No 311

Fraser Diesel (Ν. Αφρική)

Μνημόσυνο

Με το ζόρι τον παρέσυρα και χωθήκαμε στο δωμάτιο ενός φίλου (που μου ‘χε δώσει τα κλειδιά) μαζί με τις φωτογραφίες και τα υλικά για τα κόλλυβα. Για τον χαμό του αδερφού του δεν είχα τι να του πω’ πώς να τον ανακούφιζα.
Μ’ ένα κομμάτι ρέγκα και κρασί και δυο τραγούδια του Τσιτσάνη που τα’ ακούγαμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, στο τέλος μεθύσαμε και οι δυο. Αυτός βουρκωμένος έφερε μια βόλτα’ για μια στιγμή – μπερδεύτηκε το ζεϊμπέκικο στα χείλη μας’ δε χάσαμε όμως το ρυθμό, έσπρωχνε το κεφάλι μου χαμηλά όλο και πιο κάτω, έγινα ένα με τα σπασμένα ποτήρια στα πόδια του’ ενώ στη φωτογραφία δίπλα μας τα μάτια του Χρίστου έλαμπαν από χαρά.

Βασίλης Δημητράκος: Λεπίδες (το οκτασέλιδο του μπιλιέτου Νο 8)

No 310

Cornelius McCarthy (M. Βρετανία)

Ο ΠΟΘΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙ, Η ΕΥΠΡΕΠΕΙΑ ΠΟΥ ΑΧΡΗΣΤΕΥΕΙ

Πάνω στο χείλος ενός ποτηριού με κρασί
περιστρέφει το μεσαίο δάχτυλο,
λογοκρίνοντας τα ίδια τα μάτια
που φλέγονται να ζωγραφίσουν εξπρεσιονιστικά
με το γαλάζιο τους
ένα καλαίσθητο αντίκρυ.

Γιάννης Γκούμας: Ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα (Μπιλιέτο)

Νο 309

Η ανάρτηση αποσύρθηκε κατόπιν επιθυμίας του συγγραφέα.

No 308

Για τον άνδρα, ο ευνούχος ήταν σε θέση να υποκαταστήσει την ποθητή γυναίκα. Μάλιστα πρόσφερε και περισσότερα! Ο ευνούχος έχει απαλό σώμα και άτριχο σαν το γυναικείο’ η φωνή του είναι συχνά σαγηνευτική. Ως ερωτικό αντικείμενο έχει – περίπου – τις ίδιες ιδιαιτερότητες με τη γυναίκα, ενώ ενδεχομένως διαθέτει μεγαλύτερη φαντασία στα ερωτικά παιχνίδια. Επιπλέον, από τη σκοπιά της σχέσης, ο ευνούχος δεν έχει τις απαιτήσεις μιας γυναίκας, τον συχνά προκλητικό χαρακτήρα της, δεν εγείρει αξιώσεις, δεν επιτίθεται στον άνδρα, ούτε είναι πνεύμα αντιλογίας, όπως συνηθίζουν οι γυναίκες. Ο ευνούχος – ως εραστής και υποτακτικός – αντιπροσώπευε σε όλες τις εποχές και σε όλους τους πολιτισμούς τον θαυμαστό και αποτρόπαιο θρίαμβο του μισογυνισμού. Λαμβάνοντας υπόψη τις συμφορές που από την εποχή των πρωτοπλάστων προξένησε η γυναίκα στον άνδρα, τι καλύτερο θα μπορούσε ο τελευταίος να επιθυμήσει από ένα ον ίδιο μ’ αυτόν, αλλά πλήρως αποστερημένο από το απειλητικό εκείνο όργανο που καθιστά τον άλλο ισότιμο του;

.
Βάννα ντα Αγγέλις: Οι ευνούχοι. Η εκπληκτική και απόκρυφη ιστορία τους (Περίπλους)

No 307

Δυο λόγια για τη ντροπή μου. Δεν την παραβλέπω. Βάζω τα δυνατά μου να την ξεπεράσω. Το αμφιφυλικό κίνημα στοχεύει στο να θέσει τέλος στη χειρουργική γενετικής ανάπλασης των νηπίων. Το πρώτο βήμα στον αγώνα είναι να πειστεί ο κόσμος – και οι ενδοκρινολόγοι παιδίατροι, πιο συγκεκριμένα – ότι τα ερμαφρόδιτα γεννητικά όργανα δεν νοσούν. Ένα στα δυο χιλιάδες βρέφη γεννιέται με ασαφή γεννητικά όργανα. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, μ’ έναν πληθυσμό διακοσίων εβδομήντα πέντε εκατομμυρίων, αυτό μεταφράζεται σε εκατόν τριάντα επτά χιλιάδες αμφιφύλους εν ζωή σήμερα.
Όμως εμείς οι ερμαφρόδιτοι είμαστε άνθρωποι σαν όλους τους ανθρώπους. Κι εγώ τυχαίνει να μην είμαι πολιτικό πρόσωπο. Δεν μου αρέσουν οι ομάδες. Μολονότι είμαι μέλος της Εταιρείας Αμφιφύλων της Βόρειας Αμερικής, δεν έλαβα ποτέ μου μέρος σε διαδηλώσεις. Ζω τη δική μου ζωή και φροντίζω τις δικές μου πληγές. Δεν είναι ο καλύτερος τρόπος να ζεις. Έτσι είμαι εγώ όμως.
Ο πιο διάσημος ερμαφρόδιτος στην Ιστορία; Εγώ; Ένιωσα ωραία γράφοντάς το, ωστόσο έχω ακόμα δρόμο πολύ μπροστά μου. Στη δουλειά μου κρύβομαι και αποκαλύπτω τον εαυτό μου μόνο σε λιγοστούς φίλους. Λίγοι μόνο άνθρωποι εδώ στο Βερολίνο ξέρουν το μυστικό μου. Το λέω σε περισσότερους απ’ όσους συνήθιζα, αλλά δεν είμαι διόλου συνεπής. Κάποιες νύχτες το λέω σε ανθρώπους που μόλις γνώρισα. Σε άλλες περιπτώσεις κρατώ για πάντα τη σιωπή μου.

.
Τζέφρυ Ευγενίδης: Middlesex. Ανάμεσα στα δυο φύλα (Libro)

No 306

Την άλλη μέρα το πρωί ο Νταλί μου τηλεφώνησε στο ξενοδοχείο μου:
- Ξυπνώντας σήμερα το πρωί έκανα μια ανακάλυψη συνταρακτική. Είστε ο Μωυσής του Μιχαήλ Άγγελου. Η ομοιότητα είναι εκπληκτική. Πώς δεν το είχα προσέξει νωρίτερα; Είναι ολοφάνερο!
(…) Πρόθυμα διατυμπάνιζε παντού ότι η Αμάντα του ήταν ένας Μωυσής, ο πατέρας του, ένας Ρενέ Κρεβέλ, με λίγα λόγια ένα ον αγγελικό’ τα πάντα ήσαν γένους αρσενικού. Έτσι, ένα ωραίο πρωί η εφημερίδα Μινύτ έγραψε ότι η καινούργια ιέρεια του Θείου Δάσκαλου ήταν, στην πραγματικότητα, αγόρι. Αυτός ο μύθος έκανε γρήγορα το γύρο του Παρισιού, που ψοφάει για τέτοια σκάνδαλα κι η δύστυχη Κατρίν Αρλέ, που με είχε πλασάρει στους κατασκευαστές σουτιέν, έπεσε από τα σύννεφα! Μάταια προσπαθούσα να εκθέσω αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση στον Νταλί.
- Μα, αγαπητή μου φίλη, θα ‘πρεπε να είστε ενθουσιασμένη, μου απάντησε. Όλονών τώρα η περιέργεια θα διπλασιαστεί και, γύρω σας, θα δημιουργηθεί μια ακόμη μεγαλύτερη αυλή. Εξάλλου, αυτή είναι η αλήθεια! Δεν είστε ούτε αγόρι ούτε κορίτσι. Σας το έχω πει: Είστε μια ύπαρξη αγγελική, ένα αρχέτυπο.

Amanda Lear: Ο δικός μου Νταλί (Όμβρος)

No 305

Ένα βράδυ, που η άνοιξη είχε μπει για τα καλά, σταμάτησε ένα σοβαρό αμάξι μπροστά μου. Προς μεγάλη μου έκπληξη είδα δυο νεανικές σιλουέτες στις μπροστινές θέσεις.
(…) χύνω αμέσως, με τα μάτια τους κολλημένα επάνω μου και τα σώματα τους να αλληλοτρίβονται μηχανικά. Δεν ήμουν πολύ κοντά τους, αλλά από την καύλα του απρόσμενου θεάματος, τους πήραν τα σκάγια. Κάποια ριπή μου τινάχτηκε πάνω τους, που λες και ήταν σύνθημα από πιστόλι διαιτητή, και ξεκίνησαν έναν άνευ προηγουμένου ξέφρενο αγώνα λυσσαλέου γαμησιού, όπου τα κορμιά τους χτυπούσαν το ένα πάνω στ’ άλλο σαν αμυντικός οπλισμός σε πεδίο μάχης. Η κλαγγή των «όπλων» πάνω στο κρεβάτι μου.

Τζένη Χειλουδάκη: Η μαύρη βίβλος (Όμβρος)

No 304

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ο Πολ ήταν η γυναίκα και για να τα έχει με έναν άντρα, έπρεπε να είναι η γυναίκα ή τουλάχιστον να διατηρεί την ψευδαίσθηση ότι ήταν γυναίκα. Δεν μπορούσε να διανοηθεί οποιουδήποτε είδους σεξουαλική επαφή χωρίς ρούχα – του ήταν αηδιαστικό – εκτός κι αν ένιωθε τον σύντροφό του έτσι, το αρσενικό του ζευγαριού έπρεπε να είναι γυμνό – αυτός, όμως, η Πολίνα έπρεπε να κρύβει τη φρίκη της αρρενωπότητας που βρισκόταν ανάμεσα στα πόδια του. Τη φρίκη της αρρενωπότητας που θα προτιμούσε να μην έχει… το είδος της αρρενωπότητας που η Πολίνα εκτιμούσε ιδιαίτερα στον άλλον.

Ed Wood: Ο θάνατος ενός τραβεστί (Οξύ)

No 303

.

Μια φορά, στη στάση, παραλίγο να βρω μπελά από έναν αστυφύλακα. Αφού με κοίταξε από μαλλί μέχρι γόβα επί ένα περίπου λεπτό, με ρώτησε τι γυρεύω εκεί.
ΕΓΩ – Περιμένω λεωφορείο.
ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΑΣ – Είσαι ντυμένος γυναικεία.
ΕΓΩ – (έκπληκτος) Μα φοράω παντελόνι.
ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΑΣ – Παντελόνι φοράνε οι γυναίκες.
ΕΓΩ – Και ευθύνομαι εγώ επειδή άλλοι κάνουν ανωμαλίες;
ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΑΣ – (δυνατότερα) Είσαι ντυμένος γυναικεία και το καλό που σου θέλω πάρε σβέλτα το λεωφορείο αλλιώς την έχεις άσχημα. Δεν τα σηκώνει ο κόσμος αυτά. (Δείχνοντας το παντελόνι μου, δίχως φερμουάρ μπροστά, και τα σκαρπίνια μου με το τακουνάκι)

Quentin Crisp: Ο γυμνός δημόσιος υπάλληλος (Κάκτος)

No 302

Γύρω στα ’82 έκανε την εμφάνισή της μια πανύψηλη καλλίγραμμη τραβεστί, η Ζιγκοάλα. Η μοναδική τραβεστί που γνώρισα κάπως εκ του πλησίον και η μόνη που ξέρω σ’ αυτό τον κόσμο με λεπτή, βελουδένια φωνή σαν δεκάχρονης παρθένας. Η λαλίτσα της, ακονισμένη στη λίμα, ήταν μια αισιόδοξη και σαρκαστική παραφωνία μέσα στον αχταρμά των ποικίλων βραχνομάγκικων, μαστουρωμένων και μεγάφωνων μπάσων των υπολοίπων του σιναφιού. Η Ζιγκοάλα ήταν καλοδιαβασμένη, για τους ανθρώπους του κύκλου της ένα φαινόμενο. Καθημερινώς μπαινόβγαινε σε βιβλιοπωλεία και δισκάδικα για να ενημερώνεται. Έγραφε στιχάκια, φιλοδοξούσε να ακουστεί το όνομα της στον κόσμο του πνεύματος.
«Κάποια μέρα θα γίνω μεγάλη», κοκορευόταν (…) «Θέλω ή να με τραγουδήσει η Αλεξίου ή να γίνω Παλαμάς»

Θωμάς Κοροβίνης: Κανάλ ντ’ Αμούρ. Αφήγημα για το ερωτικό περιθώριο της Θεσσαλονίκης του ’80 (Άγρα)

No 301

Χέρι με χέρι, οι δυο άντρες τραγουδούσαν το ντουέτο τους. Κάτω από την επήρεια του κρασιού, άφηναν τους εαυτούς τους να παραδοθούν στην όπερα.
«Κυρία μου», τραγούδησε ο Σιγιέ, «ακούω τον εχθρό να τραγουδά τα τραγούδια της γης μας, της Τσου, ολόγυρά μας. Αυτό σημαίνει ότι ο Λιου Βανγκ έχει καταλάβει το βασίλειό μας; Όλα έχουν χαθεί!»
Ο Ντιεγί τραγούδησε δακρυσμένος (…) Άπλωσε τα χέρια του άτονα κραδαίνοντας το σπαθί.
Ο Σιγιέ το άρπαξε από τα χέρια του.
«Αυτό δεν είναι ψεύτικο για μαθήματα θεάτρου, είναι αληθινό». Κοίταξε στα μάτια του Ντιεγί ερευνητικά. «Δε με πιστεύεις;»
Ο Γουάν έκοψε ελαφρά το κολάρο του Ντιεγί. Αυτός μαζεύτηκε κλαψουρίζοντας φοβισμένα. Ο Γουάν γέλασε που τον φόβισε ξανά με το αστείο του, πριν το πετάξει μακριά. Αρπάζοντας το παράλυτο λορμί του Ντιεγί, ο Γουάν τον έσπρωξε πάνω στο τραπέζι. Έβαλε το σκληροτράχηλο πρόσωπό του πάνω στο ροζ δέρμα του Ντιεγί, λες κι έλιωνε κάτω από το πέλμα του τα ροδοπέταλα μιας ροδακινιάς. Με τα πρόσωπα βαμμένα έμοιαζαν με ηθοποιούς που έπαιζαν σ’ ένα παράξενο θέατρο.
Ο Ντιεγί κατάλαβε ότι ο Γουάν Σιγιέ τον ποθούσε, αλλά ήταν αργά να το σκάει.

Lilian Lee: Αντίο, Παλλακίδα μου (Το κλειδί)

No 300

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

.

*****
.
Από άποψη λοιπόν θετέου δικαίου – εν όψει των όσων προαναφέρθηκαν – και με σκοπό την αποτελεσματικότερη κατοχύρωση των δικαιωμάτων των σεξουαλικών μειονοτήτων, χρήσιμη θα είναι η κατάργηση του άρθρου 347 του Ποινικού Κώδικα, η θεσμοθέτηση της ελεύθερης ένωσης μεταξύ δυο ανθρώπων, ανεξαρτήτως του αν ανήκουν σε διαφορετικό ή στο ίδιο φύλο, η νομοθετική ρύθμιση του ζητήματος των τρανσεξουαλικών και ίσως, τέλος, η θέσπιση ενός ειδικού νόμου που να προστατεύει τα μέλη των σεξουαλικών μειονοτήτων από τις όποιες διακρίσεις υφίστανται στην καθημερινή πρακτική, σε συγκεκριμένα ζητήματα, όπως π.χ. στη μίσθωση κατοικίας, στον χώρο των εργασιακών σχέσεων κλπ.

Γιώργος Δουκουμετζίδης: Προβλήματα Προστασίας των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (Καστανιώτης)

No 299

John Anderson (Αυστραλία)

ΠΗΔΑ ΠΡΟΤΟΥ ΚΟΙΤΑΞΕΙΣ

Του κινδύνου η αίσθηση δεν πρέπει να χαθεί:
ο δρόμος είναι βέβαια και σύντομος κι απόκρημνος,
όσο ομαλός κι αν φαίνεται από δώθε.
Αν θέλεις κοίταξε, όμως πρέπει να πηδήξεις.
(….)

Τα ρούχα που τα θεωρούν σωστά να τα φορείς
δεν είναι ούτε συνετά ούτε φτηνά,
όσο δεχόμαστε να τα φορούμε σαν τα πρόβατα
με δίχως ποτέ νύξη για όσους έχουνε χαθεί.

Πολλά θα ‘λεγε κανείς για την κοινωνική ευπρέπεια,
μα το να χαίρεσαι όταν κανείς δεν είναι γύρω
είναι πιο δύσκολο κι απ’ το να κλαις.
Κανείς παρών για να σε δει, όμως θα πρέπει να πηδήξεις.

Μύριες οργυιές μια μοναξιά στο βάθος της
στηλώνει το κρεβάτι σου, αγαπητέ μου:
Μόλο που σ’ αγαπώ, θα πρέπει να πηδήξεις.
Της σιγουριάς μας το όνειρο θα πρέπει να χαθεί.

W.H. Auden: [ΠΟΙήΜΑΤΑ] (Κέδρος)
Μετάφραση: Αντώνης Δεκαβάλλες

No 298

Claudio Bravo (Χιλή)

ΣΑΝ ΗΜΟΥΝ ΕΙΚΟΣΙ ΚΙ ΕΝΟΣ

Σαν ήμουν είκοσι κι ενός
να λέει άκουσα σοφό:
«Κορόνες, λίρες και γκινέες
δώσε, μα όχι την καρδιά σου'
ρουμπίνια ή και πέρλες δώσε,
τη λευτεριά σου όμως σώσε».
Μα ήμουν είκοσι κι ενός,
κι ό,τι είπε, ωφέλεια κανενός.

Σαν ήμουν είκοσι κι ενός
τον άκουσα να λέει πάλι:
«Καρδιά που βγήκε από το στήθος
ποτέ δεν δόθηκε του κάκου'
με στεναγμούς είν' πληρωμένη
κι η πίκρα είναι ό,τι σου μένει».
Και τώρα που 'μια είκοσι δυο,
τι αληθινό, τι αληθινό!

Α.Ε. Χάουσμαν \ M.Βρετανία
Μετάφραση: Πάνος Καραγιώργος
.
Πανόραμα Αγγλικής Ποίησης (Τυπωθείτω-Γ.Δάρδανος)

No 297

.

ULTIMA RATIO RERUM

Τα κανόνια συλλαβίζουν τον έσχατο λόγο του χρήματος
Με μολυβένια γράμματα στην ανοιξιάτικη λοφοπλαγιά.
Όμως τ’ αγόρι που πλαγιάζει νεκρό κάτω απ’ τις ελιές
Ήταν πολύ νέο και πολύ αφρόντιστο
Για να ξεφύγει το σπουδαίο τους μάτι.
Ήταν καλύτερο σημάδι για φιλί.

Σαν ζούσε, οι φάμπρικες ποτέ τους δεν τον κάλεσαν με τις ψηλές τους καμινάδες.
Μήτε οι κρυστάλλινες πόρτες των εστιατορίων στριφιγύρισαν για να τον σπρώξουν μέσα.
Τ’ όνομα του δε δημοσιεύτηκε ποτέ σ’ αφημερίδες.
Ο κόσμος όρθωνε τον πανάρχαιο τοίχο του γύρω απ’ το νεκρό.
Με το χρυσό του θαμένο βαθειά στο πηγάδι,
Καθώς η ζωούλα του ανάλαφρη, όπως η φήμη του Χρηματιστηρίου, πέταξε ψηλά.
(….)

Stephen Spender \ Μ. Βρετανία
Μετάφραση: Κλ. Κύρου

Κλ. Παράσχος: Ανθολογία της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής ποιήσεως (Παρουσία)

No 296

Francis Bacon (Μ.Βρετανία)

ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ

Η θάλασσα το απόγευμα απλώνεται στην αμμουδιά
και κάτω από τον ουρανό του ηλιοβασιλέματος
παρατηρώ την ελευθερία ενός λόχου στρατιωτών: τσίτσιδοι
για το θαλασσινό μπάνιο, φωνάζουν και τρέχουν στο θερμό αέρα.
Η σάρκα τους, σκληραγωγημένη από τον πόλεμο, ξανανιώνει
(….)
Τώρα οι στρατιώτες στεγνώνουν και ντύνονται,
ξαναβάζουν το πουκάμισο τους, ξεχνούν το φόβο και τη ντροπή της γύμνιας.
Κι εγώ, καθώς αναπνέω τον αέρα του σούρουπου,
νιώθω να με συνεπαίρνει μια παράξενη ευχαρίστηση,
μια ευγνωμοσύνη, λες και το ίδιο το κακό να ήταν όμορφο.

Φ. Τ. Πρίνς \ Μ. Βρετανία

Ντίνος Χριστιανόπουλος: Εντευκτήριο (Διαγώνιος)

No 295

Bernard Buffet (Γαλλία)

.

Η ΞΕΝΗ
Μιλάει τραχιά για τ’ άγρια πέλαγά της
που έχουν δεν ξέρω τι είδους φύκια κι άμμους’
προσεύχεται χωρίς όγκο και βάρος,
γερασμένη σα να ‘ταν να πεθάνει.
Αυτός ο κήπος που αλλόκοτο μάς έφτιαξε,
κάκτους και χόρτα που σαλτάρουν έχει βγάλει.
Ζωηρεύει απ’ την ανάσα της ερήμου
και μ’ ένα πάθος αγαπάει που τη λευκαίνει,
που δε μιλάει γι’ αυτό και που αν μιλούσε
θε να ‘μοιαζε σαν άλλου άστρου το χάρτη.
Θα ζήσει ογδόντα χρόνια ανάμεσά μας
μα θα ‘ναι πάντα σα μόλις να ‘χει φτάσει,
μιλώντας μια λαχανιασμένη γλώσσα
που την καταλαβαίνουν μόνο ζούδια.
Και θα πεθάνει ανάμεσά μας κάποια νύχτα,
΄π πιο πολύ θα υποφέρει, με μονάχα
το πεπρωμένο της για μαξιλάρι,
από ‘να θάνατο βουβό και ξένο.

Γκαμπριέλα Μιστράλ / Χιλή

Ηλίας Ματθαίου: Ποίηση Ισπανόφωνης Αμερικής. Από τον Χοσέ Μαρτί έως τον Οκτάβιο Πας (Γνώση)

No 294

Bernard Cathelin

Το φθινόπωρο του 1914 γνωρίζει την ποιήτρια Σοφία Παρνόκ, μια δυναμική αλλά και κάπως επιθετική τριαντάχρονη γυναίκα, η οποία δεν κρύβει τα ομοφυλοφιλικά της ένστικτα και της οποίας το έργο έχει ήδη κάποια επιτυχία. Από την πρώτη στιγμή η Μαρίνα γοητεύεται από αυτό το παράτολμο πλάσμα. (…) Κολακευμένη από το ενδιαφέρον μιας συναδέλφου που είναι εξίσου έμπειρη στα χάδια και στην ποίηση, η Μαρίνα εμφανίζεται παντού μαζί της και χαίρεται να σκανδαλίζει τους σεμνότυφους επιδεικνύοντας τις προτιμήσεις της. Εξάλλου, ακόμα κι εκείνοι που καταδικάζουν την ελευθεριότητά της υποκλίνονται μπροστά στην προσωπικότητα της. Με τα κοντοκομμένα καστανά μαλλιά της, το φαρδύ πρόσωπό της και το ευθύ βλέμμα της, μάλλον επιβάλλεται με την παρουσία της παρά γοητεύει.

Ανρί Τρουαγιά: Μαρίνα Tσβετάγιεβα (Μεταίχμιο)

No 293

Edward Hopper (ΗΠΑ)

.

Η ξανθιά κοπέλα, η Έλεν, είχε πλησιάσει τώρα. Όλες οι κινήσεις της ήταν ρευστές και αρμονικές. Η Έλσι δεν την είχε δει να πλησιάζει, απλώς διαπίστωσε κάποια στιγμή ότι βρισκόταν εκεί, ήσυχη και ατάραχη, με τα μάτια στραμμένα όχι πάνω στην ίδια, αλλά πάνω στη Λίο, με μια ιδιαίτερη προσοχή που θα μπορούσε να είναι επικριτική, εάν δεν περιείχε κάτι το προστατευτικό.
(…) Η ξανθή κοπέλα άπλωσε ένα απαλό χέρι και άγγιξε τη Λίο στο μπράτσο. «Έχει ένα τραπέζι στη γωνία. Πάμε να καθίσουμε».
(…) Προσπαθώντας να κάνει τη συζ’ητηση χαρούμενη και φυσική η Έλσι είπε: "Φαντάζομαι ότι εσύ κι η Λίο γνωριζόσαστε εδώ και πολύν καιρό».
«Περίπου επτά χρόνια. Τα τελευταία πέντε χρόνια ζούμε μαζί».

Μέρι Ρενό: Παράξενες φιλίες (Αστάρτη)

No 292

Diego Rivera (Μεξικό)

.

Η λαίδη Σλαίην δεν απάντησε, έβαλε μόνο το χέρι της στο κεφάλι της κοπέλας που ήταν ακουμπισμένο στα γόνατα της. Ήταν πολύ συγκινημένη για ν’ απαντήσει. Προτίμησε ν’ αφήσει τη δροσερή φωνή να συνεχίσει και φανταζόταν ότι η ίδια μιλούσε ξαναζωντανεύοντας τα εφηβικά της χρόνια και ξεγελώντας τον εαυτό της με την ιδέα ότι επιτέλους είχε βρει ένα πρόσωπο στο οποίο θα μπορούσε να εμπιστευθεί τις σκέψεις της. Ήταν γριά, ήταν κουρασμένη, πρόθυμα αφέθηκε να χαθεί μέσα στη γλυκιά αυταπάτη. Να ήταν τάχα ένας απόηχος από το παρελθόν αυτό που είχε ακούσει; Μήπως τα χρόνια είχαν ξαναγυρίσει με κάποια διαφορά; Άφησε τα δάχτυλα της να παίζουν με τα μαλλιά της Ντέμπορα κι επειδή τα βρήκε κοντά αντί μακριά με μπούκλες υπέθεσε αόριστα πως είχε βάλει μπροστά τα νεανικά της σχέδια για ν’ αποδράσει. Το είχε πραγματικά σκάσει από το σπίτι της;

Vita Sackville-West: Το Πάθος της Λάιδης Σλαίην (Γκοβόστης)

No 291

Jean Cocteau (Γαλλία)

.

Ο απόηχος της Σόνετσκα – μέσα στο τετράδιό μου εκείνης της εποχής, διαβάζω:
«…Δε θα πω τίποτα για τις γυναίκες, γιατί τις θυμάμαι όλες με ευγνωμοσύνη, όμως δεν αγαπώ παρά τη Σόνετσκα Χόλιντέι».
«Όταν σκέφτομαι την επιστροφή της Σόνετσκα, δεν τολμώ να το πιστέψω: μια τέτοια ευτυχία – δεν υπάρχει επάνω στη γη.
Τη σκέφτομαι - αποσιωπώντας το ουσιαστικότερο - όπως σκέφτομαι ένα καινούργιο δαχτυλίδι, ένα ρόδινο φόρεμα – αδιάφορο αν αυτό ακούγεται γελοίο: τη σκέφτομαι μ’ έναν φλογερό πόθο στην καρδιά.
Καθώς δεν είναι πια η Σόνετσκα που πρόκειται να έρθει – είναι ο Έρωτας καθ’ εαυτόν».

.
Μαρίνα Τσβετάγιεβα: Η ιστορία της Σόνετσκα (Νεφέλη)

No 290

Henry Scott Tuke (Μ.Βρετανία)

Ο Καυγατζής κοιμόταν στη γέφυρα, κάτω απ’ τον ήλιο. Όρθιος, τον κοίταζα για ώρα. Το πρόσωπό μου βούλιαζε μέσα στο δικό του και μόλις που πρόφτασα ν’ αποτραβήξω το βλέμμα μου, για να μη με πάρει είδηση. Από τις ήρεμες και γεμάτες ασφάλεια μακριές ώρες που θα μπορούσαμε ίσως να κοιμόμασταν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, προτιμώ αυτές τις στιγμές της αμηχανίας, αυτές τις σύντομες στιγμές που πρέπει να διακόψω γιατί τα πόδια δεν αντέχουν να στηριζόμαστε για ώρα πάνω τους, γιατί ένα χέρι έχει ζαρωθεί άβολα, κάποια πόρτα ή κάποιο βλέφαρο δεν έχει κλείσει τελείως. Ξεκλέβω αυτές τις στιγμές κι ο Καβγατζής δεν το ξέρει.

Ο Καβγατζής ξέχασε το σλιπ του στη καμπίνα μου. Δεν τολμώ να το αγγίξω. Αυτό το γαριασμένο σλιπ του ναύτη είχε την ίδια δύναμη μ’ ένα τομάρι λεοπάρδαλης. Κι ακόμα μεγαλύτερη απ’ αυτό. Ήταν το ίδιο το ζώο που είχε ξαπλωθεί κατάχαμα, που είχε λουφάξει κι είχε κουλουριαστεί μέσα στο κορμί του και δεν είχε αφήσει παρά μόνο το περίγραμμά του. «Θα έπρεπε να το πετάξουμε στην άκρη». Αν κάνω όμως να το αγγίξω, ν’ απλώσω το χέρι μου πάνω του, θα φουσκώσει μεμιάς μ’ όλους τους μυς του Καβγατζή.

Ζαν Ζενέ: Ο Καβγατζής της Βρέστης (Εξάντας)

No 289

Kent

Κι έτσι συνέχισε. Ποτέ δεν μιλούσαν για το ίδιο το σεξ, το αφήναν να συμβεί, τις πρώτες φορές μονάχα τη νύχτα, έπειτα έξω, με ντάλα ήλιο από πάνω τους, και το σούρουπο πλάι στη φωτιά, άγρια, βιαστικά, γελώντας και ξεφυσώντας, με ήχους άφθονους, αλλά χωρίς ούτε μια λέξη, παρά μόνο μια φορά που ο Ένις είπε: « Πούστης εγώ δεν είμαι πάντως», κι ο Τζακ πετάχτηκε κι είπε: «Ούτε εγώ. Αυτό και τελείωσε. Λογαριασμός δικός μας». Το βουνό ήταν όλο δικό τους καθώς πετούσαν στον ευφορικό, πικρό αέρα, κοιτώντας από ψηλά τη ράχη του γερακιού και τα φώτα των αυτοκινήτων σαν μυρμήγκια στη γη αποκάτω τους, αιωρούμενοι πάνω απ’ τα τετριμμένα κι απόμακροι απ’ τα ήμερα τσομπανόσκυλα και τα νυχτερινά γαβγίσματα τους. Πίστευαν πως είναι αόρατοι, χωρίς να ξέρουν ότι μια μέρα ο Τζο Αγκίρε τους παρατηρούσε με τα δυνατά του κιάλια δέκα ολόκληρα λεπτά, περιμένοντας ώσπου κουμπώθηκαν, περιμένοντας να φύγει ο Ένις για τα πρόβατα για να στείλει μήνυμα στον Τζακ ότι οι δικοί του είχαν ειδοποιήσει πως ο θείος του ο Χάρολντ ήταν στο νοσοκομείο με πνευμονία και μάλλον δε θα την έβγαζε καθαρή. Αν και την έβγαλε, κι ο Αγκίρε ανέβηκε πάλι να ειδοποιήσει, καρφώνοντας με το βλέμμα τον Τζακ απ’ το άλογό του.

Άννυ Πρου: Το μυστικό του Brokeback Mountain (Καστανιώτης)

No 288

Mark Beard (ΗΠΑ)

.

Στην αρχή δε μπορούσε να πιστέψει στα μάτια του. Δυο μέτρα πιο κει ακουμπισμένος πάνω σε μια βελανιδιά τον κοιτούσε ο στρατιώτης, ο στρατιώτης που τόσο μισούσε. Ήταν ολόγυμνος. Το λεπτό του κορμί γυάλιζε κάτω από τον απογευματινό ήλιο. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα πάνω στο λοχαγό ψυχρά, ανέκφραστα σα να κοιτούσε κάποιο έντομο που το ‘βλεπε για πρώτη φορά. Ο Πέντερτον είχε παραλύσει από το ξάφνιασμα. Έκανε να μιλήσει αλλά από το λαρύγγι του βγήκε μονάχα ένας ξερός ήχος. Αγνοώντας τη ματιά του ο στρατιώτης γύρισε και κοίταξε το άλογο. Ο Κεραυνός ήταν ακόμα μουσκεμένος από τον ιδρώτα και τα καπούλια του ήταν γεμάτα σημάδια από τις καμτσικιές. Από καθαρόαιμο μέσα σ’ ένα απόγευμα είχε γίνει ψωράλογο της πεντάρας που μόνο για αλέτρι έκανε.
Ο λοχαγός ήταν πεσμένος ανάμεσα στο στρατιώτη και στο άλογο. Ο γυμνός άντρας ούτε που μπήκε στον κόπο να κάνει το γύρο του ξαπλωμένου κορμιού. Άφησε το δέντρο όπου στεκόταν και ο λοχαγός είδε τα γυμνά του πόδια να περνάνε από πάνω του’ ήταν λεπτά, καλοφτιαγμένα και γαλάζιες φλεβίτσες διέσχιζαν το τονισμένο τόξο του ποδιού του. Ο στρατιώτης έλυσε τ’ άλογο και του χάιδεψε τη μουσούδα,. Έπειτα χωρίς να ρίξει μια ματιά στο λοχαγό το πήρε μαζί του και χάθηκαν μες στο πυκνό δάσος.

Κάρσον ΜακΚάλερς : Ανταύγειες σε χρυσό μάτι (γράμματα)

No 287

Τα μάτια του αγοριού, όλο περιέργεια και αδημονία, μισοκρυμμένα από τις φωτεινές ανταύγειες, τον ενοχλούσαν και τον σάστιζαν. Ο Τζο είχε βγάλει τη γραβάτα του και είχε ανοίξει το πουκάμισό του. Και τώρα με μια καθαρή ατσαλένια χτένα, έφτιαχνε προσεκτικά τα μαλλιά του, ένα ίσιο μεταξωτό ξανθό κοτσιδάκι. Κοίταξε κι αυτός επίμονα τον Κάτωνα, επίμονα αλλά και έντονα, τόσο που δεν μπορούσε να χάσει τον αυτοέλεγχο και να ξεσπάσει σε ένα γέλιο τρελό. Ο Κάτωνας σκίρτησε απ’ τον πόθο, ένιωσε την ανάγκη να τον αγγίξει.

Iris Murdoch: Ερρίκος και Κάτωνας (Χατζηνικολή)

No 286

Εξακολουθώντας να περπατάει και στρέφοντας το κεφάλι, ο Μπένετ είδε τότε ένα νεαρό με σκούρα πυκνά ίσια μαλλιά που του έπεφταν σχεδόν μέχρι τους ώμους και στο μέτωπο του σχημάτιζαν φράντζα, ενώ τα μεγάλα σκούρα όμορφα μάτια του αγκάλιαζαν απαλά τον Μπένετ και τα χείλη του ήταν προτεταμένα σαν έτοιμα να μιλήσουν. Εκείνη τη στιγμή ο Μπένετ ένιωσε να λιποθυμάει. Αγωνίστηκε σαν αν πολεμούμε μια δύναμη στην οποία θα έπρεπε σύντομα να υποκύψει. Γύρισε το κεφάλι από την άλλη μεριά. Είδε πως στο δεξί του χέρι βρισκόταν μια εκκλησία, έστρεψε απότομα την πλάτη στον σύντροφό του, και με μεγάλα και γρήγορα βήματα, έτοιμος να σωριαστεί, μπήκε μέσα.

Iris Murdoch: Το δίλημμα του Τζάκσον (Χατζηνικολή)

No 285

.

Οι σκηνές ερωτοτροπίας ανδρών με νεαρούς και αγόρια εμφανίζονται γύρω στο 575 και είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς μετά το 550’ μετά το 500 παρακμάζουν και εξαφανίζονται γύρω στο 475. Παριστάνουν τον εραστή να προσφέρει δώρα και να αγγίζει, να φιλά και τελικά να διαμηρίζει. Μολονότι οι γραπτές πηγές καθιστούν σαφές ότι οι Αθηναίοι είχαν συχνά πρωκτική επαφή με τους ερωμένους, οι Αθηναίοι καλλιτέχνες, με μια και μόνη γνωστή εξαίρεση, απέφευγαν επιμελώς την απεικόνισή της, ενδεχομένως γιατί κατ’ ουσίαν έβαζε τον παθητικό σύντροφο στη θέση της γυναίκας. Σκηνές ερωτοτροπίας αντρών και γυναικών εμφανίζονται λίγα χρόνια μετά από αυτές και ακολουθούν εν πολλοίς το ίδιο μοντέλο.

Andrew Stewart: Τέχνη, Επιθυμία και Σώμα στην αρχαία Ελλάδα (Αλεξάνδρεια)

No 284

Οι τελετές μύησης, που επιτρέπουν στα άτομα του κάθε φύλου να εισέρχονται οριστικά στην πραγματική φύση του άνδρα ή της γυναίκας, περιλαμβάνουν, μέσω της παρενδυσίας, την πρόσκαιρη συμμετοχή στη φύση του αντίθετου φύλου. Οι πολεμικές μυήσεις καταφεύγουν συνήθως σε θηλυκές μεταμφιέσεις. Αντίστροφα, στη Σπάρτη, η νεόνυμφη φοράει την πρώτη μέρα του γάμου της ρούχα ανδρικά. Στο Άργος, πάλι, η γυναίκα έπρεπε να φοράει την πρώτη νύχτα του γάμου της ψεύτικη γενειάδα για να κοιμηθεί με τον άνδρα της. Τηρουμένων των αναλογιών, το νεαρό άγόρι, πριν γίνει πολεμιστής, παραμένει στην πλευρά των γυναικών’ έτσι ο Αχιλλέας ανατρέφεται σαν κορίτσι.
(…) Ο ενήλικος παθητικός ομοφυλόφιλος που υιοθετεί γυναικεία ενδυμασία και συμπεριφορά αντιμετωπίζεται με βαθύτατη περιφρόνηση. Στις Θεσμοφοριάζουσες για παράδειγμα, ο Αριστοφάνης εμφανίζει επί σκηνής τον τραγικό ποιητή Αγάθωνα, που στο πλατωνικό Συμπόσιον γιορτάζει τη νίκη του, με γυναικεία περιβολή, να φοράει στηθόδεσμο (στρόφιον) και να κρατάει καθρέφτη, λύρα και ξίφος. Όλα δείχνουν ότι η εμφάνιση στο θέτρο ανδρών ντυμένων γυναικεία και μεταμφιεσμένων έτσι που να μην είναι ούτε άνδρες ούτε γυναίκες ήταν άκρως κωμική.
(…) Tόσο στην αρχαία Ελλάδα όσο και στη Ρώμη, οι γυναικείοι ομοφυλοφιλικοί έρωτες αποτελούν αντικείμενο ακόμη μεγαλύτερης χλεύης, ίσως επειδή αυτοί που τους αναφέρουν είναι άνδρες. Το μόνο μη αρνητικό παρ’αδειγμα που μπορούμε να προβάλουμε από την αρχαία Ελλάδα είναι μιας γυναίκας ποιήτριας, της Σαπφούς.

Luc Brisson: Το αμφίβολο φύλο. Ανδρογυνία και ερμαφροδιτισμός στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα (ΜΙΕΤ)

No 283

Οι πολύ λίγες αναφορές – με τη μεγάλη και πολυσυζητημένη εξαίρεση της Σαπφούς – θεωρούν ότι η γυναικεία ομοφυλοφιλική δραστηριότητα είναι επιπρόσθετη, ή ότι συναγωνίζεται την ετεροφυλοφιλική συνουσία.(…) Τα ιατρικά κείμενα συμπεριλαμβάνουν μια εγχείρηση κλειτοριδεκτομής, που πρέπει να επιχειρηθεί όταν η κλειτορίδα είναι υπερβολικά ανεπτυγμένη και, - «μερικοί αναφέρουν» - γίνεται σχεδόν ανδρική (Παύλος Αιγίνης, Επιτομή, 6.70. Hanson1990:33), αλλά αυτό δεν το συνδέουν με τις tribades.
Τα χριστιανικά κείμενα επίσης σε γενικές γραμμές σιωπούν για το ζήτημα αυτό (…) υπάρχουν πολύ λίγες αναφορές στα βιβλία επιτιμίων (…) στους Μέσους Χρόνους η γυναικεία ομοφυλοφιλία εθεωρείτο λιγότερο σοβαρή από την ανδρική, γιατί δεν συνεπαγόταν καμιά απώλεια σπέρματος’ επιπλέον, εθεωρείτο ότι η συνουσία μεταξύ δύο γυναικών είχε το χαρακτήρα υποκατάστατου εκεί όπου δεν υπήρχε ικανοποίηση από τη συνουσία άνδρα – γυναίκας.

.
Gillian Clark: Οι γυναίκες στην όψιμη Αρχαιότητα (Παπαδήμας)

No 282

Πώς ασκείτο αυτή η πορνεία; Στην Αθήνα, τα νεαρά αγόρια πήγαιναν στην κατοικία του εραστή τους ή τον περίμεναν να τους επισκεφθεί σε τόπους διαφθοράς, μακριά από τις πολυσύχναστες συνοικίες. Οι λιγότερο σεμνότυφοι βημάτιζαν πάνω-κάτω στις αλέες της Πνύκας και πρόσφεραν τις ερωτικές τους χάρες κοντά στις οχυρώσεις ή στον λόφο του Λυκαβηττού. Κάποιοι άλλοι – σκλάβοι – τοποθετούνταν από τον κύριο τους σε οίκους διαφοράς. Εκεί στέκονταν δίπλα στην πόρτα (καθίζεσθαι) περιμένοντας τον πελάτη. Η ανδρική πορνεία θεωρείτο επάγγελμα και επιβαλλόταν στους εκπορνευόμενους άνδρες ένας φόρος, που επικυρωνόταν κάθε χρόνο από την βουλή των Πεντακοσίων. Αυτός πληρωνόταν στους τελώνες. Παράλληλα με αυτήν την συνηθισμένη πορνεία, υπήρχε και μια άλλη πιο διακριτική, κοσμική, η οποία συγκέντρωνε νέους καλών οικογενειών.

Violaine Vanouke: Η πορνεία στην Ελλάδα και στη Ρώμη (Παπαδήμας)