίνα Μπαλτζή: Το ποτάμι γύρισε πίσω (Χ.Χ. Μπαλτζή)

No 456

Tom di Salvo

.

Από το πρωί, προσπαθούσε να τους δώσει σχήμα, βάζοντάς τους κομπρέσες από στυπτηρία, κάνοντάς τους διαδοχικά ζεστά και κρύα μπάνια. Τα ‘σφιξε δυνατά. Προσπάθησε να τα δαμάσει με μηχανικά μέσα. Τους έφτιαξε νάρθηκες από παλιοσίδερα που έκοψε τις κόγχες τους και τις γύρισε με πένσες’ αφού τα’ άλειψε με αραβικό κόμμι, τα ‘δεσε.
Έγιναν μούμιες, ομοιώματα φλωρεντινών παιδιών.
Δοκίμασε να τα μικρύνει με αποξέσεις.
Κατέφυγε στη μαγεία.
Κατέληξε στον ορθοπεδικό ντετερμινισμό.

Κόμπρα: - Θε μου – στο πικάπ βέβαια ο Jonny Rollins – γιατί να γεννηθώ αν όχι για να ‘μια απόλυτα θεία;

Σεβέρο Σαρδουί: Κόμπρα (Σ.Ι. Ζαχαρόπουλος)

No 455

Allen Jones

Στους κανονικούς πολέμους υπάρχει ένας νικητής και ένας ηττημένος. Μέσα μου είναι αλλιώς. Κανένας δεν έχασε, αλλά και κανένας δε νίκησε. Μάταια περιμέναμε οι γονείς μου κι εγώ: δεν υπάρχει ούτε έκβαση στον πόλεμο ούτε εκεχυρία. Την εχθρά μου τη φέρω, φαίνεται, μέσα μου για πάντα. Αδύνατον να τη νικήσω κατά κράτος, πόσο μάλλον να τη σκοτώσω, εκτός κι αν σκοτωθώ μαζί της, αφού λέγεται Ντενίζ, και η Ντενίζ είμαι εγώ.
Να τι μας είπε ο καινούργιος γιατρός, που είχε ύφος το ίδιο έκπληκτο με το δικό μας, και ήταν πολύ καλός μαζί μου: στο εξής, οι ενέσεις είναι άχρηστες.
Στο δρόμο της επιστροφής, κανένας μας δε μίλησε. Είχαμε και οι τρεις ανάγκη από σιωπή, ανάγκη να μείνουμε ο καθένας με τις σκέψεις του. (…)
Εκείνο το βράδυ ένας πατέρας και μια μητέρα έκαναν κάτι αλησμόνητο, που κανένας γονιός δεν είχε κάνει ποτέ προηγουμένως: ζήτησαν απ’ το παιδί τους να διαλέξει το φύλο του, ελεύθερα, για όλη του τη ζωή.
Εκείνο το βράδυ, η Ντενίζ, ετών δώδεκα, θήλυ αλλά και άρρεν, διάλεξε, επίσημα και για όλη της τη ζωή, με την ευλογία της οικογένειας, να θυσιάσει τη Ντενίζ.

Νοέλ Σατλέ: Με σκυμμένο κεφάλι (ελληνικά γράμματα)

No 454

Ο πραγματικός ερμαφροδιτισμός είναι πολύ σπάνιος. Εμφανίζεται μόνο στα άτομα που έχουν πλήρη τα δυο όργανα ή τουλάχιστον το ένα πλήρως ανεπτυγμένο μαζί με χαρακτηριστικά του άλλου φύλου. Αυτό που οι Αρχαίοι χαρακτήριζαν ανδρογυνία, είναι ο εμφανής ερμαφροδιτισμός ή αλλιώς υποσπαδίας, όπου μόνο τα εξωτερικά όργανα είναι ελαττωματικά. Ένα αγόρι υποσπαδίας μπορεί να καταγραφεί ως κορίτσι, ενώ η εσφαλμένη εκτίμηση θα φανεί κατά την εφηβεία. Αντιθέτως, υπάρχουν κοπέλες με εξωτερικά γεννητικά όργανα όμοια με εκείνα των αγοριών. Έτσι λοιπόν μια παιδίσκη με τέτοια διάπλαση δεν διακρίνεται εύκολα από έναν υποσπαδία νέο. Όταν οι Αρχαίοι (καθώς και οι σύγχρονοι) αναφέρονται σε μια αλλαγή φύλου, απλώς περιγράφουν τη στιγμή της αποκάλυψης τού πραγματικού φύλου, που παρουσιάζει δυσπλασία κατά γέννηση. Τα δυο φαινόμενα, το σεξουαλικό διφορούμενο και η μετάβαση μιας εμφάνισης σε μιαν άλλη, είναι ένα και το αυτό, αλλά και το κάθε ένα χωριστά θεωρείται κατάρα. (…)
Η λατρεία του θεού Ερμαφρόδιτου πιθανό να οβέλισε σταδιακά τον αρχέγονο φόβο για τον υποχθόνιο ανδρόγυνο. (…) Μέσα σε αυτό το σύνθετο όνομα που αναφέρεται σε μια τόσο παράδοξη κληρονομιά, η παρουσία τής Αφροδίτης δικαιολογείται απόλυτα. Βέβαια, του Ερμή είναι πιο αινιγματική. Ο μύθος που θέλει τον Ερμαφρόδιτο το παιδί δυο θεοτήτων επινοήθηκε αργότερα και για να ερμηνευθεί το όνομά του. Ο αμφίβολος νεαρός θεός, αδελφός του Έρωτα, μοιάζει στη μητέρα ρου και λιγότερο στον υποτιθέμενο πατέρα, που οι αρχαίοι αναπαριστούν ρωμαλέο, γενειοφόρο και από τους πιο ανδροπρεπείς.

Marie Decourt: Ο Ερμαφρόδιτος. Μύθοι στης αμφιφυλοφιλίας στην Αρχαία Ελλάδα (Δαίδαλος)

No 453

Pablo Suárez (Αργεντινή)

ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ (1962)
Επειδή υπάρχω
Σ’ αυτή τη μοναξιά
Όπου άλλοι τρέμουν την ανυπαρξία
Επειδή ξεχνώ να ζω
Κυνηγημένος από το φόβο του σκανδάλου
Προσπαθώντας να αποφύγω
Ο κάθε καλοπροαίρετος τύπος ν’ αντιληφθεί
Τον αγώνα μου για ύπαρξη
Δεν τολμώ μήτε να φάω μήτε να πιω,
Μήτε να παρακαθίσω στους χορούς τους
Επειδή ζω
Με τη σχεδόν άγνωστη στολή
Μιας λεγεώνας των ξένων
Επειδή παίρνω το ύφος
Που δεν είναι ύφος
Επειδή εκστασιάζομαι στις παγίδες μου
Επειδή πιστεύω
Αν θέλουν να δουν τα χαρτιά μου
Ότι είμαι τελειωμένος
Δηλαδή κάνοντας δήθεν
Πως είμαι μαζί τους εγώ ο κλέφτης
Με τις σιωπηλές σόλες
Επειδή τους πληρώνω με το ίδιο νόμισμα
Και παίρνοντας τη σκιά των αγγέλων
Για τη σκιά του καμπούρη
Και βαραίνοντας το σκάφανδρό μου
Με έργα όλο και πιο ύποπτα
Στη βάρκα με τους ωραίους κωπηλάτες
Επειδή ακολουθώ τις σκιές
Φαντασμάτων χωρίς κάστρα
Στυξ στις έρημες όχθες σου
Δίχως να ‘χω ζήσει πεθαίνω
.
Μετάφραση : Δημήτρης Τ. Άναλις
.
Γ. Κονταξόπουλος (επιμ): Ζαν Κοκτώ. Ο πολύτροπος ποιητής (Εξάντας – Οδός Πανός)

No 452

Keith Vaughan (ΗΠΑ)

Η σχέση με τον Μπιμπέσκο και τον Φενελόν ήταν από τις πιο τραγικές στη ζωή του Προυστ. Ήξερε ότι δεν μπορούσε να ζητήσει τον έρωτά τους: ενώ η Αν και ο Λισιέν Ντοντέ ήταν ομοφυλόφιλοι, ο Μπιμπέσκο και ο Φενελόν αγαπούσαν όχι μόνο με θέρμη αλλά και επιδεικτικά τις γυναίκες, αν και αργότερα το ανεξέλεγκτο κουτσομπολιό θα έριχνε μια σκιά πάνω στον αποκλειστικό ανδρισμό του Φενελόν. Σε πολλά γράμματα ο Προυστ προσπαθούσε αγωνιωδώς να απομακρύνει από τον εαυτό του κάθε υποψία ομοφυλόφιλης κλίσης: ήθελε μονάχα φιλία. Όμως τη φιλία έτσι όπως την εννοούσε αυτός, προϊόν πάθους, συμπάθειας και γνώσης, όπως ο Βάγκνερ την είχε παραστήσει στον «Πάρσιφαλ». Ήθελε να βγει από τον εαυτό του, να γίνει ένα μαζί τους, να βυθιστεί μέσα τους, να χαθεί μέσα τους. Προς το τέλος της φιλίας του με τον Μπιμπέσκο, του έγραψε ότι, αφού τον γνώρισε, είχε αλλάξει και είχε αποκτήσει τη συνήθεια να μη ζει πλέον μονάχα για τον εαυτό του, αλλά να διευρύνει τους ορίζοντες της ζωής του μέχρι τα όρια μιας άλλης ύπαρξης, σπέρνοντας σ’ αυτή την τεράστια διέυρυνση του εγώ του ό, τι λαμπερό κι ό,τι αισχρό του προμήθευε η ζωή του. Ωστόσος δεν υπήρξε καμιά ένωση, κανένας συγκερασμός των ψυχών τους, ο Μπιμπέσκο και ο Φενελόν τον συμπαθούσαν και τον εκτιμούσαν – τίποτα περισσότερο. Έτσι, ο Προυστ-Ανδρομέδα παρέμενε αλυσοδεμένος στον βράχο, δίχως ο ελευθερωτής να φαίνεται πουθενά, πέρα από το μακρινό γαλάζιο της θάλασσας’ οδηγούσε όλες τις εμπειρίες του στην ανυπόφορη ένταση της τραγωδίας. «Ξέρω», έλεγε σε μια φίλη, «ότι υπάρχουν έρωτες που γνωρίζουν την ανταπόκριση, αλλά εγώ, αλίμονο, αγνοώ αυτό το μυστικό».

.
Πιέτρο Τσιτάτι: Το πληγωμένο περιστέρι. Ο Μαρσέλ Προυστ και η Αναζήτηση (Ωκεανίδα)

No 451

Lorenzo Tornabuoni(Ιταλία)

Ένας από τους πρώτους δηλωμένους γάλλους ομοφυλόφιλους του δέκατου ένατου αιώνα ήταν ο Άστολφ ντε Κουστίν (…). Σωστός grand seigneur ( και κατά πάσα πιθανότητα ένα από τα μοντέλα για τον αλαζόνα Ντε Σαρλί του Προυστ) ο Κουστίν ζούσε ανοιχτά σε ένα ménage a trois με δυο άλλους άντρες. Ο ένας από τους εραστές του ήταν ο Εδουάρδος Σεντ-Μπαρμπ, ένα αδέκαρος Εγγλέζος, και ο άλλος ο Ιγνάτιος Γκουρόφσκι, ένας εντυπωσιακός και εξίσου αδέκαρος Πολωνός που αργότερα παντρεύτηκε μια κόρη ισπανού μονάρχη, μια από τις απογόνους του Λουδοβίκου ΙΔ’. (…) Ο Κουστίν ήταν εξίσου διάσημος για τον τρόπο ζωής του όσο και για το συγγραφικό του έργο (…)

Ένα από τα μεγάλα παράδοξα είναι ότι η Γαλλία – η χώρα που ανέθρψε μερικούς από τους πλέον περίφημους πρωτοπόρους ομοφυλόφιλους συγγραφείς αυτού του αιώνα ( Μαρσέλ Προυστ, Αντρέ Ζιντ, Ζαν Ζενέ, Ζαν Κοκτό και Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, για να αναφέρω μόνο μερικούς) – είναι απίσης η χώρα που σήμερα απορρίπτει σθεναρά την ίδια την ιδέα της γκέι λογοτεχνίας. Όπως επισήμανε ο Ντιντιέ Εριμπόν, ο συγγραφέας μιας σημαντικής βιογραφίας του Μισέλ Φουκό, αυτή η αντίδραση πάει πακέτο με μια γενικότερη απόρριψη στη Γαλλία για οτιδήποτε έχει την παραμικρή χροιά πολιτικής που βασίζεται στις μειονότητες ή στη νομιμοποίηση του φεμινισμού.

Έντμουντ Ουάιτ: Παρίσι (Μεταίχμιο)

No 450

Charles Demouth

.

Ο Εντ με οδήγησε σ’ ένα μακρύ παράδρομο προς την ανατολική άκρη του Τσέρι Γκρόουβ και μετά μια μικρή απόσταση προς την πλευρά του κόλπου. Με έβαλε να τον ακολουθώ από πολύ κοντά και μετά πήδησε από την άκρη του ξύλινου μονοπατιού σ’ ένα πυκνό, σκοτεινό δάσος.

Nel mezzo del cammin di nostra vita

Mi ritrovai per una selva oscura

απήγγειλα, παραθέτοντας τους δυο πρώτους στίχους από την Κόλαση του Δάντη.

«Είναι όντως πολύ σκοτεινά» συμφώνησε ο Εντ. «Αλλά κοίτα!» Μου έδειξε ένα σημείο όπου κάποιος είχε βάψει άσπρες γραμμές σε ορισμένα δέντρα: ένα μονοπάτι. Μου έπιασε το χέρι και μ’ έσυρε βαθύτερα μέσα στο δάσος. Προσπεράσαμε μοναχικές φιγούρες ακουμπισμένες πάνω στα δέντρα, άλλες φιγούρες ζευγαρωμένες. Μια ομάδα πέντε ανθρώπων έμοιαζε να παρακολουθεί δυο αγκαλιασμένους άντρες. Καθώς προχωρούσαμε, διάφορα χέρια απλώνονταν προς το μέρος μας κι έξαφνα ο Εντ σταμάτησε και με έσπρωξε μέσα σε μια ομάδα.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα με είχαν περικυκλώσει. Αναρίθμητα χέρια με χάιδευαν, μου σήκωναν το πουκάμισο, ξεκούμπωναν τα κουμπιά του τζιν μου, μου κατέβαζαν το παντελόνι, ανέβαζαν το μπλουζάκι μου γύρω από το λαιμό. Προσπάθησα να δω πού ήταν ο Εντ. Μετά κάποιος μου φίλησε το λαιμό, κάποιος μου πιπίλαγε τις ρώγες, ένας άλλος είχε γονατίσει μπροστά μου, κάποιος άλλος είχε γονατίσει πίσω μου, καθώς άλλα χέρια έρχονταν από το πουθενά για ν’ αγγίξουν τα μπράτσα μου, τα μπούτια, το στήθος, τη μέση μου. Ήταν μια απίθανη αίσθηση, ένας καταιγισμός από υπέροχες αισθήσεις. Αλλά πού ήταν ο Εντ;

Ένα κενό άνοιξε μπροστά μου. Ούτε μισό μέτρο μακριά, το ίδιο γδυτός όπως εγώ, το ίδιο τριγυρισμένος από άντρες, στο κέντρο των δικών του υπηρετών της ηδονής του, φάνηκε ο Εντ. Άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το πρόσωπό μου, μετά κατάφερε να ‘ρθει πιο κοντά μου για να μπορούμε να φιλιόμαστε, αποτελώντας έτσι τον πυρήνα οχτώ περίπου ανδρών που ήταν αποφασισμένοι να μας χαρίσουν ηδονή. Σε λίγο, πρώτος εγώ και μετά ο Εντ, φτάσαμε σε οργασμό, με τα χείλη μας ενωμένα και τις γλώσσες μας να παίζουν μεταξύ τους.

Ένα λεπτό αργότερα είχαμε μείνει μόνοι μας. Οι άλλοι εξαφανίστηκαν σαν να ήταν δασόβιες θεότητες, με το χάρισμα να μεταμορφώνονται σε φύλλα και κλωνιά δέντρων. Μονάχα τα κουνούπια απέμειναν, βουίζοντας γύρω μας πεινασμένα. Ντυθήκαμε και παραπατώντας σε ολοένα πιο δύσβατα μονοπάτια, καταφέραμε να βγούμε από το δάσος και να πάρουμε το ξύλινο μονοπάτι.

Φτάσαμε στην παραλία και ξαπλώσαμε κατάκοποι στην άμμο.

«Καλωσόρισες το Φάιρ Άιλαντ» είπε ο Εντ γελώντας.

«Έτσι γίνεται πάντα εκεί;» ρώτησα.

«Όσο εσύ είσαι νέος κι εγώ όμορφος».

Felicé Picano: Ένα σπίτι στον ωκεανό Ένα σπίτι στην παραλία (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 449

Maurice Heerdink (Ολλανδία)

(…) θρασύτατος, καμιά φορά έλεγα πως βιαζόμουν γιατί έπρεπε να βγω, χωρίς να διευκρινίζω τον προορισμό μου. Άκουγα τον δυστυχή Δημήτρη να μαραίνεται αυτοστιγμεί, δεν τολμούσε να με ρωτήσει, αλλά η υποψία και μόνο τον καταρράκωνε. Όπως ακριβώς ήθελα να συμβεί. Γιατί αν υπέθετε πως κάθε νύχτα απέρριπτα εν ψυχρώ το αβρό τηλεφωνικό του φλερτ για να βγω στο κυνήγι ανώνυμων κωλομπαράδων, μοιραία η φλόγα θα έσβηνε μέσα του, αργά ή γρήγορα. Ο εγωισμός και των πλέον ερωτοχτυπημένων ανθρώπων είναι θνητός, όπως και οι ίδιοι οι άνθρωποι, το έχω διαπιστώσει. Μπορεί η αντοχή του να ποικίλει, όμως κάποτε εξαντλείται και τότε ο έρωτας παύει. Αυτό περίμενα κι απ’ τον Δημήτρη.

Αύγουστος Κορτώ: Ο δαιμονιστής (Καστανιώτης)

No 448

Taner Ceylan (Τουρκία)

Οι συναντήσεις τους είχαν πια εξελιχθεί σε πάλη. Όλα είχαν μπει στο περιθώριο. Με πρόσχημα την αγάπη, δηλητηρίαζαν τη σχέση τους που ήταν τόσο πολύτιμη και, ίσως επειδή ωρίμασε τόσο γρήγορα και βάθυνε τόσο εύκολα, έφτασε έτσι γρήγορα στην πληγή που οι περισσότεροι δεν ανακαλύπτουν παρά μετά από χρόνια. Όσο επέμενε ο Πάβελ, τόσο πιο δραματικά εγκλωβισμένος αισθανόταν ο Φίλιππος, γιατί ήξερε πως ο Πάβελ είχε μαζί του το δίκιο που δίνει η αγνή λαχτάρα για τον άλλο, και δεν μπορούσε να τον ψέξει σε τίποτα, γιατί ο αφοσιωμένος έρωτας δεν έχει νόμο, κι ο Φίλιππος έψαχνε απεγνωσμένα μια διέξοδο. (…) ήταν για τον Πάβελ όσο πιο τρυφερός μπορούσε και επινοητικός, ήθελε μαζί να του δώσει ηδονή, μα και τη διαβεβαίωση, την υπόσχεση που δίνουν τα χάδια. Ήλπισε πως ίσως έτσι ο Πάβελ ξεχάσει ή παραιτηθεί. Και δεν ήθελε να παραδεχτεί πως στο κρεβάτι η μνήμη δεν αμβλύνεται, μα ίσα ίσα γίνεται οξεία και λεπτομερειακή και είναι δύσκολο εκεί να βρεις χώρο για να κρύψεις ή χρόνο για να ξεχάσεις. (…)Γιατί εκείνος πια ήξερε πως ο Φίλιππος κρύβεται, κι αυτό είναι ανυπόφορο για τον ερωμένο, κι άλλες φορές τρομάζει.

Χρήστος Χρυσόπουλος: Ο μανικιουρίστας (Οδυσσέας)

No 447

Go Hirano (Ιαπωνία)

Η ώρα θα ήταν περίπου 5 το πρωί. Ο Άλκης δεν κοιμόταν, ούτως ή άλλως έκανε πολύ ζέστη. Ο Μάνος κοιμόταν κυριολεκτικά ξερός με μια πρωτοφανή άνεση, πάνω σε ένα ξένο κρεβάτι, τελείως γυμνός και χαλαρωμένος. Ο Άλκης είχε την ευκαιρία να θαυμάσει ένα υπέροχο αντρικό δεμένο κορμί που ακόμα και οι τριχοφυία του ήταν τοποθετημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να προσθέτει ακόμη περισσότερη ομορφιά και αρρενωπότητα. Το κορμί του θύμιζε αρχαίο Ελληνικό άγαλμα και το πρόσωπό του ήρεμο μέσα στον βαθύ ύπνο του έδινε την αίσθηση ενός ευτυχισμένου και ικανοποιημένου άνδρα.
Μπήκε στην κουζίνα, άνοιξε το ψυγείο και άρχισε να καθαρίζει σαν τρελός φρούτα, μήλα, πορτοκάλια, φράουλες και αχλάδια, οδηγώντας τα κομματάκια μέσα στο θαυματουργό Multi Mulinette, το οποίο με την σειρά του πολτοποίησε μεταμορφώνοντάς τα σε έναν δροσερό φυσικό χυμό με μηδέν λιπαρά. Ο θόρυβος αυτής της μαγικής οικιακής συσκευής ήξερε ότι θα ξυπνούσε τον Μάνο και έτσι προνοητικά σκεπτόμενος είχε ετοιμάσει δυο ποτήρια που ήπιαν απολαυστικά καθισμένοι, γυμνοί και χαλαρωμένοι πάνω στο κρεβάτι του Άλκη.

Αίας Συμεωνίδης: Ο άνδρας της διπλανής πόρτας (Αρχιπέλαγος)

No 446

Taner Ceylan(Τουρκία)

Αν η Αιωνιότητα έδειχνε κάποια επιείκεια για μας, θα μας το είχε πει εδώ και πολύ καιρό. Όμως ποτέ δεν είχε την παραμικρή καλοσύνη, εκτός του ότι έφερε τον ένα στο δρόμο του άλλου. Χωρίς το έργο μας, χωρίς την καταπληκτική επιρροή μας στην πορεία των γεγονότων – γιατί εμείς προσανατολίσαμε την παγκόσμια πορεία των γεγονότων – το ξέρεις αυτό -, τι θα έμενε από εμάς; Τίποτα, ούτε καν ένας απόγονος, μονάχα η ιστορία δυο παλιοπούστηδων από το Νότο, οι οποίοι στραγγαλίστηκαν από την ντροπή ενός κακού που ούτε θέλησαν ούτε άξιζαν. Κάναμε περισσότερα από οποιονδήποτε για την ηθική, τόσα που ξεχάσαμε πόσο μας είχε κουράσει, που ξεχάσαμε ότι μας είχε εγκαταλείψει από την παιδική μας ηλικία, ότι μας είχε διώξει από τη ζεστασιά που κινεί μια νόμιμη επιθυμία. Μιλάω σοβαρά, Κλάιντ, εμείς κάναμε πιο πολλά για το Θεό απ’ όσα έκανε εκείνος για μας, πολύ περισσότερ.
Όπως έχω ξαναπεί, κανείς δεν μπόρεσε να διακόψει τον Έντγκαρ. Τον άφησα να ολοκληρώσει και, όταν διάβασα στο βλέμμα του ότι είχε τελειώσει, τόλμησα να τον ρωτήσω:
- Έντγκαρ, θα μπορούσες να μου πεις τώρα για ποιες φωτογραφίες μιλούσες;
Τότε χαράχτηκε στα χείλη του εκείνο το αχνό χαμόγελο, που τον έκανε να μοιάζει με Θεό και διάβολο ταυτόχρονα, και τα μάτια του πετάρισαν.
Ο χρόνος που πήρε μέχρι να μου απαντήσει, μου φάνηκε ατελείωτος. Έπειτα ύγρανε τα χείλη του, σταύρωσε τα χέρια του κρατώντας τα ανοιχτά, και, κοιτάζοντας τον τοίχο πίσω μου, άρχισε να μιλάει:
- Είναι μια φωτογραφία μ’ εμάς τους δύο, Κλάιντ. Στο La Joya, στη βεράντα του δωματίου μας. Ήσουν ξαπλωμένος, λάγνος, γυμνός, πάνω σε μια πάνινη σεζλογκ. Ήμουν από πάνω σου, γυμνός κι εγώ, με ένα κοντό κρεμ παντελόνι. Είχα το χέρι μου στην πλάτη σου και τα χείλη μου κολλημένα στα δικά σου.
Από αυτήν τη συζήτηση, που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη μου με μια σχεδόν απίθανη ακρίβεια, δεν πήρα κανένα δίδαγμα τότε. Όταν όμως πέρασαν τα χρόνια και ο Έντγκαρ έφυγε, τα λόγια του άρχισαν να μου φαίνονται πιο ξεκάθαρα, όπως το σκοτεινό περίγραμμα ενός τρούλου μέσ’ από την πρωινή ομίχλη. Κατάλαβα τη λογική της ανωτερότητάς του, την ακούραστη επιθυμία του ν’ απωθεί ακόμα και το καλύτερα κρυμμένο μυστικό. Είχε ένα ισχυρό κίνητρο το οποίο δε μοιραζόμασταν, εκείνο της ντροπής για την ιδιαιτερότητά μας που τον ζωντάνευε, μια τρελή φυγή στην οποία εκείνος ήταν επιβεβλημένο να δώσει κάποιο νόημα.

Μαρκ Ντουγκέν: Η κατάρα του Έντγκαρ. Το μυθιστόρημα για τον αρχηγό του FBI. (Κέδρος)

No 445

Truong Tan(Βιετνάμ)

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Χθες σαν να ονειρευόμουνα
από κει που άλλοτε έμπαινε σκοτάδι
τώρα ένα σημάδι απ’ τα φώτα της ταινίας μες στη σάλα
και νόμιζα πως τον έβλεπα.
Η ώρα είναι περασμένη. Κρυώνω, λέει η πρωταγωνίστρια
Κι αυτός;
Θα άνοιξε τώρα κατάστημα ηλεκτρικών
μες στην πλατεία της Καλαμάτας
- ψηστιέρες, φούρνους, γυαλικά θα έχει στη βιτρίνα
Το απόγευμα θα βλέπει στο λιμάνο
τα πλοία που δεν φεύγουν
Κάποιο αγόρι θα τον φωνάζει να ‘ρθει στο σπίτι –
ένας έφερε περιοδικά με άσεμνες στάσεις.
Τον προτιμώ, το λέω καθαρά,
στα σκοτεινά τα σινεμά πορνό
παρά έμπορο ηλεκτρικών ειδών
μες στην πλατεία της Καλαμάτας.

Γιώργος Χρονάς: Ο αναιδής θρίαμβος (Οδός Πανός)

No 444

Anton Kolig (Αυστρία)

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ

Πώς μπορείς να ξαναμπείς στο δωμάτιο
που πριν λίγο κράταγες ένα κορμί αγαπημένο;
Βγαίνουν απ’ τις γωνίες χέρια και σε καλούνε
φωνές ψιθυρίζουν στο σκοτάδι μισόλογα «ναι» «όχι»
«σβήσε το φως» «μη» «ξανακοίτα με στα μάτια»
το φως απ’ τις βλεφαρίδες σου πηχτό,
πίσω απ’ το κουρτινάκι ένα γυμνό στήθος,
μόλις κρύφτηκε κι είναι χιλιάδες τα φιλιά,
χίλια τα ονόματα, ώμοι και ιδρώτας,
όλα τα έκαψα σαν ασημόχαρτο, κανένα πρόσωπο
δεν μου έμεινε στη μνήμη, βγήκα, λέει,
κάποιο βραδάκι έξω – μ’ έσπρωχναν
κι άρχισε να ψιλοβρέχει, ύστερα μπόρα
μ’ έφερε σε δρόμο ερημικό χωρίς κανένα
κι αυτοί που στο κορμί γνώρισα
λιώσαν και στάξαν αίμα κι έσβησαν
και φώναξα τότε τ’ όνομα σου να με λυπηθείς.

Ανδρέας Αγγελάκης: Η οδός Θρασυβούλου (Οδυσσέας)

No 443

Jaques Sultana (Γαλλία)

4

Όλο το χειμώνα
ήσουν μόνο το κρύο που σκεπάζει
τις στέγες των σπιτιών,
ήσουν η φλόγα που ντύνει εσωτερικά
τα δωμάτια με το τρζοβόλισμα
των τραγουδιών της θλίψης.
Τον περασμένο χειμώνα ήσουν όλος μια νύχτα
που το αστέρι της έπεσε τυχαία
στο ρήγμα του χρόνου
και το εξαφάνισε.

Τώρα το καλοκαίρι έφτασε
και σαν σ’ ένα παλιό τραγούδι
όλες οι αισθήσεις γέμισαν
απ’ τις εικόνες μιας καινούργιας
προσμονής.
Το καλοκαίρι έφτασε.
Μόνον εσύ έφυγες και δεν θα ξανάρθεις
ποτέ πια.

Χάρης Μεγαλυνός: Κοσμικόν πάθος (Οδός Πανός)

No 442

Pavel Tchelitchev (Ρωσία)

Το γουργουρητό

Ακόμη κι όταν συγκατανεύεις στις θωπείες μου
δεν κάνεις λιγότερο ανοίκειο το απροσπέλαστο,
είσαι μια λόχμη παντοτινά νυχτερινή και αδιαπέραστη
που δεν αυλάκωσαν ποτέ οι άνεμοι της ιστορίας
κι όσο βυθίζεσαι μ' ατελείωτα γουργουρητά στην αγγαλιά μου
τόσο πιο σκοτεινό κι ανεξιχνίαστο
προβάλλει το ακατανόητο,
σαν τα σουβλερά σου δόντια και νύχια
που δήθεν ανεξίκακα στα παίγνιά μας
μαγγώνουν τις παλάμες μου.
.
Τάσος Γαλάτης: Ανιπτόποδες και Σφενδονήτες (Γαβριηλίδης)