No 535

George Wagner (Αυστραλία)

Ό,τι αγάπησα στην Καρδίτσα ήταν ο Αργύρης. Τι κι αν υπήρχε λανθάνουσα ερωτική επιθυμία; Αυτό που εκφραζόταν πάντως ήταν τρυφερότητα, μια φιλία εκρηκτική, ανεπανάληπτη. Δεν μου ξανά ‘τυχε, φίλος, να μπαίνει στον κήπο του σπιτιού του και να τα κάνει όλα ρημαδιό για να μου χαρίσει ένα σπουδαίο μπουκέτο’ ούτε να παρατήσει την γκόμενα που μόλις είχε ψήσει για νά ‘ρθει μαζί μου σε μια α[‘ τις ατελείωτες εκείνες βόλτες, τις ξελαρυγγιαστιές απ’ τα ευαίσθητα τραγούδια του Χατζιδάκι (Σωρός τα γράμματα όταν γύρισα στη Σαλονίκη. Μια κανονική ερωτική αλληλογραφία δε θα γέμιζε ολόκληρη βαλίτσα όπως τη γέμισα εγώ με τα απλοϊκά γράμματα του Αργύρη).

Γιάννης Παλαμιώτης: Από το πάρκο στο κενό (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 534

Ross Watson (Αυστραλία)

Ο Σάκης στα δεκαοχτώ του, είχε τα πιο υπέροχα μάτια που έχω δει σε αγόρι. Μάτια που αλλάζουν από γαλάζια σε σκούρα μπλε και σε γαλαζοπράσινα, ανάλογα με το φως που πέφτει πάνω τους. Μάτια που οι περιστάσεις σε κάνουν να υποδύεσαι χαμαιλεοντικά όταν ο περίγυρος αλλά κι ίσια σου η οικογένεια δε λέει να κατανοήσει αυτό που συμβαίνει μέσα σου παρά θέλει μόνο να πιστεύει ότι τα δικά της φρονήματα είναι κατά κανόνα και χωρίς εξαίρεση και δικά σου. Ο Σάκης ήταν ο μόνος μαθητής που βρήκε το κουράγιο να σκύψει να με φιλήσει στο στόμα. Εκείνο το αδέξιο, πρώτο φιλί που το στέλνεις κι ό,τι πιάσει: τα μισά πάνω χείλη, τα μισά κάτω, λίγο στο πλάι. Σαν να θες να μπογιαντίσεις τον πιο εντυπωσιακό πίνακα που ζωγραφίστηκε ποτέ και έμφυτα ξέρεις ότι έχεις το ταλέντο να το κάνεις αλλά μόλις πιάσεις την τέμπερα στα χέρια σου γλιστράει λίγο χρώμα από δω, σου ξεφεύγει λίγο παραπάνω απ’ την άλλη και τελικά το αποτέλεσμα δεν είναι όπως το φανταζόσουν. Όμως σ΄ αρέσει γιατί είναι το προσωπικό σου απόκτημα, η δικά σου φαντασία που παίρνει σάρκα και οστά. Έτσι ξώφαλτσα με φίλησε κι εκείνος, σαν μεταμοντέρνος πίνακας, περίεργα χυμένος στους χρωματισμούς, δυναμικός και τολμηρός σε εικαστικότητα, ανεξάρτητος σε υπόσταση.

Ιωσήφ Αλυγιζάκης: …και κάτι πολύ προσωπικό (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 533

Warwick Beecham (Αυστραλία)

Με τέτοιες σκέψεις κατέβηκα στην καμπίνα μου, έβγαλα το πορτοκάλι από την τσέπη μου και το έδωσα στον Πατ.(…)
«Κύριε υποπλοίαρχε», είπε ο Πατ. «σ’ ευχαριστώ πολύ για το πορτοκάλι.»
«Αγόρι μου», είπα, «σου φέρνω καλά νέα.»
«Τι νέα, κύριε υποπλοίαρχε;»
«Δεν είναι ανάγκη να πας στην πλώρη.»
Το κοκαλιάρικο, άχαρο πρόσωπο φωτίστηκε:
«Θα μείνω, εδώ, κοντά σου, κύριε Γιένσεν;»
«Όχι», είπα, « αυτό είναι αδύνατο.»
«Σ’ αγαπάω πολύ, κύριε υποπλοίαρχε. Θέλω να μείνω εδώ. Δεν μπορώ να μείνω μαζί σου;»
Το πορτοκάλι κύλησε στο χαλί. Ο Πατ ανακάθησε στο κρεβάτι και τύλιξε τα μπράτσα του γύρω από τον λαιμό μου:
«Υποπλοίαρχε Πέντερ! Υποπλοίαρχε Πέντερ! Άσε με να μείνω κοντάσου! Δεν έχω πού να πάω.»

Γιενς Μπιερνέμπου: Καρχαρίες (Μέδουσα)

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ 2008

.

.

No 532

Raphael Perez (Ισραήλ)

Ο Δημήτρης

Στις παραμονές αυτής της μεγάλης γιορτής
ο αμνός ακόμα επιθυμεί να γίνει θυσίασμα.
Το θύμα περιμένει τον Θεό, η βροχή περιμένει τη γη.

Στην απέναντι αυλή ο γιος των γειτόνων σκαλίζει τη φωτιά
κάτω από τις σούβλες του.
Τα πόδια του είναι λάσπη, η μαγεία του χόρτα πικρά.

Και ιδού: στις αίθουσες αναμονής του μέλλοντος
ο έρωτάς μου έγινε, λες, βορειοδυτικός άνεμος
κι όπως πέρασε η ζωή και το όνειρο
έτσι κι εσύ διαρκώς απομακρύνεσαι.

Ράμι Σάαρι: Κάτω από τις πατούσες της βροχής (Οξύ)
Μετάφραση: Χρυσούλα Παπαδοπούλου

No 531

Jaime Bellechasse (Κούβα)

Το φάντασμά μου να 'ρχεται το νιώθω

Το φάντασμά μου να 'ρχεται το νιώθω
κάτω απ' το σάρκινο κοστούμι όπου μένω,
ποτέ δεν ήξερα αν ζω ή αν πεθαίνω,
αν έχω του ίσκιου ή του σώματος τον πόθο.

Την πόλη περπατώ, την ξαναχτίζω
με ματαιότητας το βλέμμα κάθε μέρα'
άλλοτε εκείνη χάνεται, άλλοτε φεύγω πέρα,
άοπλος το όνειρό μου προασπίζω.

Κι εμέ συναπαντώ, μ' αναγνωρίζω
όλο θάνατο, από σκιά φτιαγμένο'
κι άλλο δεν είμαι τίποτα, ρωτώ, όμως γνωρίζω

μόνο ότι δεν έκλαψα το κλάμα το θλιμμένο
γι' αυτόν το μελλοθάνατο που κομίζω
κάτω απ' το σάρκινο κουστούμι όπου μένω.

Γκαστόν Μπακέρο: Λέξεις γραμμένες στην άμμο από έναν αθώο (Μικρή Άρκτος)
Μετάφραση: Ελένη Χαρατσή

No 530

Eugéne Fredrik Jansson (Σουηδία)

ΜΕΡΗ
Στα αποδυτήρια του γυμναστηρίου, πίσω από το μπάνιο,
Ανάμεσα στους ατμούς του ζεστού νερού και τη μυρωδιά
Των καθαρών σωμάτων των γυμνών νεαρών,
Απολαμβάνει την ωφέλιμη κούραση των μελών
Στεγνώνοντας τα πόδια αργά, μεθοδικά,
Κουρασμένος από τα ουρητήρια και τους δημόσιους κήπους.
.
José António Almeida / Πορτογαλία
Ανθολογία Πορτογαλικής Ποίησης (Ροές)
Μετάφραση: Γιάννης Σουλιώτης

No 529

Pavel W. Jach (Πολωνία)

Περπατώντας έφτασα μέχρι την πλατεία με τους ευκάλυπτους. Κάθησα σε ένα παγκάκι, τυλίχτηκα στο μπουφάν για να προστατευτώ από την υγρασία, αρνούμενος να γυρίσω σπίτι. Απέναντί μου όλη αυτή την ώρα ήταν η τεράστια αυτή αφίσα με τη βρύση και τη σταγόνα του νερού που η θέα της μου φέρνει το γνωστό πια κόμπο θλίψης και αναστάτωσης, όπως κάθε φορά που σκέφτομαι πως στην Αθήνα έχει να βρέξει από πέρσι τον Μάρτη και τώρα είναι Φλεβάρης του άλλου χρόνου και ο Μαραθώνας άδειασε, οι θάμνοι στο πάρκο ξεράθηκαν και οι ευκάλυπτοι στην πλατεία πια δεν έχουν το άρωμα που είχαν, αυτό που κόλλαγε στα ρούχα και το κουβάλαγα πάνω μου σαν ταυτότητα. Είχα πολύ καιρό να μείνω έξω νύχτα. Ίσως να φταίει η τελευταία μου επίσκεψη σε σένα. Ίσως και το πέρασμά μου από το πορνό σινεμά. Ότι και να ήταν όμως ένιωθα την νύχτα κρύα και αφιλόξενη. Παλιότερα την ένιωθα σαν το βασίλειό μου. Νόμιζα πως την είχα κατακτήσει. Μέσα από το σκοτάδι της πλατείας, την ξυνισμένη μυρωδιά των ουρητηρίων, τους χαμηλούς φωτισμούς των μπαρ, στην Ομόνοια, στο Ζάππειο και το Πεδίο του Άρεως, την Πλατεία Κουμουνδούρου, με σώματα ανδρικά και γυναικεία, δεκάδες, εκατοντάδες σε μια καινούργια κούρσα ταχύτητας που νόμιζα πως θα παραμείνω πάντα νικητής, πάντα νέος, όμορφος και ποθητός, διαθέσιμος στον έρωτα και στο μοίρασμα.

.

Χρήστος Δήμας: Ανάσα (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 528

Victor Gadino

«Από μια έμφυτη κλίση που είχα για τον κόσμο των παραμυθιών», γράφει ο Ζενέ στο Ημερολόγιο ενός κλέφτη, «ήμουν έτοιμος να πράξω όχι σύμφωνα με τους νόμους της ήθικής, αλλά σύμφωνα με ορισμένους νόμους μιας μυθιστορηματικής αισθητικής». Το κριτήριο για να κρίνει κανείς μια πράξη ή έναν άνθρωπο δεν είναι το αγαθό που αυτός παράγει αλλά το ωραίο για το οποίο είναι αυτουργός, «το άσμα που ξεσηκώνει μέσα μου και το οποίο μεταφράζω σε λέξεις έτσι ώστε να μπορώ να σας το μεταδώσω». Στο έργο του Ζενέ «η αισθητική είναι αυτή που θεμελιώνει την ηθική», συνοψίζει ο Μισέλ Κορβέν χωρίς να έχει καμία συνέπεια αυτή του η διαίσθηση, η κατά τα άλλα απολύτως ακριβής’ διότι η υποταγή της ηθικής στην αισθητική είναι μια από τις θεμελιώδεις αρχές του λογοτεχνικού φασισμού από τον Ντ’ Ανούντσιο ως τον Μπαλζάκ.
Το ωραίο δένετια με τις πράξεις και με τους ανθρώπους που κατευθύνονται από το κακό. Η εξύμνηση της ομορφιάς του κακού, ή μάλλον της ομορφιάς της ηθικής υπέρβασης προς το κακό, ανήκει σε μια πολύ ισχυρή λογοτεχνική παράδοση της Ευρώπης από τον 19ο αιώνα και τη συναντάμε, με διάφορες μορφές, στον Μποντλέρ και στον Λοτρεαμόν, όπως ακριβώς βλέπουμε να πληθαίνουν στα τέλη του αιώνα οι δανδήδες οι οποίοι ισχυρίζονται πως κατευθύνουν τη ζωή τους όχι σύμφωνα με την τρέχουσα ηθική αλλά βασιζόμενοι στην αισθητική (…)
Ο Ζενέ υμνεί το μεγαλείο του εγκλήματος. Αυτή η ριζοσπαστική αναγωγή του εγκλήματος και του εγκληματία σε κάτι ποιητικό εντυπωσίασε τους συγχρόνους του, τον Κοκτό πρώτα απ’ όλους και στη συνέχεια τον Σάρτρ, οποίος αγορεύει με όρους του Καντ πάνω στο έγκλημα σαν άσκοπο στόχο, σαν μια «αισθητική πράξη».

Ιβάν Γιαμπλόνκα: Ζαν Ζενέ. Οι ανομολόγητες αλήθειες (Καστανιώτης)

No 527

Kyril Fadeev (Ουκρανία)

Καθώς συγκέντρωνε πληροφορίες για τις ομοφυλοφιλικές σκηνές, ο Προυστ ξαναθυμήθηκε πόσο είχε συγκλονισθεί μαθαίνοντας τη βαριά καταδίκη του Ουάιλντ, που τον κατακεραύνωσε όχι μόνο λόγω της σκληρότητας και της αδικίας, αλλά και εξαιτίας της υποκρισίας της, ο ίδιος γνώριζε ένα σωρό επιφανείς Παριζιάνους που πλήρωναν εκδιδόμενους άντρες, όπως ακριβώς είχε κάνει και ο Ουάιλντ. Στη Γαλλία, όπως και στη Βρετανία, οι εύποροι απασχολούσαν μια κουστωδία υπηρετών. Οι ομοφυλόφιλοι προσελάμβαναν συχνά βαλέδες και οδηγούς με κριτήριο το παρουσιαστικό και την προθυμία τους να παρέχουν υπηρεσίες πολύ πιο διαφορετικές από τις συνηθισμένες απαιτήσεις της δουλειάς τους. Οι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι κατανοούσαν την ανάγκη διακριτικότητας, και Οι Αρχές ήταν πρόθυμες να κάνουν τα στραβά μάτια. Μια δίκη όμοια με εκείνη που είχε καταστρέψει τον Ουάιλντ ήταν αδιανόητη για τα δεδομένα του Παρισιού, όπου, όπως είδαμε, δεν υπήρχαν νόμοι που να ποινικοποιούν την ομοφυλοφιλία. Αν κάποιος αμφισβητούσε τον ανδρισμό ενός κυρίου, η τιμή του τελευταίου μπορούσε να ικανοποιηθεί στα γρήγορα με μια μονομαχία. Ο Προυστ, που είχε αρχίσει να γράφει για τον ομοφυλοφιλικό έρωτα σε διηγήματα όπως το «Πριν νυχτώσει», θα έκανε την άδικη κοινωνική μεταχείρηση των ομοφυλόφιλων κύριο θέμα του μυθιστορήματός του.

Ουίλιαμ Κάρτερ: Ο ερωτευμένος Προυστ (Μεταίχμιο)

No 526

Jacob Collins (ΗΠΑ)

.

Δεκέμβριος ’91. πουστο-αφιέρωμα ΚΛΙΚ. Το περιοδικό της αστραφτερής επιφάνειας και του άψογου τίποτε, αποφασίζει, ελλείψει άλλων «καυτών» μοντέρνων θεμάτων, ν’ ασχοληθεί με τους ομοφυλόφιλους. Ώδινεν λοιπόν όρος και έτεκεν τι; Μαλακίες! Αυτός είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός για το περιεχόμενο του «αφιερώματος» ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ, ΑΔΕΛΦΕΣ Ή GAY, που επιχείρησε το περιοδικό που υποτίθεται ότι κατ’ εξοχήν διαβάζει (ξεφυλλίζει μάλλον) η ελληνική νεολαία(για πόσον καιρό ακόμα;)
Μαλακίες, λοιπόν, ή μάλλον μαλακιούλες από ένα περιοδικό, στο οποίο – αλίμονο!- συνεργάζονται και ομοφυλόφιλοι, ένας τους μάλιστα είχε υπάρξει παλιότερα συντάκτης του ΑΜΦΙ και μέλος του ΑΚΟΕ! (τέτοια αναλγησία πια, Ουράνιε Λιβάδιε;)
Μα, θα απορήσετε όσοι δεν έχετε την τύχη να το διαβάσετε, τι διάολο έγραφαν μέσα; Υπήρχε κάποιο αντιομοφυλόφιλο άρθρο ή σχόλιο; Όχι, καθόλου! Όχι φανερά. Αντίθετα, οι τύποι που έγραφαν την έβγαιναν απελευθερωμένα, με αέρα. Στο cool τους αλλά με χάι διάθεση, πολύ fine! Όμως:
Ο αβασάνιστος, επιδερμικός, ανούσιος και κουτσομπολίστικος τρόπος με τον οποίο βλέπει τα πράγματα το εν λόγω έντυπο, δεν θα μπορούσε παρά να μας δώσει ένα ακόμη εύπεπτο και εξωραϊσμένο προϊόν, απέχον παρασάγκας από την καθημερινή πραγματικότητα του μέσου ομοφυλόφιλου κι απευθυνόμενο στα 200-300 fashion victims που παροικούν μονίμως τα μεγάλα gay bar και τα λοιπά «in» club της μοδός. Αλλά και στο παρελθόν, όποτε το περιοδικό αυτό αναφερόταν στους ομοφυλόφιλους ή την ομοφυλοφιλία, αυτούς εννοούσε λες και αντιπροσωπεύουν όλους τους υπόλοιπους! Και επειδή τελευταία κάποιος νέος κόσμος έχει αρχίσει να νομίζει ότι έτσι είναι όλοι οι ομοφυλόφιλοι, καιρός είναι να βάλουμε μερικά πράγματα στη θέση τους (…)
.

Πάολα και συνεργάτες. Το κράξιμο 1981 – 1993 (Γοργώ)

No 525

Erica Chappuis

.

Για την Πάολα
Κυρίες και Κύριοι, η Πάολα, ετοιμάζεται για την αποψινή της παράσταση. Το πραγματικό της όνομα, αυτό που γράφει η ταυτότητά της, είναι – Παύλος Ρεβενιώτης. Εδώ και κάμποσα χρόνια κυκλοφορεί σ’ αυτή τη χώρα με το όνομα – Πάολα. Όχι, μην νομίσετε πως είναι η πριγκίπισα του Βελγίου, αυτή για την οποία ο τραγουδιστής Σαλβατόρε Άνταμο έγραφε το ’60 το Ντόλτσε Πάολα – Γλυκιά Πάολα – γιατί αυτή εδώ είναι η σκληρή και λυπημένη Πάολα, ακούγοντάς την μέσα στο ημίφως να διαβάζει αυτούς τους στίχους που έγραψε μέσα στη νύχτα μπορεί να φοβηθείτε, να διακινδυνέψετε ό,τι πολυτιμότερο έχετε, την υγεία και την περιουσία σας. Το Πάολα – είναι μια θεότης που σταθμεύει τις βραδυνές ώρες στην Ομόνοια. Την Ομόνοια που κατεβαίνετε τα άγρια μεσάνυχτα να πάρετε τις εφημερίδες σας – βγήκε ο Σαρτζετάκης; Πέθανε ο Βασιλείου. Εδώ συνδιαλέγεται και περιβάλλεται από τον παιδικό πληθυσμό, τα άγρια και σκληρά παιδιά των συνοικιών που ζουν σε σπίτια και οικογένειες που ούτε στον ύπνο σας δεν είδατε. Όχι, δεν είναι από χώρες του Τρίτου Κόσμου ή της Νοτίου Αμερικής – εσείς από εδώ μόνο τον Μπόρχες ξέρετε – είναι τα Λιόσια και η Πετρούπολη, το Περιστέρι και το Αιγάλεω… Πόλεις ελληνικές όπως και οι Μυκήνες, η Αλεξάνδρεια, η Κωσταντινούπολη, η Σπάρτη.

.
Γιώργος Χρονάς: Φωτογραφίες πορσελάνης (Οδός Πανός)

No 524

Claudio Bravo (Χιλή)

.

Για τις γυναίκες, λοιπόν, η ποίηση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ζωτική ανάγκη της ύπαρξης μας. Σχηματίζει την ποιότητα του φωτός στην οποία εδραιώνουμε τις ελπίδες μας και τα όνειρά μας για επιβίωση και για αλλαγή, πρώτα κάνοντάς τα γλώσσα,μετά ιδέα, μετά πιο απτή πράξη. Η ποίηση είναι ο τρόπος με τον οποίο βοηθάμε να δοθεί όνομα σ’ αυτό που-δεν-έχει-ακόμα-όνομα, έτσι ώστε να μπορεί να γίνει νοητό. Οι πιο απόμακροι ορίζοντες των ελπίδων και των φόβων μας λιθοστρώνονται με τα ποιήματά μας χαραγμένα από τις βραχώδεις εμπειρίες της καθημερινής μας ζωής.
Καθώς γίνονται γνωστά και αποδεκτά από μας, τα αισθήματά μας και η έντιμη εξερεύνησή τους γίνονται ιερά άσυλα και εδάφη ωοτοκίας για τις πιο ριζοσπαστικές και τις πιο τολμηρές ιδέες. Γίνονται καταφύγιο συμπαράστασης για εκείνη τη διαφορά την τόσο απαραίτητη στην αλλαγή και στην εννοιοποίηση κάθε σημαίνουσας πράξης.

Audre Lorde: Η Ποίηση Δεν Είναι Πολυτέλεια
στο Χριστίνα Λαμπρινίδη (επιμ.): Η δι-Εκδίκηση της Barbie. Δοκίμια για τη γυναικεία γραφή (Κοχλίας)

No 523

Liu Xiaodong (Κίνα)

Άνοιξε τις νυχτός τις πόρτες
κρεμασμένη την καρδιά μου θα να’βρεις
μέσα στο μυρωμένο του έρωτα ερμάρι
ανάμεσα στης αυγής τα ρόδινα
φουστάνια κρεμασμένη
απ΄ το σκόρδο φαγωμένη απ’ τη λέρα των ετών.
Δίχως ρούχα κρεμασμένη
από την ελπίδα ξέφλουδη
σε πλουσιοπάροχα όνειρα
η καρδιά μου ζει ακόμα.

Τζόυς Μανσούρ: Ερωτικά (Κείμενα)
Μετάφραση: Έκτωρ Κακναβάτος

No 522

Bas Meerman (Ολλανδία)

ΕΞΑΨΗ

Αγγιχτήκαμε τυχαία
κάτω απ’ το τραπεζάκι του καφενείου,
γόνατο με γόνατο
κι αναριγώ ακόμα από το φίλημα αυτό,
το φευγαλέο, των ρούχων.

Τα χέρια μου δειλά..
Δεν την αγγίζουνε.
Δεν το τολμούν...
Αν και ιδρώνουνε στη σκέψη αυτή,
πορφυρά ροδοπέταλα επιθυμίας
γεμίζοντας τις χούφτες μου.

Αχ! Το άρωμα απ’ το δέρμα της
να τρύπωνε στις παλάμες μου για λίγο.
Για λίγο μόνο...
Όσο η γουλιά του καφέ κάνει να κατρακυλήσει
στον άφωνο από αμηχανία λάρυγγά μου.
Όσο το βιαστικό από ντροπαλότητα βλέμμα μου
τολμά στο λευκό της κόρφο,
στον αχνιστό της μπούστο επάνω,
λίγο να σκαρφαλώσει.

Τα χείλη μου τραγάνισε η έξαψη...
Ανάβω τσιγάρο
για να καλύψω το κόκκινο απ’ το δάγκωμα.
Νοιώθει το ίδιο;

Σταυρούλα Πετρέλλη : Μήδειες και Κλυταιμνήστρες (Πολύχρωμος Πλανήτης)

No 521

Gustavo Loebig

Θα επιστρέψω φωτεινός

Έφτιαξα μια ζωή από πηλό
Που ράγισε στα χέρια μου
Λερώθηκε στα χέρια αλλωνών
Μέχρι που κομματιάστηκε.
Ζωγράφισα τη μοναξιά με βλέμμα τρομαγμένο ταξίδεψα
Σε έρημα νησιά χωρίς φωνή.
Αγάπησα φαντάσματα που σύρθηκαν
Μαζί μου σε κρεβάτια ηδονικά
Κι έπειτα πέταξαν από κοντά μου κρώζοντας.
Αρρώστησα σε κάτασπρα δωμάτια
Κρατώντας το κορμί να μη σκορπίσει
Έκλαψα από πόνο κι από στέρηση.
Πύργους ονειρεμένους έχτισα
Μα η αρχιτεκτονική λειψή και χάλασαν
Στο δεύτερο σεισμό δεν άντεξαν
Κρίθηκαν κατεδαφιστέοι.
Με βλέμμα άτονο την παγωνιά προσμένω
Νοέμβριος και στο μυαλό μου βρέχει καλοκαίρια.

Με είμαι σίγουρος πως κάποτε
Μέσα από του χωραφιού την πρωινή δροσιά
Μέσα από τη λίμνη την ακύμαντη θα βγω
Και θα επιστρέψω φωτεινός.

Αλέξανδρος Ίσαρης: Θα επιστρέψω φωτεινός. Ποιήματα 1993-1999 (Άγρα)

No 520

Bhupen Khakhar (Ινδία)

Ο επερχόμενος χειμώνας

Όπου να ‘ναι πρέπει ν’ ανοίξω το σεντούκι,
τα μάλλινα, οι φανέλες, οι αναμνήσεις,
να πέσει με κρότο η ναφθαλίνη στο πάτωμα,
ώρα να κλείσω τις κουρτίνες,
ακούγεται πια καθαρά το βήξιμο του χειμώνα.
Χτες μόλις ήταν εύκολο να βρεις κορμί,
το καλοκαίρι μεγαλόκαρδο προνοεί,
εξασφαλίζει ψευδαισθήσεις στη μεγαλοθυμία του,
παίζει γελώντας με την έξαψη,
κάνει τα σώματα υποχωρητικά, πιο επιεική,
μειώνει τις αντιστάσεις,
φέρνει ψιμύθια για τα γερατειά, κουτί με χρώματα,
μας βάφει ωραία με γαλάζιο και μοβ.
Αλλά ο χειμώνας με στολή αστυνομικού αρνιέται
να παίξει το παιχνίδι μας,
σκληρό καρύδι, ούτε καν ένας μεθυσμένος,
κλειστά τα μπαρ,
το χέρι της ερημιάς σού σφίγγει το λαρύγγι,
ακούς που κάποιος κλειδώνει την πόρτα σου
κλικ! σαν ποντίκι σε παγίδεψε,
έχεις χάσει το κλειδί, είσαι χαμένος,
και το βλέμμα σου έντρομο καρφώνεται στο τηλέφωνο
ν’ ακούσεις πια, δεν περιμένεις τίποτ’ άλλο,
το θάνατο στυγνά, υπηρεσιακά, να σε ειδοποιεί:
ετοιμαστείτε.

Ανδρέας Αγγελάκης: Τα ποιήματα του δολοφόνου μου (Νεφέλη)

No 519

Kyril Fadeev (Ουκρανία)

Ερείπια της Παλμύρας
.
Όσο περνά ο καιρός και κάνω ένα προχώρημα
βαθύτερο μες στην παραδοχή, τόσο καταλαβαίνω
γιατί βαραίνεις κι αποχτάς τη σημασία
που δίνουν στα ερείπια οι άνθρωποι. Εδώ που όλα
σκουπίζονται, τα μάρμαρα κι οι πέτρες κι η ιστορία
μένεις εσύ με την πυρακτωμένη σου πνοή για να θυμίζεις
το πέρασμα ανάμεσα στην ομορφιά, τη μνήμη
εκείνου που εσίγησε ανεπαίσθητα εντός μου
σφαδάζοντας στην ίδια του κατάρρευση κι ακόμα
τους άλλους που ανύποπτοι μες σε βαθύ ύπνο διαρρέουν

Όσο περνά ο καιρός και προχωρώ βαθύτερα
στο ακίνητο φθινόπωρο που μαλακώνει πλένοντας
με φως τα πεζοδρόμια, τόσο βλέπω
στη χρυσωμένη δωρεά του ήλιου μια εγκατάλειψη
για όσα περιμένω και δεν πήρα, για όσα
μου ζήτησαν κι αρνήθηκα μη έχοντας, για όσα
μοιράστηκα απερίσκεπτα και μένω
ξένος και κουρελιάρης τώρα
……………………….Μα όταν
μες στη θρυμματισμένη θύμηση αναδεύω
ερείπια, βρίσκω απόκριση βαθιά γιατί τα μάρμαρα
κι οι πέτρες κι η ιστορία μένουν για να θυμίζουν
το πέρασμά σου ανάμεσα στην ομορφιά – απόκριση
για όσα περιμένω και δεν πήρα
.
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Ο θάνατος του Μύρωνα

No 518

Bas Meerman (Ολλανδία)

Σταθμός Λιτοχώρου

Παράξενα φέγγει στη μνήμη μου η αρχή. Είναι το φέγγρισμα
πίσω απ’ το βράδυ, όταν το φως υποχωρεί απ’ τις γωνιές
όπως τα δίχτυα που απλώνουν στα τηλέφωνα κι ακούς
ένα ασυνάρτητο κενό μέσα στις ανοιχτές γραμμές
μιαν έκσταση από άταχτες φωνές μεσ’ απ’ τα σύρματα
το βράδυ στο σταθμό που συντροφεύει η θάλασσα
δυο τρία βράχια κι ο κόρφος ανοιχτός δίχως ορίζοντα
κι ο ήλιος σα λυπημένη Κυριακή κοντά στα Κάστρα

Δε θα ξεχάσω αυτό το φέγγος στο σταθμό
το πάθος που ξεπερνά την ευφροσύνη του κορμιού
και από σάρκα γίνεται πνευματική αγωνία
η αγωνία που φέρνουν οι σβησμένες φωνές στο κατώφλι της νύχτας
η αγωνία που φέρνει η μοναξιά δίπλα στον άλλο, η μοναξιά
μέσα στον άλλο, η μοναξιά μέσα στο πάθος του άλλου

Όλα τελειώνουν στο τελευταίο σύνορο
χαμηλώνουν τα φώτα στο θάλαμο και σβήνουν
οι σιγανές πατημασιές. Προσευχηθείτε
για τις σκοπιές που αγρυπνούν

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου: Δύσκολος θάνατος (Νεφέλη)

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

.

- ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ;

- ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Στην Ελλάδα οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες και οι διαφυλικοί γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα 'συμβόλαιο συμβίωσης' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό 'συμβόλαιο' μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.
Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο. Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί.
Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

No 517

Bas Meerman (Ολλανδία)

Aδερφρίκη (η) Tο σοκ που θα πάθει η ελληνική κοινωνία έτσι και μάθει πόσοι διάσημοι ηθοποιοί, τραγουδιστές, πολιτικοί, λογοτέχνες, επιστήμονες κ.ά. είναι ομοφυλόφιλοι/ες. «Kαλέ, έπαθα μια αδερφρίκη! Tα έμαθες για τον Λ.Λ.;»

Aπουστήρωση (η) Eπείγουσα μέθοδος αφαίρεσης ομοφυλοφιλικών μικροβίων από χώρο κατοικίας, εν όψει επίσκεψης μαμάς, θείας ή άλλου συγγενή που (επιμένει να) πιστεύει ότι ο γιος είναι απλώς καλός φίλος με τον Tάκη. «Δεν προλαβαίνω να 'ρθω σινεμά, πρέπει να κάνω απουστήρωση. Aύριο έρχεται η μαμά απ' το χωριό».

Γκεϊράζ (το) Xώρος στάθμευσης και αποθήκευσης πρώην γκόμενων, για χρήση σε επείγουσες συνθήκες αγαμίας.

Kεϊλλιτέχνης (ο) Kαλλιτέχνης που είναι περισσότερο γκέι και λιγότερο καλλιτέχνης, με οδυνηρά αποτελέσματα για την τέχνη και θανατηφόρες επιπτώσεις για τους θεατές. (Στη Θεσσαλονίκη: Γκεϊλλιτέχνης)

Λεσβαλαντώνω (ρ. αμετάβ.) Kάνω σαν μουρλή που με παράτησε η γκόμενα, συνήθως με μουσική υπόκρουση βαριά λαϊκά ή Γαλάνη. Nα τονιστεί ότι λεσβαλαντώνουν και οι γκέι, αλλά εκείνοι προτιμούν Mαρινέλλα.

Λεσβιτρίνα (η) Γκέι φίλος μιας λεσβίας, που ποζάρει για σχέση της για λόγους αλληλοκάλυψης. «A, κοίτα, η Mάρθα με τη λεσβιτρίνα της!»Λεσβολιδοσκοπώ (ρ. μετβ.) Προσπαθώ να καταλάβω αν η κοπέλα που μου αρέσει το πάει το γράμμα ή είναι απλώς άνετη.

Mπουχτιβιστές (οι) Συνδικαλισμένοι γκέι που από τη στιγμή που αρχίζουν να διεκδικούν τα δικαιώματά μας, για κάποιο ανεξήγητο λόγο χάνουν το χιούμορ τους και γίνονται ανυπόφορα σοβαροφανείς. «Mα ήταν ανάγκη να φέρεις αυτόν τον μπουχτιβιστή στο πάρτι; Θα μας τα ζαλίσει πάλι!»

Nτιγκέι (ο) Nτιτζέι, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, που παίζει υπερβολικά πολλές φορές το "I Will Survive". Mία φορά είναι ήδη υπερβολικά πολλές. "Last night a deegay mou gamise ti vradia". Laiko asma.

Παππούστης (ο) O ομοφυλόφιλος που ερωτεύεται (πολύ) μεγαλύτερους σε ηλικία άντρες.

Tοιούτος (ο) O δυσλεξικός αδερφός του Tουίτι.

Λύο Καλοβυρνάς: Πλαθολογίο λέξεων (IntroBooks)

No 516

Davidd Batalon (ΗΠΑ)

«Κοιτάξτε τα χάλια σας!» φώναζε ο γυμναστής μας, καθώς τα παπούτσια του έτριζαν πάνω στο γήπεδο του μπάσκετ. «Είστε γυναικούλες, αδελφούλες».
Τα άλλα αγόρια ανασήκωναν τους ώμους ή χαμογελούσαν κοιτώντας τα παπούτσια τους. Αντιδρούσαν σαν κάποιος να τους είχε αποκαλέσει βουδιστές ή βαμπίρ. Φυσικά, ήταν προσβλητικό, αλλά κανείς δεν θα πίστευε πως ήταν στ’ αλήθεια κάτι τέτοιο. Αν είχαν ποτέ τραγουδήσει βουδιστικούς ύμνους στο ναό που βρισκόταν στην πίσω αυλή τους ή αν είχαν ποτέ κοιμηθεί σε φέρετρο θα ένιωθαν το ίδιο τσίμπημα αναγνώρισης και θα μοιράζονταν το φόβο μου να με ανακαλύψουν.
Δεν είχα ποτέ κάνει κάτι με κάποιον άλλο άντρα και πραγματικά προσευχόμουν ότι δεν θα έκανα ποτέ. Όσο κι αν είχα φαντασιώσεις όπου έκανα κάτι, καταλάβαινα ότι δεν υπήρχε τίποτα χειρότερο από το να επισημοποιήσω την κατάσταση. Τους έβλεπα καμιά φορά στην τηλεόραση, τους ομοφυλόφιλους, ίσως σε κάποια από τα απογευματινά τοκ σόου. Κανείς δεν τους αποκαλούσε ποτέ κατάμουτρα αδελφές, αλλά μπορούσες να το καταλάβεις από τη φωνή τους καθώς κολάκευαν τον παρουσιαστή και δήλωναν ότι σέβονται απόλυτα τους υπόλοιπους καλεσμένους. Αυτοί ήταν οι διάσημοι τους οποίους δεν ρωτούσε κανείς λεπτομέρειες για την προσωπική τους ζωή, οι ηθοποιοί που φορούσαν φουλάρια και περουκίνια ή πόζαραν με τα χέρια στους να καδράρουν το πρησμένο τους πρόσωπο σε μια προσπάθεια να εξαφανίσουν τους κύκλους κάτω από τα μάτια τους. «Το λίφτινγκ του φτωχού» το αποκαλούσε η μητέρα μου. Παρά την κομψή τους εμφάνιση , αυτοί οι άντρες έμοιαζαν πάντα ιδρωμένοι και απελπισμένοι, πρόθυμοι να κάνουν τον κλόουν προκειμένου να κερδίσουν το χειροκρότημα που φαίνεται ότι ερμήνευαν ως αγάπη και αποδοχή. Έβλεπα κάτι από τον εαυτό μου στην ειρωνεία τους, στον τρόπο που σταύρωναν τα πόδια τους και γελούσαν με τα αστεία τους. Φανταζόμουν τα σπίτια τους: τα σχολαστικά τοποθετημένα ριχτάρια και οι μοντέρνοι καναπέδες, τα περιοδικά προσεκτικά ακουμπισμένα στο τραπεζάκι χωρίς συζύγους και παιδιά να τα πειράζουν. Φανταζόμουν τα πορνογραφικά περιοδικά που έκρυβαν στις ντουλάπες τους και τους έβλεπα αδύναμους, να κλαίνε καθώς η αστυνομία τούς έπαιρνε με τις χειροπέδες, προσπερνώντας το έφηβο αγόρι που στεκόταν λουσμένο στο φως της τηλεοπτικής κάμερας φωνάζοντας: «Αυτός είναι! Αυτός είναιπου άγγιξε τα μαλλιά μου!»
Η ελπίδα μου ήταν να κερδίσω κάποιο διαγωνισμό, να πουλήσω τα δώρα και να χρησιμοποιήσω τα χρήματα για να πάω σε κάποιον ψυχίατρο που θα με θεράπευε από τις ομοφυλόφιλες σκέψεις μου. Ηλεκτροσόκ, εγχείρηση εγκεφάλου, υπνωτισμός – ήμουν πρόθυμος να δοκιμάσω οτιδήποτε. Με τη βοήθεια ενός γιατρού θα ριχνόμουν με τα μούτρα στην προσπάθεια και θα άλλαζα πραγματικά, ορκιζόμουν ότι θα το έκανα.
Οι γονείς μου γνώριζαν ένα ζευγάρι των οποίων ο γιος είχε σκοτώσει έναν πρεσβυτεριανό ιερέα ενώ οδηγούσε μεθυσμένος. Η μεγαλύτερη κόρη κάποιων άλλων φίλων τους είχε ρίξει εντομοκτόνο σε ένα κέικ’ επίσης γνώριζαν ένα παιδί που, μαστουρωμένο με μπογιά σε σπρέι, είχε βάλει φωτιά στο σκυλί της οικογένειας. Ωστόσο δεν ανέφεραν ποτέ κανέναν ομοφυλόφιλο γιο. Μου φαινόταν κάπως παράξενο αυτό, αλλά το μήνυμα ήταν το ίδιο: αυτό ήταν το χειρότερο πράγμα που μπορούσε να συμβεί σε κάποιον.

.
David Sedaris: Γυμνός (Μελάνι)

No 515

Andrew Hagen

Συνήθως η σημαντικότερη υποστήριξη για τους ομοφυλόφιλους προέρχεται από την κοινότητα των ομοφυλόφιλων. Μπορούν να παίξουν το ρόλο μεσολαβητή στην πάλη με την οικογένεια και το ιατρικό κατεστημένο και μπορεί να είναι πηγή συλλογικής υποστήριξης. (…)
Η ρουτίνα του νοσοκομείου δημιουργεί στρες. Δυστυχώς για κείνους που διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο προσβολής από το AIDS το νοσοκομείο μπορεί να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερο στρες. Δεν είναι σπάνιο για τους επαγγελματίες της υγείας να μην αισθάνονται συμπάθεια για άλλους ανθρώπους, που δεν μοιράζονται τον τρόπο της ζωής και τις αξίες τους.
Οι σύντροφοι στις ομοφυλόφιλες σχέσεις, πρέπει να έχουν τα ίδια προνόμια επισκέψεων με τους ετεροφυλόφιλους. Αυτά πρέπει να περιλαμβάνουν και τη διανυχτέρευση στο νοσοκομείο – αν επιτρέπεται για τους άλλους αρρώστους. Πρέπει επίσης να τους επιτρέπουμε να βρίσκονται κοντά στα αγαπημένα τους πρόσωπα στο τμήμα επειγόντων, τη μονάδα εντατικής παρακολούθησης και το θάλαμο ανάρρωσης μετά από κάποια εγχείρηση. Πρέπει να δίνονται πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση του αρρώστου στους ομοφυλόφιλους εραστές, όπως και στους ετεροφυλόφιλους. Τα οικογενειακά συμβούλια με γιατρούς και κοινωνικούς λειτουργούς πρέπει να περιλαμβάνουν και τους εραστές.
Οι ομοφυλόφιλοι άντρες πρέπει να έχουν γιατρούς που να είναι ομοφυλόφιλοι ή νιώθουν συμπάθεια για τους ομοφυλόφιλους. Οι κληρικοί κι οι σύμβουλοι πρέπει να έχουν παρόμοιο προσανατολισμό. Αν το νοσοκομείο δεν διαθέτει τέτοια άτομα, πρέπει να τους επιτρέπεται να έρχονται απέξω.

Ken Mayer, M.D. - Hank Pizer: AIDS Σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας (Φλώρος)

No 514

Keith Haring (ΗΠΑ)

.
Είναι γεγονός ότι είναι αρκετά δύσκολο να καταγράψει κανείς τις ομοιότητες και τις διαφορές που παρατηρούνται στη σεξουαλική συμπεριφορά των ομοφυλόφιλων και αμφιφυλόφιλων. Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται ένα αρκετά μεγάλο δείγμα του γενικού πληθυσμού που θα επιτρέψει τον εντοπισμό ενός αντιπροσωπευτικού δείγματος ατόμων με τέτοιες εμπειρίες ώστε να προχωρήσουμε σε συγκρίσεις. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί κανείς να μελετήσει την ομοφυλοφιλία/αμφιφυλοφιλία χωρίς να λάβει υπόψη ότι η ύπαρξη και η έκφρασή τους εξαρτώνται άμεσα από το κοινωνικό-πολιτιστικό πλαίσιο της κάθε χώρας. Υπάρχουν για παράδειγμα χώρες, όπως η Ολλανδία και οι Σκανδιναυικές χώρες, όπου η ομοφυλοφιλία αναγνωρίζεται επίσημα και με νόμους του κράτους (π.χ. στο σώμα της Ολλανδικής αστυνομίας και στο στρατό αναγνωρίζεται το δικαίωμα στην ομοφυλοφιλία) και άλλες, όπως για παράδειγμα η Ιρλανδία και η Ιταλία, όπου είναι ακόμα ισχυρή η επιρροή της Κθολικής Εκκλησίας που προωθεί την ετεροφυλοφιλική σχέση και δε δέχεται εύκολα άλλες μορφές σεξουαλικών σχέσεων. Μερικοί άλλοι παράγοντες που διαφοροποιούν τις χώρες ως προς την έκφραση και αποδοχή της ομοφυλοφιλίας είναι ο βαθμός αστικοποίησης κάθε χώρας, όσο δηλαδή πιο αστικοποιημένη είναι μια χώρα τόσο πιο εύκολα εκφράζεται η ομοφυλοφιλία, πόσο δεκτική είναι σε επιρροές από άλλες χώρες και πόσο απομονωμένη ή ανεξάρτητη είναι πολιτιστικά. Σε πολλές χώρες υπάρχουν οργανωμένες κοινότητες ομοφυλόφιλων/ αμφιφυλόφιλων, οι οποίες επιτρέπουν την ευκολότερη δικτύωση αυτών των ατόμων και την ευκαιρία να συναντηθούν και να αναπτύξουν ένα κοινό πλαίσιο αναφοράς.
Στις έρευνες που γίνονται για τη σεξουαλική συμπεριφορά εντοπίζεται πάντοτε ένας πολύ μικρός αριθμός ατόμων που δηλώνουν ομοφυλόφιλοι/αμφιφυλόφιλοι και έτσι δεν μπορεί να διερευνηθεί η σεξουαλική συμπεριφορά τους ή να καταγραφούν συγκεκριμένα δημογραφικά χαρακτηριστικά τους.

Έλλη Ν. Ιωαννίδου-Καπόλου, Δημοσθένης Αγραφιώτης: Σεξουαλικότητα(ες) στα χρόνια της αβεβαιότητας και του AIDS. Η νέα ερωτική σχέση Ελλήνων και Ευρωπαίων. Συγκριτική προσέγγιση (Πολύτροπον)

No 513

Keith Money

Ο καλλιτεχνικός χώρος υπήρξε πάντοτε, σε όλες τις εποχές, η πιο εμφανής εστία, διακηρυγμένης ομοφυλοφιλίας. Αυτό συνέβη κυρίως κατά τον 20ο αιώνα, γιατί πλέον η ομοφυλοφιλία δεν βιωνόταν απλώς από κάποιους, λιγότερο ή περισσότερο φανερά, αλλά πλέον ομολογείται, αποκαλύπτεται, επιβάλλει τους κώδικές της στη λογοτεχνική, εικαστική, φωτογραφική και χορογραφική δημιουργία.
Αυτή η ομάδα θα είναι εκείνη που θα πληρώσει το ακριβότερο τίμημα στη μάστιγα του τέλους του 20ου αιώνα, η οποία θα αποδεκατίσει ανελέητα τις σκηνές και τους καλλιτεχνικούς κύκλους. Ο κατάλογος των θυμάτων του έιτζ αρχίζει το 1983 με τον Κλάους Νόμι, τον οποίο ακολουθεί μια εντυπωσιακή λιτανεία ηθοποιών (Ποκ Χάτσον το 1985, Άντονι Πέρκινς το 1992), τραγουδιστών (Φρέντι Μέρκιουρι το 1991), καλλιτεχνών του μιούζικαλ (Τιερί Λε Λυρόν το 1986), συγγραφέων ή διανοουμένων (Μισέλ Φουκώ το 1984, Ζαν Πωλ Αρόν το 1988, Ερβέ Γκιμπέρ το 1991, Σιρίλ Κολάρ το 1993), ζωγράφων (Κηθ Χέιρινγκ το1990) και, τέλος, χορευτών.
Είναι προφανές ότι ο χορός δεν εξαιρέθηκε από τον κατάλογο των θυμάτων του έιτζ: Χόρχε Ντον, Ζακ Γκαρνιέ, Φιλίπ Τρασερά, Ντομινίκ Μπαγκουέ, Ρόμπερτ Τζόφρι, Άρνι Τζέιν, Μπάρτον Τέιλορ, Πωλ Ράσελ. Όμως, επειδή η χάρη και η άγρια ομορφιά του χορού δείχνουν να μπορούν να υπερβούν τις συνέπειες του έιτζ, ο Νουρέγιεφ θα γίνει, παρά τη θέλησή του, ο ήρωας, το σύμβολο του οροθετικού αγωνιστή. Λες και με τον γοητευτικό πρίγκιπα του χορού το έιτζ θα άλλαζε φερσίματα!
Σύμφωνα με το γιατρό Μισέλ Κανεζί, σε συνέντευξη που πήρε ο Πενέ Σερβάν για την εφημερίδα Le Figaro στις 15 Ιανουαρίου 1993, ο Νουρέγιεφ χωρίς αμφιβολία έγινε οροθετικός στις αρχές της δεκαετίας του ’80. το 1981, διαβάζει κάποια άρθρα στον Τύπο για τον «gay cancer», αλλά αποφασίζει να μην αλλάξει τίποτε στη γεμάτη αχαλίνωτες ηδονές ζωή του.

Bertrand Meyer- Stabley: Rudolf Nureyef. Ένα φύλλο συμήδας (Ηλέκτρα)

No 512

Ήρθα στην Αθήνα κι απ’ την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη κι απ’ τη Θεσσαλονίκη στη Δράμα. Στη Δράμα κάναμε τη βασική εκπαίδευση. Υπήρχε εδώ ένας δραστήριος ανθυπολοχαγός, στο Β5, που του άρεσε να δημιουργεί θιάσους για την ψυχαγωγία των στρατιωτών.
Ο προηγούμενος στρατιώτης που διοργάνωσε θίασο ήταν ο Τάκης Μηλιάδης. Τώρα ήρθε η σειρά μου. Μάζεψα πρώτα την παλιοπαρέα απ’ τη Θεσσαλονίκη, Αντρέα Βαβυλόπουλο, Τρύφωνα, Παλαμίδα κι ύστερα ό,τι άλλο διέθετε το στρατόπεδο, μπουζουκοπαίχτες, ψάλτες κι έναν πιανίστα (ερασιτέχνη βέβαια), τον Δημήτρη Αθανασιάδη. Στάθηκε ο μοιραίος άνθρωπος, μ’ αυτόν θ’ άνοιγαν οι πόρτες του κινηματογράφου. Τότε δεν το ήξερα. Τότε έγραφα τα νούμερα των επιθεωρήσεων που ανεβάζαμε και με συνόδευε στο πιάνο, όταν τραγουδούσα τη «Μαριώ». Μια μουσική παρλάτα που έλεγε ο Ίκαρος στο «Βερντέν», όταν δουλεύαμε μαζί με την Κούλα Νικολαϊδου. Πολύ σουξέ η «Μαριώ». Άρεσε. Κι εγώ φίρμα στο στρατόπεδο.

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό
έτσι αρχινά η ιστορία
μια μικρούλα στρουμπουλή
γλυκιά και παχουλή
που όλοι τη φωνάζανε Μαρία.
Της άρεσαν όμως τα ξινά
και ποτέ ευκαιρία δεν αφήνει
με φαντάρους τριγυρνά
κι αμέσως αρχινά
στον έρωτα τις μάχες της να δίνει.
Μαριώ, Μαριώ κράτα φρένο και στον έρωτα μην τρέχεις
Μαριώ, Μαριώ
Και τα όπλα του στρατού να τα προσέχεις.
Εν πάση περιπτώσει η Μαριώ δεν πρόσεχε. Έμπλεκε με όλα τα όπλα
Πεζικό, ναυτικό, αεροπορία. Τσολιάδες και πυροβολητές ώσπου…
από μια κανονιά
μετά μήνες εννιά
κάποια μαμή τής έβγαλε το βλήμα.

Γιάννης Δαλιανίδης: Ο κινηματογράφος, τα πρόσωπα κι εγώ (Καστανιώτης)

No 511

- Ήσουν, επίσης, πολύ μόνος.
- Μόνος, εντελώς μόνος! Θυμάμαι πως, όταν ήμουν δέκα χρονών, είχα μιλήσει στους συμμαθητές μου για την ταινία Πηγή των Παρθένων του Μπέργκμαν, που με είχε εντυπωσιάσει πολύ. Με κοιτούσαν με ένα ύφος σχεδόν τρομοκρατημένο και συγχρόνως έκθαμβο, επειδή ήταν κάτι ξένο γι’ αυτούς. Στο γυμνάσιο, δεν είχα αμοιβαίες σχέσεις επικοινωνίας με τους συμμαθητές μου’ δεν είχαμε κοινά ενδιαφέροντα. Ήλθα σε επαφή με όλα τα πράγματα που αγαπούσα μέσα σε απόλυτη μοναξιά. Άρχισα να καταλαβαίνω ότι υπήρχαν άνθρωποι που τους ενδιέφεραν τα ίδια πράγματα με μένα μόνο όταν πήγα στη Μαδρίτη.
- Μήπως υποχρεώθηκες να παλέψεις πολύ για να επιβάλλεις τον δικό σου χαρακτήρα;
- Τα παιδιά αναπτύσσουν μεγάλη δύναμη μέσα στη μοναξιά. Μπορούν, επίσης, να αναπτύξουν και μια μεγάλη νεύρωση, αλλά ευτυχώς δεν μου συνέβη κάτι τέτοιο. Στα σίγουρα επειδή ήμουν καλός θεατής της ζωής των άλλων, ένας ευχαριστημένος μάρτυρας, ικανοποιημένος από όλα όσα έβλεπα. Ωστόσο, μόνο μάρτυρας’ ποτέ συμμέτοχος.

Φρεντερίκ Στρως: Συζητώντας με τον Πέδρο Αλμοδόβαρ (Ηλέκτρα)

No 510

Η ομοφυλοφιλία, πραγματική ή φανταστική, αποτελούσε το πιο ενδιαφέρον θέμα για συζήτηση (στο Χόλιγουντ). Ελάχιστοι ήταν εκείνοι στο στούντιο Φοξ που δεν γνώριζαν ότι ο σκηνοθέτης της Φ. Β. Μουρνάου προτιμούσε τους ομοφυλόφιλους όταν διάλεγε τους ηθοποιούς για μια ταινία. Ο θάνατος του Μουρνάου το 1931 συνοδεύτηκε από ένα χείμαρρο κουτσομπολιών.\
Ο Μουρνάου είχε προσλάβει για καμαριέρη ένα όμορφο δεκατετράχρονο αγόρι από τις Φιλιππίνες που λεγόταν Γκαρθία Στίβενσον. Όταν συνέβη το μοιραίο ατύχημα, το παιδί βρισκόταν στο τιμόνι της Πάκαρντ. Οι κακές γλώσσες του Χόλιγουντ είπαν ότι ο Μουρνάου έκανε έρωτα στον Γκαρθία όταν το αυτοκίνητο πετάχτηκε έξω από το δρόμο. Μόνο έντεκα γενναίες ψυχές (η Γκάρμπο ήταν μια από αυτές) πήγαν στη κηδεία. Ο Φάρελ και η Γκέινορ, που είχαν σκηνοθέτη τον Μουρνάου σε τρεις περίφημες ταινίες, δεν παρουσιάστηκαν να τον τιμήσουν. Η Γκάρμπο παράγγειλε να της φτιάξουν μια προτομή του Μουρνάου και η μοναχική Σουηδέζα κράτησε αυτό το αναμνηστικό του Γερμανού μεγαλοφυούς σκηνοθέτη πάνω στο γραφείο της, όλα τα χρόνια που έμεινε στο Χόλιγουντ.
Η αυθεντική επιφυλακτικότητα της Γκάρμπο κράτησε τα περισσότερα κουτσομπολιά σε απόσταση. Πότε πότε, όμως, κυκλοφορούσαν φήμες για το πόσο στενή ήταν η φιλία της με τη συγγραφέα Σάλκα Βίρτελ.
Η Μάρλεν Ντίτριχ, από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκε στο Χόλιγουντ, έδωσε τροφή για άφθονο κουτσομπολιό. Σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, η Μάρλεν έκανε έρωτα ευχαρίστως και με τα δυο φύλα, πράγμα που έκανε τις καρακάξες να κακαρίζουν καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30. Στις φίλες της κόλλησαν το παρατσούκλι «Ο Κύκλος της Ραπτικής της Μάρλεν».

Κένεθ Άνγκερ: Η Βαβυλώνα του Χόλιγουντ (Αιγόκερως)

No 509

Rollin Kocsics

.

Τύλιγα τα στήθη του με δυο κρεμ επιδέσμους κάθε πρωί, νωρίς. Τα τύλιγα γύρω γύρω σφιχτά. Δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο παρά να το κάω καλά. Το καλά σήμαινε σφιχτά. Όσο πιο σφιχτά τύλιγα, τόσο πιο επίπεδα τα στήθη του. Αυτό ήταν το μόνο που τον απασχολούσε. Δεν τον ένοιαζε αν ήταν άβολο. Μάλλον θα ήταν λίγο. Δεν θυμάμαι να λέγαμε τίποτα όσο το έκανα. Δεν θυμάμαι να σκεφτόμουν ιδιαίτερα. Έπρεπε να τον βοηθήσω να ντυθεί ώστε να ευχαριστηθεί τη μέρα του και να αισθάνεται άνετα.
Το έκανα χωρίς να το σκέφτομαι. Έβαζε μια άσπρη φανέλα από πάνω. Πάνω από αυτή, άλλη μια φανέλα. Πάνω από αυτή, ένα πουκάμισο που το κούμπωνε. Έβαζε το μποξεράκι του κι εγώ γυρνούσα από την άλλη μεριά καθώς έχωνε μέσα ένα ζευγάρι κάλτσες. Έβαζε το παντελόνι του, τακτοποιώντας διαρκώς τα πουκάμισά του και τις παραχωμένες κάλτσες. Πάντα αισθανόμουν πιο άνετα από τη στιγμή που θα ήταν ντυμένος. Πιο ασφαλής, με κάποιον τρόπο. Ο όμορφος ψηλός άντρας μου. Μου χαμογελούσε ντροπαλά. Μου έλεγε «Πώς είμαι;» Κι εγώ απαντούσα «Τέλειος. Είσαι τέλειος».

Τζάκι Κέι: Τρομπέτα (Μελάνι)

Νο 508

Aaron Dean Fletcher (ΗΠΑ)

.

Πολύ προσεκτικά, έβγαλα τις φωτογραφίες από το φάκελο και βάλθηκα να κοιτάω τον εξάχρονο εαυτό μου. (…)
Στην Τρίτη φωτογραφία, στέκομαι στο δρομάκι στην αυλή μας μέσα στο δυνατό τροπικό ήλιο φορώντας μια παλιά ρόμπα πάνω απ’ το χακί μου σορτς κι ένα ριγωτό μπλουζάκι με στάμπα Μπάστερ Μπράουν. Τα μαλλιά μου είναι κομμένα κοντά με γουστόζικο τρόπο. Τα χαρακτηριστικά μου είναι λεπτά και ντελικάτα και κρατάω σφιχτά στο στήθος μου ένα ωραίο λούτρινο σκύλο σαν να ήταν μωρό. Σ’ αυτήν εδώ, η έκφραση του προσώπου μου είναι τόσος γλυκιά, τόσο ευαίσθητη και τόσος φυσική, που η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να αρπάξω το παιδί της φωτογραφίας στην αγκαλιά μου και να το σκάσω μαζί του.
Μαζί του, όχι της. Δεν είμαι γυναίκα, ούτε υπήρξα ποτέ. Κι όμως κοιτάω το γλυκό προσωπάκι στη φωτογραφία και θυμάμαι. Και μου ‘ρχεται να κλάψω.
Πριν ακόμα ακούσω την έκφραση «δυσφορία με το φύλο» ή τη λέξη τρανσεξουαλικός, ήξερα ότι στη ζωή μου έχω υπάρξει δυο άτομα, ένα αρσενικό και ένα θηλυκό.

Μαίκλ Ρόου: Η ζωή μου σαν κορίτσι
στο Γκρεγκ Ουάρτον (επιμ): Η Αγάπη που δεν τολμάει να πει τα’ όνομά της. Δοκίμια για την queer επιθυμία και σεξουαλικότητα (Πολύχρωμος Πλανήτης)